Spiritualiteit in het onderwijs

Door Anna Lamb

In 1987 is er een begin gemaakt met het oprichten van een “Landelijke Werkgroep Spiritualiteit in de Pedagogie” waar ik ook lid van was. De leden van deze groep waren in eerste instantie afkomstig van een cursus pedagogie die gegeven werd vanuit Psychosofia. Een van de eerste activiteiten van deze werkgroep bestond uit het uitgeven van een tijdschriftje waarin artikelen werden geschreven over reeds bestaande en nieuwe inspiraties over pedagogie. Ik stond toen nog voor de klas en enkele onderwerpen van artikelen van mijn hand gingen dan ook over: “Spiritualiteit in het onderwijs.” In deze en komende nieuwsbrieven zal ik een aantal van deze artikeltjes, soms wat bewerkt, herhalen.

Spiritualiteit in het onderwijs 1 ( maart 1988)

Wanneer je zelf tracht te leven vanuit Psychosofia (de wijsheid van de eigen ziel)dan kom je al snel innerlijk in conflict met de wereld zoals deze zich tot dan getoond heeft. Het is of je wakker wordt uit een diepe slaap en of je dan pas langzaam steeds helderder ziet wat je aan het doen bent. Er is een nieuwe dimensie in je aangeboord en die wil zich herkend zien in alles wat je doet, dus ook in je werk. Mijn werk ligt(in 1988) buiten het werk dat mijn gezin met zich meebrengt, grotendeels in het onderwijs. Vanuit de nieuwe visie gezien toont zich het onderwijs dan in al zijn magerte, zijn beperking .In de kinderen herken je dan pas een zekere hunkering meer wezenlijk in het leven te willen staan,  dus ook bij het leren op school, wanneer je “anders” kijkt.

Hier ligt het begin voor allen die trachten meer spiritualiteit in het onderwijs te brengen. Hier start ons pionierswerk. Want hoe kunnen we kinderen helpen te leven vanuit hen eigen diepe kern? Hoe kunnen we hen helpen contact te houden met daar waarzij vandaan komen en toch het aardse leven open en wezenlijk aan te gaan? Hoe kunnen we hen helpen te zijn wie zij werkelijk zijn? En hoe kan dit binnen een instituut dat hoofdzakelijk mentaal gericht en zo log is?

Het kan als we beginnen, heel klein, zonder eisen, zonder verwachting maar van binnenuit. In houding, gedrag, gebaar en ook in de leerstof. Immers, methodes kunnen de leerstof aanbieden, maar het is de leraar die de accenten legt, die kleur en intonatie aangeeft. Heel klein beginnen, heel dichtbij en opeens gaat er een snaar meetrillen, gebeuren er kleine wondertjes bv.als een collega ook ineens stiltes in de les inlast; als anderen interesse krijgen in de intuïtieve tekeningen van de kinderen en hier ook iets mee willen; maar ook door een voorzichtig gestelde vraag. En soms gebeurt er een groot wonder bv. wanneer een kind eindelijk anders probeert met zijn zelfvernietigende gedrag om te gaan; zich niet meer alleen laat bepalen door de mening van de andere kinderen; bewuster omgaat met zichzelf en met de andere kinderen eindelijk. Dan opent zich mijn eigen hart vol liefde voor dit moeilijke maar geweldige beroep. Dan weet ik weer waarom ik op mijn 7e jaar riep: “Ik word juffrouw!” en me daar ook aan gehouden heb.