1985

Aarzelend open ik mijn ogen. Iets of iemand heeft me wakker gemaakt. Ik ben omhuld door een zacht melkachtig licht. De kasten in mijn slaapkamer zijn niet te onderscheiden. Er hangt een heilige sfeer. Langzaam richt ik me op. Dan, plotseling, schiet er op ooghoogte iets met immense kracht, rakelings langs mijn gezicht en dat “iets” blijft trillend in een wolk aan mijn linkerzijde staan. Ik zie een pijl met aan het eind een oog, waar een dik koord aan geknoopt is. Het koord is gemaakt van dierenhuid en dierenvet weet ik.
Ik kijk nog eens heel bewust en controleer me of ik echt wel wakker ben: Links van me staat een pijl recht in een wolk midden in mijn slaapkamer….
De heilige sfeer blijft en ik ben niet bang. Na enige tijd lossen de pijl en de wolk langzaam op. Alles krijgt weer zijn normale aanzien.

De daaropvolgende dagen zoek ik in allerlei boeken en tijdschriften naar een mogelijke verklaring of uitleg van dit “visioen”.
In een boek van een bekend medium: Edgar Cayce wordt er door hem een gelijksoortige droom uitgelegd, waarin een vrouw een pijl ziet die met zeer krachtige lussen en bochten door het luchtruim zoeft. In trance verklaart Edgar Cayce dat zij binnenkort een spirituele boodschap zal krijgen die van onschatbare waarde voor haar zal zijn.
Ik voel dat dit ook voor mij geldt. Vanaf dat moment neem ik alle uitnodigingen aan van enige spirituele inhoud, die mij gedaan worden.
Ik bezoek uitbundige kerkelijke bijeenkomsten tot vreemde spiritistische samenkomsten.
Steeds weer voel ik niet de bevestiging die ik zou verbinden met mijn indrukwekkende visioen totdat……

3 mei 1985.
“Als jij naar elke spiritueel getinte bijeenkomst gaat, kan ik een bijeenkomst op 5 mei in het Jacobi theater aanbevelen. Een vrouw, die zich Zohra noemt, spreekt daar inspiratief over kinderen.
Het onderwerp is angst en vrijheid. Echt iets voor jou.”

Voor me staat een oudere vriendin die ik zojuist de ervaring met mijn visioen heb verteld. “Ik ga zelf ook” zegt ze vol overtuiging. “Natuurlijk ga ik mee”, lach ik.

Al voor ik de zaal binnenga, voel ik een krachtige energie. Binnen zie ik met mijn geestelijke ogen langs de zijden vele lichtende gestaltes. De zaal, voor zo’n 300 personen, stroomt vol.
Dan verschijnt er een kleine, Indonesische vrouw. Als zij begint te spreken word ik al snel tot het diepste van mijn hart getroffen. De inhoud van haar betoog lijkt de vragen uit mijn hele leven te beantwoorden.
Momenten van gesprekken met m’n vader, leraren, de pastoor, trekken voorbij. Als kind al schudde ik mijn hoofd bij de uitleg van veel geestelijke vraagstukken.”Nee, pappa, mamma, dat is niet waar. Ik vind dat niet.”
Nu, voor het eerst, herkende ik in ‘t diepste van mijn wezen een door mij gekende waarheid. Het zou het meest indrukwekkende moment in mijn huidige en verdere leven zijn.

Pas wanneer een mens zijn innerlijk weten buiten zichzelf herkent, kan hij zijn identiteit vormen. Dat moment was voor mij deze lezing van Zohra. Vanaf nu wist ik alles. Dankzij mijn visioen en dankzij de inspiratie van Zohra.
Die dankbaarheid, voor de boodschap die Zohra gebracht heeft, leeft nog altijd tot de dag van vandaag in mij voort. Ik bleek al snel een van haar toekomstige medewerkers te zijn. In 1987 gaf ik zelf mijn eerste lezing, gevolgd door het geven van cursussen. Ook ontwikkelde zich mijn eigen sensitiviteit meer en meer.

Er ontstond een stichting “Bewustwording en Integratie van Spiritualiteit” in Capelle a/d IJssel, de stichting BIS, en er kwamen werkgroepen waarin diverse thema’s werden uitgediept.
En nu ……

Bewustwording en integratie van spiritualiteit