door Anna Lamb

We kijken elkaar aan, mijn man Peter en ik, onze harten in elkaar versmolten.

Zoals in alle ruim veertig jaar dat we samen zijn, zijn er ook nu weinig woorden tussen ons nodig om elkaar te begrijpen.

Onze vingers strengelen zich ineen op de kleine tafel in het ziekenhuiskamertje.

Het:”U kunt elk ogenblik of binnen een aantal weken sterven” klinkt nog na in onze oren. De diepe stekende pijn in mijn hart die toen ontstond is daar nog steeds.

Ik kijk naar zijn lieve, afgematte gezicht. De nachtelijke hoge koortsen hebben hun sporen nagelaten. Mijn lieve man; mijn maatje; mijn beste vriend; mijn hulp en steun; mijn geliefde, weg van me …..?

Ze zeggen dat ik dood ga, Anna! Ongeloof straalt me toe uit zijn ogen, daarna verzet. Maar in onze omarming voel ik een onverwachte bevestiging in de plotselinge broosheid van zijn lichaam!

Er volgen diepgaande gesprekken tussen ons en onze kinderen in de laatste weken in het ziekenhuis. Uiteindelijk is er alleen nog liefde tussen ons.

Maar het ongeloof over zijn naderende dood blijft voor hem….

In het zorghotel wacht hem veel liefdevolle en professionele ondersteuning hierover. De pastor voert urenlange gesprekken met hem, dikwijls samen met de arts en verpleging.

Zijn dagen zijn gevuld met heel veel bezoek; telefoongesprekken en hartverwarmende aandacht…De nachten echter met intensieve zorg en bezorgdheid om zijn zeer zieke lichaam.

Zijn geest blijft helder ondanks de morfine en slaapmiddelen.

We blijven praten. Hij blijft zorgen voor ons.

Zijn lichaam heeft het al bijna opgegeven; zijn geest niet.

Beide zitten niet op dezelfde lijn.

Hij is niet bang voor de dood maar ik weet dat vooral ónze liefde de belemmering vormt voor hem om zich over te geven. Ik tracht hem te overtuigen dat ik het ook zonder hem zal redden; dat ik zijn liefde voor mij altijd in mijn hart zal blijven voelen….

We houden samen met de pastor een indrukwekkend loslatingritueel. Daarna lijkt hij te berusten, dan vinden onze ogen elkaar en zie ik het verzet weer toenemen.

De artsen en de pastor zijn zeer bezorgd. Alleen pijn brengt zo’n sterke geest en zo’n ziek lichaam bij elkaar, weten zij uit ervaring en dat is wat gebeurt.

Een dag van ondraaglijke pijn brengt hem uiteindelijk tot overgave

en in de ochtend daarna zie ik hoe hij liefdevol wordt opgevangen door zijn overleden broer en mijn zus.

Enkele uren later lijkt zich een kleed van warmte en liefde uit me terug te trekken.

Mijn leven zonder hem is begonnen.