Spiritualiteit in het dagelijks leven

Door Anna Lamb

Kristallen bruggen bouwen, d.w.z. het bouwen van bruggen tussen twee oevers; de oever van het gebied van het reguliere denken en de oever van het gebied van de nieuwe spirituele kennis. Bruggen als van kristal,  zonder de versluiering van eigenbelang of elke andere vorm van liefdeloosheid ook.

Hoe kunnen we zo’n brug slaan tussen het reguliere denken en vernieuwende spirituele kennis?

Er werd me gevraagd een lezing over het sterven te geven aan de groep vrijwilligers van een hospice. Natuurlijk wilde ik dat. Wat een uitdaging. Immers de medewerkers van een hospice komen dagelijks in aanraking met processen rond het sterven. Het zullen bewust levende mensen moeten zijn die hiervoor hun hart, energie en vrije tijd beschikbaar stellen. Dacht ik.

Zowel de persoon die mij uitnodigde als, de coördinator die mij later belde, vroeg ik nadrukkelijk of ik vrijuit over de nieuwetijds gedachten kon praten.

Beiden verzekerden me dat ik dit kon doen daar deze mensen zoveel ervaringen hebben met het zien van reeds overleden familieleden door patiënten en verhalen over paranormale ervaringen; kortom bijzondere ervaringen tijdens het sterven, dat hierdoor hun visie zodanig zou zijn dat een lezing als ik over het algemeen geef, voor hen vooral herkenning zou oproepen. Ook het bespreken van een gegeven als reïncarnatie zou zeker geen problemen geven. Het moest juist een reden worden om tot discussie te komen met elkaar. Mijn gevoel zei echter iets anders.

Ongeveer een jaar geleden was me terloops door een paragnost gezegd dat ik er rekening mee moest houden dat ik meer en meer lezingen zou gaan geven voor een regulier publiek. Iets waar geen enkele spreker van de onderwerpen die ik geef, op zit te wachten.

Immers er moet zeer voorzichtig en uitgebalanceerd, een brug geslagen worden tussen het reguliere denken en de vernieuwende kennis. Mensen worden anders dikwijls agressief of lacherig als je hierbij over zaken als reïncarnatie en/of levensopdrachten e.d spreekt. Hiermee had en heb ik inmiddels al een aantal ervaringen gehad. Maar het leek me een verrijking als de nieuwe kennis in het omgaan met stervenden mee uitgedragen zou gaan worden.

Ik besloot de lezing enigszins aan te passen.

Zo begon ik met een brede uitleg van waaruit onze visie ontstaan was en hoe wij onze inspiraties ontvangen. Ook op het gegeven reïncarnatie ging ik uitgebreider in dan anders.

De reactie van een deel van het publiek was heel naar.

Er werden zowel boze reacties gegeven, als zaken belachelijk gemaakt. Een aantal geïnteresseerde mensen durfde hun vragen niet meer openlijk te stellen.Zoiets verwacht je niet van ?n groep, meestal al wat oudere mensen, die zulk bijzonder werk doen.

Wat aangeslagen reden we naar huis.

In de week hier op volgend, sprak ik er over met een aantal geestverwanten. Ook hier hoorde ik van familieleden en collega?s die in gesprekken over spirituele onderwerpen met minachting en spot reageerden. Een leerkracht werd zelfs verboden er over te spreken met de kans op ontslag. Ik hoorde al eerder over partners die weigeren te luisteren naar bepaalde ervaringen, waar nog al eens relatieproblemen uit voort vloeien. Ook ouders of oudere kinderen keren zich rond deze thema?s menigmaal af van hun dochter, zoon, moeder of vader.

Toch is er een sterke behoefte bij velen, bijzondere ervaringen en nieuwe inzichten te delen, bij familie, op het werk; bij vrienden en juist bij degene die hen het meest na staan. We werden en worden diep in onze ziel geraakt door spirituele ervaringen, inspiraties, meditaties, vieringen e.a. Hierdoor kan onze essentie meer en meer ervaarbaar worden in ons dagelijks leven en zo naar buiten toe zichtbaar worden. Juist de innerlijke vervulling die daar het gevolg van is, dikwijls gepaard gaand met een gevoel van geluk, wil je delen met je meest nabije naasten.

Zohra Noach,( initiator van Psychosofia) waarmee ik hier eens over sprak, zei dat men een kristallen brug moest slaan tussen de reguliere wereld en inzichten van de nieuwe tijd tijdens  lezingen en ander werk.

Voor mij kunnen we deze kristallen brug pas betreden, wanneer we ons respectvol afstemmen op waar de ander staat en daarna in eenvoud, stap voor stap zichtbaar maken waar wij staan. Dit zo aan te reiken, wel krachtig en met zelfrespect, maar in vrijheid naar de ander, zonder ons op wat voor een manier ook op te dringen of ons meer en beter te voelen. Anders kunnen we onszelf zelfs beter terug houden.

Ben ik dus ver genoeg uitgereikt naar waar de ander stond tijdens de lezing voor de medewerkers van het hospice? Nee.

Maar ik wil ook geen zieltjes winnen, die behoefte heb ik absoluut niet, daarvoor heb ik bovendien teveel respect voor de eigenheid van de mens. Een aantal signalen uit de zaal getuigde van angst. Voor een aantal toehoorders was het te veel, onveilig, te bedreigend, werden te veel, voor hen dagelijkse, aanvaardbare goede gewoontes door de nieuwe inzichten onderuit gehaald.

Wat was mijn eigen aandeel daar in? Hoewel ik zo integer mogelijk met mensen om wens te gaan, ben ik opnieuw in mijn oude valkuil gestapt nl: Waarom heb ik niet beter naar mijn eigen gevoel geluisterd?

Antwoord: Omdat ik opnieuw de ander, in dit geval de organisatoren, meer serieus nam dan mezelf. Mijn oude pijnplek: ‘miskenning’ heeft me uiteindelijk doen besluiten te veel concessies te doen aan de mening van de leiding van de groep medewerkers aan het hospice, waardoor de lezing jammerlijk mislukte. Deze dwingende emotie had ik moeten herkennen bij de voorbereiding en ik had bij mijn Hoger bewustzijn te raden moeten gaan.

Wat zou ik dan anders hebben gedaan?

Een mooie vraag voor de volgende terugkomdag van de Inwijdingsschool.