Overpeinzingen over orgaandonatie

  • Auteur: Ed Brink

cirkel1Orgaandonatie is momenteel een onderwerp van gesprek. Al vele jaren wordt gedacht over orgaandonatie als een methode om mensen langer te laten leven. Vanuit overheidswegen zijn diverse regelingen getroffen om het aantal donoren te doen verhogen. Wat juist opvalt is dat ondanks de vele maatregelen er niet meer donoren komen. Wat kan hier de oorzaak van zijn? Wat wordt niet gezien? Vanwaar de vele aarzelingen? Wat beweegt ons om er niet voor te kiezen?

Zelf heb ik jaren lang met een donorcodicil rondgelopen. Ik was overtuigd dat het zinvol was om me als donor te laten registreren. Immers als ik eenmaal dood ben dan heb ik niets meer aan mijn organen en als een ander er dan langer door kan leven leek mij dat een goede mogelijkheid. Ik leefde in die tijd vanuit een meer materialistische visie. Alles is beredeneerbaar en staat los van elkaar.
Later is mijn blik verruimd. Ik ben meer het totale van het leven en de wereld gaan zien. Ik ben mijn lichaam meer als een geheel gaan zien en dat er overal verbinding met het geheel is. Ik ben mijzelf meer gaan beschouwen als leerling die in een wereld staat om in verwondering van de leren. Mijn idee van het grote niets is veranderd in een visie met voortgang van het leven na de dood. Alles in mijn leven heeft een diepere betekenis, die ik vaak niet overzie.

Veelal achteraf worden de verbanden tussen diverse gebeurtenissen mij duidelijk.

De dood is voor mij veranderd in een overgangfase. Het is niet iets om bang voor te zijn. Het is een moment van transformatie. Zelf heb ik een keer op de rand van de dood gestaan en het bleek helemaal niet angstaanjagend te zijn.

Als ik nu terug kom op orgaandonaties dan zijn er een aantal zeer fundamentele vragen die ik zou willen stellen. Waarom zou ik een leven verlengen dat aan zijn of haar eind is gekomen? Waarom zou ik mijn of een ander leven zo lang mogelijk rekken? Is het verlengen van het leven vanuit het hogere bewustzijn aan te bevelen of is het slechts een voortvloeisel vanuit mijn ego dat wil leven? In hoeverre mag ik in het leven ingrijpen? Deze vragen zijn niet eenvoudig te beantwoorden. Er is geen algemeen principe voor orgaandonaties wel of niet.

Vanuit spiritueel oogpunt zijn er vele punten van zorg bij orgaandonatie. Omdat de spirituele kant van orgaandonatie niet betrokken wordt bij de donatie kunnen er verwarringen ontstaan.

De donor geeft een deel van zijn spirituele bagage via het orgaan aan de ontvanger. Het is niet zeldzaam dat een ontvanger na de ingreep vreemde aspecten in zichzelf ontdekt die bij de donor horen.

Gezegd wordt dat de donor niet geheel zijn proces kan afmaken na de dood, doordat een deel van zijn of haar informatie nog aanwezig is in de ontvanger. Er ontstaat een vermenging van energieën.
Als ik dat hoor dan lijkt mij dat onwenselijk en zou de conclusie zijn geen donatie.
Echter alles op deze aarde bestaat uit keuzen die wij zelf hebben te maken. Ik denk dat er niet een eensluidend antwoord gegeven kan worden op de vraag. Het blijft een persoonlijke afweging vanuit mijzelf hoe het voelt om te doneren. De gedachte om een orgaan te ontvangen staat mij op dit moment niet aan. Wel weet ik dat dit makkelijk zeggen is als je niet in de positie verkeerd waarin een transplantatie nodig is om verder te kunnen leven.
Door contact te hebben met personen die een orgaan hebben gekregen kan ik niet  zeggen dat de keuze er makkelijker op wordt. Mijn grootste aarzeling bij donatie is de waardigheid waarop met mijn lichaam omgegaan zal worden mocht de situatie ontstaan dat mijn fysieke dood daar is. Als ik zou weten dat er ook vanuit een spirituele visie er gezorgd zou worden voor een goede overgang van een orgaan van mij naar een ontvanger zou mijn voorbehoud al minder zijn. Naar mijn mening hebben veel mensen onbewust het weten dat doneren meer inhoudt dan alleen het overzetten van een orgaan en stokt dat voor een groot deel het werven van donoren. Als de spirituele kant van de donatie meer zijn intree zou doen dan kan het zijn dat er meer mensen bereid zijn om te doneren of juist niet?
Het blijft een persoonlijke keuze.
Zoals het er voor mij  nu uitziet vertrouw ik op het leven en dat mijn dood op het juiste moment komt en dat daar geen donatie bij nodig is. Of toch……