door Anna Lamb
(Gedeeltelijke herhaling van een artikel uit de nieuwsbrief van 2006)
Hoe ontstaat levenskracht?
De mens komt opnieuw naar de aarde om een bewustwordingsproces door te maken in zijn hele evolutionaire gang.Wanneer hij na een leven in de geestelijke wereld tot verwerking is gekomen van wat hij heeft ervaren in dit leven ontstaat er op een bepaald moment opnieuw een gevoel of besef dat de evolutiegang nog niet voltooid is.Hij ervaart dit als een leegte in hem.(zoals bij honger) Deze leegte vraagt om invulling.Dit heeft een innerlijke drang om een evolutiereis dus een nieuw leven te maken tot gevolg. Wanneer de mens tijdens het aardse leven voelt of ervaart dat tijdens zijn proces er een vulling van deze leegte plaatsvindt, weet hij dit op diep niveau. Dit geeft hem de kracht
dwars door alle verdriet en lijden heen te gaan.Hij wil aan de drang om tot invulling van die leegte te komen, toegeven.Daardoor ervaart hij vervulling van zichzelf.Hij leert buiten zichzelf wat hij in zichzelf moet vinden.
Het leven is een uiterlijke weg, die naar binnen leidt.
Allereerst is het belangrijk te weten dat mensen zich niet identiek ontwikkelen.
Belangrijk voor elk mens is dat hij trouw is naar zichzelf toe; dat wil zeggen dat hij zich niet beter wil zien dan hij is of zichzelf niet onderwaardeert,waardoor hij zich minderwaardig voelt.
Door trouw aan zichzelf te zijn, krijgt men contact met wat men in dit leven wil doen; waarbij men zich richten wil op wat men zich innerlijk had voorgenomen te doen.Dit is geen egoïsme. Men moet de moed ontwikkelen zichzelf te worden pas dan kan men zich belangeloos inzetten voor de belangen die anderen aangaan.
Wat betekent de periode van ouderdom tijdens een leven?
In de tijd van nu worden ouderdom-verschijnselen vaak te eenzijdig negatief gekoppeld aan verval van geestelijke en lichamelijke mogelijkheden.
En hierbij wordt het spirituele vaak helemaal niet gezien.
De ouderdom is, gezien vanuit een spirituele achtergrond, een voorbereidende fase om te komen tot het opnieuw contact maken met de geestelijke wereld,
waar men oorspronkelijk van afkomstig is.Kleine kinderen komen van het licht en zij gaan zich langzaam verbinden met de stoffelijke wereld, maar de oudere mens gaat de weg weer terug dus juist over naar de geestelijke wereld toe.
Dit vindt plaats doordat men ervaringen krijgt via lichtende energieën die de grovere materie helpen af te breken om deze naar een verfijndere frequentie toe te brengen.
Want na 60 levensjaren ontstoffelijken we meer en meer.
Onze levensopdracht, dat wat we wilden leren in dit leven, gaat steeds fijngevoeliger doorwerken en wordt minder stoffelijk zichtbaar.
Het leven richt zich meer naar een innerlijk gericht zijn.
Grove structuren van bepaalde stoffen worden bij het ouder worden dan ook minder goed verdragen en verwerkt. De menselijke structuur verijlt bij het ouder worden steeds meer en steeds verder. Opgedane ervaringen bv. onverwerkte emoties, die in het lichaam als grove energieën liggen opgeslagen, moeten verwerkt worden, zodat zo min mogelijk onverwerkte zaken achter blijven.
Belangrijk is als we gaan doorzien dat het nodig is ons leeg te maken van herinneringen uit het verleden voordat we dood gaan zodat er zo min mogelijk bagage mee hoeft.
Na het 70e levensjaar is het zelfaanzien in wijsheid groter geworden.Dat betekent dat men nu liefdevol tot zelfbeoordeling kan komen.Men overziet bewust het doel van zijn leven en wat men er van ontwikkeld heeft. Dit is tevens de aanzet tot het sterven, dat na verloop van tijd zich zal aandienen.Men heeft het zelfde overzicht dat na de dood onder geestelijke begeleiding nogmaals gezien zal worden. Het is de tijd van echt zichzelf aanzien.Men ziet ook wat men binnen zijn levensbestemming heeft laten liggen.
Deze fase is dus zeer belangrijk en kan verstrekkende gevolgen hebben.
Mensen die alles uit het leven gehaald hebben wat zij als hun levensopdracht in zich hadden, kunnen op die leeftijd sterven
In de fase na het 70ste jaar wordt de mens opnieuw herinnerd aan voorafgaande fases en krijgt hij de kans om stukken die niet zijn opgepakt als nog op te halen en te verdiepen.
Er wordt een langere levensduur genomen om ruimte te krijgen bepaalde levensprocessen die tijd behoeven te doorlopen. Zo is het niet nodig overhaast door processen heen te gaan.Ook is het mogelijk een opdracht te hebben
waarbij men als leermeester voor anderen functioneert.
Een lang leven kan ook bedoeld zijn om gedetailleerd terug te kunnen kijken op je leven.
Wanneer de geest helemaal tot “ aarde” is geworden, is hij als het ware klaar met zijn bestemming; dan is het weer tijd te vertrekken.
Lichamelijk verval
De mens die ouder wordt ondergaat geestelijk maar ook lichamelijk veranderingen. Naarmate de geest zich zuivert, trekt de geestelijke energie zich stelselmatig terug uit het fysieke lichaam.Het lichaam verstoffelijkt meer en meer. Dat heeft tot gevolg dat wanneer de geestkracht zich teruggetrokken heeft, er slechts wat stoffelijke resten overblijven. In aanvang van dit geestelijk terugtrekkingsproces zullen vele veranderingen het lichaam een stigma van verval geven. Echter het is belangrijk ons te realiseren wat zich lichamelijk onttrekt zich bij de ziel voegt. Immers vele lessen zijn geleerd, inzichten zijn doorzien….Maar de mens is meestal vervuld met weerzin tegen lichamelijk verval.Dit komt door het idee dat verval en vernietiging één zijn.Verval roept associatie op met minderwaardigheid. Dit geeft bij zowel de oude als de jonge mens, als zij met elkaar te maken krijgen, gevoelens van onbehagen, waarbij de oudere zich op deze lichamelijke beperkingen aangekeken voelt en de jongere zich afstandelijk gedraagt.
De oude mens zou zich kunnen realiseren wat het lichaam werkelijk is en
de jonge mens dient voorbereid te worden hoe hiermee nu en later om te gaan.
Het kruinchakra wordt een zeer open verbinding met de kosmos.
Stel je voor: een oude mens, kwetsbaar en teer, met een bijna vormloos lichaam:
maar…via de kruin is er sprake van een zeer open verbinding met de kosmos…
Het lichaam is uitgeput, ook innerlijk is deze persoon afgemat. Deze mens is niet meer in staat zich te verbinden met allerlei zaken, die buiten hem staan.
Het lichaam valt stil; de energieën trekken zich meer en meer terug en worden
naar de geestelijke gebieden getrokken en afgestaan.
maar……het kruinchakra wordt verbreed; wordt een lichtgloed.
Zo verteert de oude mens dan reeds de restanten van zijn aanwezigheid op aarde.
Dit heeft een zeer oplichtende werking voor de aarde, daar deze mens
zijn reiniging zelf ter hand neemt en dit hem een diep gevoel van vervulling geeft. Hij is zichzelf genoeg. Dan verlaat ’t leven deze mens…..
Geen stoffelijke en energetisch beperking blijft meer achter en zijn herinneringen neemt hij mee.Niets blijft achter; de organen zijn verteerd,
waarin wellicht nog negatieve trillingen heersten.Deze worden de aarde onthouden en zullen aarde en ether niet meer belasten.Het lichaam laat zo geen negatieve resten meer achter. De geestelijke bestemming wordt zo al voor men dood is moeiteloos ingegaan.
Lichtende gestaltes
De mens in deze fase kan zich moeizaam bewegen.Hiervoor wordt hij geholpen door lichtende gestaltes.Deze helpen de mens los te komen van het stoffelijk lichaam, door middel van allerlei zuiverende handelingen die het losmakingproces versneld op gang brengen. Deze persoon is reeds klaar om het geestelijk leven te betreden.Ook verkrijgt men uitleg en meer duidelijkheid door middel van inspiratieve influisteringen of verbindingen.
Het sterven: Wanneer deze mens overlijdt met zo min mogelijk resten van onverwerkte zaken, maakt men de overgang naar de geestelijke gebieden hierdoor gemakkelijker.
Het sterven is als het uittrekken van een te strak pak.Je gaat levend over de drempel van de dood. Er verandert niets aan je bewustzijn.Je komt in een reële werkelijkheid waar het groeiproces doorgaat. Sterven is meer een begin dan een einde. Je gaat het ware leven binnen. Door de geestelijk liefde die de mens zo ervaart, wordt hij gesterkt in het verlangen het aardse leven te verlaten en hierdoor haast vanzelfsprekend los te laten.
 18 november 1933-7 november 2009
Weggaan
Je moet geen afscheid nemen
Je moet het huis verlaten
Zonder om te kijken
Je draagt het warm en wakker
Bewoont het ook afwezig
Je moet geen afscheid nemen
In door tijd verkleurde bladen
Blijven woorden
Krachtiger dan daden
In mei bloeien de bomen
Ook de oudste boomgaard
Staat in gloed
Je moet geen afscheid nemen
Je moet het huis verlaten
Zonder om te zien
Door Bonhoeffer (Theoloog)
Als je van iemand houdt en hij ontvalt je kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen.
Je moet dat ook niet proberen, je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Maar het is een grote troost want zolang de leegte werkelijk blijft, blijf je met elkaar verbonden
Hoe mooier en rijker de herinneringen des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de pijn in stille vreugde.
De mooie dingen zijn geen doorn in het vlees maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
Je moet zorgen dat je niet in je herinnering blijft graven en je erin verliest.
Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor maar vooral op bijzondere momenten.
Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt verleden een blijvende bron van vreugde.
De geest van de overledene blijft daarbij levend.
door Anna Lamb
We kijken elkaar aan, mijn man Peter en ik, onze harten in elkaar versmolten.
Zoals in alle ruim veertig jaar dat we samen zijn, zijn er ook nu weinig woorden tussen ons nodig om elkaar te begrijpen.
Onze vingers strengelen zich ineen op de kleine tafel in het ziekenhuiskamertje.
Het:”U kunt elk ogenblik of binnen een aantal weken sterven” klinkt nog na in onze oren. De diepe stekende pijn in mijn hart die toen ontstond is daar nog steeds.
Ik kijk naar zijn lieve, afgematte gezicht. De nachtelijke hoge koortsen hebben hun sporen nagelaten. Mijn lieve man; mijn maatje; mijn beste vriend; mijn hulp en steun; mijn geliefde, weg van me …..?
Ze zeggen dat ik dood ga, Anna! Ongeloof straalt me toe uit zijn ogen, daarna verzet. Maar in onze omarming voel ik een onverwachte bevestiging in de plotselinge broosheid van zijn lichaam!
Er volgen diepgaande gesprekken tussen ons en onze kinderen in de laatste weken in het ziekenhuis. Uiteindelijk is er alleen nog liefde tussen ons.
Maar het ongeloof over zijn naderende dood blijft voor hem….
In het zorghotel wacht hem veel liefdevolle en professionele ondersteuning hierover. De pastor voert urenlange gesprekken met hem, dikwijls samen met de arts en verpleging.
Zijn dagen zijn gevuld met heel veel bezoek; telefoongesprekken en hartverwarmende aandacht…De nachten echter met intensieve zorg en bezorgdheid om zijn zeer zieke lichaam.
Zijn geest blijft helder ondanks de morfine en slaapmiddelen.
We blijven praten. Hij blijft zorgen voor ons.
Zijn lichaam heeft het al bijna opgegeven; zijn geest niet.
Beide zitten niet op dezelfde lijn.
Hij is niet bang voor de dood maar ik weet dat vooral ónze liefde de belemmering vormt voor hem om zich over te geven. Ik tracht hem te overtuigen dat ik het ook zonder hem zal redden; dat ik zijn liefde voor mij altijd in mijn hart zal blijven voelen….
We houden samen met de pastor een indrukwekkend loslatingritueel. Daarna lijkt hij te berusten, dan vinden onze ogen elkaar en zie ik het verzet weer toenemen.
De artsen en de pastor zijn zeer bezorgd. Alleen pijn brengt zo’n sterke geest en zo’n ziek lichaam bij elkaar, weten zij uit ervaring en dat is wat gebeurt.
Een dag van ondraaglijke pijn brengt hem uiteindelijk tot overgave
en in de ochtend daarna zie ik hoe hij liefdevol wordt opgevangen door zijn overleden broer en mijn zus.
Enkele uren later lijkt zich een kleed van warmte en liefde uit me terug te trekken.
Mijn leven zonder hem is begonnen.
 (Uit de cursus “Mystiek”)
Het is alsof in ons een nieuwe wijdere dimensie opengaat.Wij vermoeden nu, sommigen weten het zelfs zeker, dat de realiteit meer is dan wat we zien. Wij gaan dit ook meer en meer in onszelf ervaren; ook wij zijn groter, meer dan dat wat zichtbaar is.
Onze intuïtie is een van de kenmerken van een opengaan voor subtiele innerlijke zintuigen. Hierdoor komen we meer en meer in contact met een diepere werkelijkheid In onszelf; buiten onszelf; in alles!!! Dat kan zich tonen als een plotseling voelen of weten wat gebeuren gaat, maar ook als een innerlijke stem, die leiding geeft. Geestelijke begeleiding vindt altijd plaats via een dieper contact in jezelf; als een soort innerlijk gesprek, soms persoonlijk, soms onpersoonlijk, ook als een plotseling voelend weten. Dit noemen wij intuïtie.
Wat is nu eigenlijk intuïtie?
 We kunnen aan de werking van de intuïtie herkennen wat intuïtie eigenlijk is.Via de intuïtie krijgen we toegang tot een alles doordringende geestelijke wereld. Door de intuïtie voelen we op dieper niveau; doorzien we de diepste samenhang. Intuïtie is dan ook niet aan taal gebonden. De wereld die je via de intuïtie verkent, wordt geordend via beelden, geluiden, geuren, smaken en zelfs via het lichamelijk voelen, Of via een direct weten.
Het gebeurt gewoon. De informatieve weg is veel langer. Bij waarnemingen via de intuïtie worden ervaringen rechtstreeks door het zenuwgestel opgevangen en verwerkt. Intuïtief ervaren is niet gebonden aan ruimte en tijd, zoals heden, verleden en toekomst. Intuïtief ervaren toont verbanden die anderen ontgaan. Binnen intuïtief ervaren maakt men gedachtesprongen, die anderen niet maken.
Kan men op verrassende wijze zaken aan elkaar koppelen, die voor anderen niets met elkaar te maken hebben. Binnen intuïtief ervaren en/of waarnemen doorleeft men meerdere zaken tegelijkertijd, die verband met elkaar verband houden en een betekenisvol geheel vormen. Intuïtief ervaren is abstracter dan taal. Ervaringen worden teruggebracht tot hun essentie. bv. zoals men die beleeft bij het waarnemen van symbolen. Complexe situaties worden snel overzien.
Intuïtief ervaren is gebaseerd op de herkenning van eerder opgedane ervaringen. Zo kan men komen tot een intense verbinding met zijn medemens, maar ook met een steen, dier of plant.
Wat men ervaart wordt als iets van zichzelf. In onze samenleving wordt de intuïtie dikwijls als onbetrouwbaar, niet-hanteerbaar, beoordeeld.
 Maar juist onze intuitieve mogelijkheden leiden ons naar een hogere intelligentie en uiteindelijk naar de universele liefde. Via de intuitie openen zich onze innerlijke vermogens tot het ontvangen van geestelijke krachten als vrede, liefde en wijsheid.
Intuitie sluit aan op het vrouwelijk aspect in ons, waardoor we ons openen om te ontvangen. Daarna kunnen we deze energien, inspiraties d.m.v. onze mannelijke aspecten in daden omzetten. Pas dan zijn we in evenwicht.
Geplaatst door admin in Artikelen, tags: Orgaandonatie
Bij het gesprek over orgaandonatie wil ik drie kanttekeningen plaatsen. Als eerste, dat het mij opvalt dat, bij alle argumenten pro en contra orgaandonatie, er een is die, voor zover mij bekend, ontbreekt en wel de meest voor de handliggende: de aanvaarding dat het leven zoals het zich aandient en verloopt, nu eenmaal beperkt in jaren is. Vanuit deze visie is het voor te stellen dat orgaandonatie noch orgaanacceptatie een plaats hebben.
Ik realiseer me goed dat deze gedachte wel heel haaks staat op de heersende trend van ‘Make me beautifull’, om zo lang mogelijk mooi, jong en gezond te lijken. Het is een handelwijze die de ‘Maakbaarheid van het leven’ propageert en waaraan niet te ontkomen lijkt.
Begrijp me goed, ik sta open voor elke argumentatie organen te schenken en te ontvangen, zelfs voor de gedachte dat ook de medische mogelijkheden in deze (al dan niet bewust) inspiratief ontvangen zijn, legitiem en te waarderen. Ik wil alleen maar aan bovenstaande gedachte een eigen waarde toekennen. Dat het leven, oneerbiedig gezegd, beperkt houdbaar is; voor elk mens, met een onbekend, verschillend aantal jaren. En dat hij ‘t daar mee doet.
Naast het toevoegen van nog een argument in de discussie wel of geen donatie, is er een ander punt dat het denken en beslissen in deze kwestie kan vertroebelen.
De druk die in alle toonaarden, vanuit overheid, maatschappelijke stromingen en kerkgenootschappen wordt uitgeoefend om orgaandonatie te promoten, kleurt veelal een ander standpunt in deze als bijna mens-vijandig, of doet deze tenminste op grond van een morele plicht af wijzen. Een in vrijheid, vanuit eigen keuze (anders) genomen besluit, krijgt nauwelijks een kans.
‘Wie in onze heer Jezus Christus gelooft, die zijn leven tot redding van alle mensen heeft gegeven, zou in de dringende behoefte aan tijdig te verkrijgen organen een oproep moeten zien tot edelmoedigheid en broederlijke liefde’, aldus Johannes Paulus II.
Er wordt hier vanuit gegaan dat sindsdien een verhulde natuurwet in de mens ligt, als vaststaand gegeven, dat elk mens de ander z’n naaste is. Om dit toe te lichten wordt verwezen naar het verhaal van de barmhartige Samaritaan uit het Nieuwe Testament. (voor de tekst zelf: zie onderaan)
M.i. gaat het daarin niet om de bevestiging dat ieder mens de ander z’n naaste is, wel dat een ander z’n naaste kan worden, afhankelijk van de relatie die hij aangaat. Alleen zo is de vraag: ‘Wie is de naaste van de man die overvallen werd?’ te begrijpen. De Samaritaan dus, en niet de leviet en de priester.( die ook de vrijheid hadden ‘t wel of niet te worden, maar er voor kozen ‘t niet te zijn). Je komt iemand nabij, wordt zijn naaste, als je iets met hem aan wilt gaan, op grond van een keuze, een eigen beslissing.
Deze gedachte werkt bevrijdend, ontlast je van de dodelijke verplichting elk mens te moeten mogen en welwillend te moeten zijn. Natuurlijk is het goed in voorkomende gevallen ‘iemand in nood’ te helpen, maar niet als vanzelfsprekend, alleen vanuit een innerlijke overweging en vrije keuze, welke dus nooit afgedwongen kan worden.
Als derde punt het volgende. Onlangs trof mij een genuanceerde spirituele kijk op de kwestie orgaandonatie. Zoals bekend wordt vanuit een holistische visie niet alleen de eenheid van spirituele dimensie van leven en natuur gesteld, maar ook hoe ‘t menselijk lichaam en zijn organen vanuit bewustzijn gevormd worden. Dat geeft ook de heel eigen energie van organen aan die daarom niet zomaar als auto-onderdelen ver- en uitgewisseld kunnen worden. Ze zijn stof en bewustzijnseenheid tegelijkertijd, uniek in elk individu. Dit pleit tegen de uitwisseling van belangrijke, menselijke organen, ook vanwege de verstoring tussen de fysieke en spirituele dimensie, zowel bij de gever als de ontvanger. Dit heeft zelfs zijn doorwerking naar familieleden en omstaanders.
In een boek ‘Over de Goddelijkheid van de mens’ dl II, van Gabriela en Rein Gaastra-Levin, wordt, op grond van ontvangen inspiraties, o.a. over het onderhavige onderwerp, een visie naar voren gebracht, waarop ik u graag attent maak.
Het gaat met name over de vraag hoe het eventueel toch mogelijk is tot donorschap en donorontvangst te komen zonder dat de eigenheid van de donor in z’n organen verloren gaat, dan wel die van de ontvanger onmogelijk wordt. Om, bij het afstand doen van een orgaan, verlies van eigen bewustzijnsenergie ( in dit of komend leven) te voorkomen, kan de donor heel bewust de overgang van het fysieke niveau naar het spirituele maken door het orgaan te vragen tot overdracht bereid te zijn en zich van eigen bewustzijn vrij te maken om zo open te staan voor die van de toekomstige ontvanger. Dit wordt dan een proces van leegmaken en opnieuw vullen. Ook degene die de donatie gaat ontvangen dient zich bewust te worden waarom zijn orgaan ziek is en om eenzelfde probleem in de toekomst te vermijden en zo open te staan voor de gave.
Voor familieleden geldt eigenlijk hetzelfde: zo bereiden zij mede een goede ontvangst voor. Aan de hand van een beschreven ritueel wordt deze gang van zake concreet en beleefbaar gemaakt.
(Over de Goddelijkheid van de mens, deel II; ISBN 90-807478-2-3) (‘Eens viel iemand die op weg was van Jeruzalem naar Jericho in de handen van rovers. Ze plunderden en mishandelden hem en lieten hem half dood liggen. Bij toeval kwam er juist een priester langs die weg; hij zag hem wel, maar liep in een boog om hem heen. Zo deed ook een leviet; hij kwam daar langs, zag hem, maar liep in een boog om hem heen. Toen kwam er een Samaritaan die op reis was bij hem; hij zag hem en kreeg medelijden; hij trad op hem toe, goot olie en wijn op zijn wonden en verbond ze; daarna tilde hij hem op zijn eigen rijdier, bracht hem naar een herberg en zorgde voor hem.( )
Wie van deze drie lijkt u de naaste te zijn van de man die in de handen van de rovers gevallen is? Hij antwoordde: Die hem barmhartigheid betoond heeft. Lucas 10-25)
 Orgaandonatie is momenteel een onderwerp van gesprek. Al vele jaren wordt gedacht over orgaandonatie als een methode om mensen langer te laten leven. Vanuit overheidswegen zijn diverse regelingen getroffen om het aantal donoren te doen verhogen. Wat juist opvalt is dat ondanks de vele maatregelen er niet meer donoren komen. Wat kan hier de oorzaak van zijn? Wat wordt niet gezien? Vanwaar de vele aarzelingen? Wat beweegt ons om er niet voor te kiezen?
Zelf heb ik jaren lang met een donorcodicil rondgelopen. Ik was overtuigd dat het zinvol was om me als donor te laten registreren. Immers als ik eenmaal dood ben dan heb ik niets meer aan mijn organen en als een ander er dan langer door kan leven leek mij dat een goede mogelijkheid. Ik leefde in die tijd vanuit een meer materialistische visie. Alles is beredeneerbaar en staat los van elkaar.
Later is mijn blik verruimd. Ik ben meer het totale van het leven en de wereld gaan zien. Ik ben mijn lichaam meer als een geheel gaan zien en dat er overal verbinding met het geheel is. Ik ben mijzelf meer gaan beschouwen als leerling die in een wereld staat om in verwondering van de leren. Mijn idee van het grote niets is veranderd in een visie met voortgang van het leven na de dood. Alles in mijn leven heeft een diepere betekenis, die ik vaak niet overzie.
Veelal achteraf worden de verbanden tussen diverse gebeurtenissen mij duidelijk.
De dood is voor mij veranderd in een overgangfase. Het is niet iets om bang voor te zijn. Het is een moment van transformatie. Zelf heb ik een keer op de rand van de dood gestaan en het bleek helemaal niet angstaanjagend te zijn.
Als ik nu terug kom op orgaandonaties dan zijn er een aantal zeer fundamentele vragen die ik zou willen stellen. Waarom zou ik een leven verlengen dat aan zijn of haar eind is gekomen? Waarom zou ik mijn of een ander leven zo lang mogelijk rekken? Is het verlengen van het leven vanuit het hogere bewustzijn aan te bevelen of is het slechts een voortvloeisel vanuit mijn ego dat wil leven? In hoeverre mag ik in het leven ingrijpen? Deze vragen zijn niet eenvoudig te beantwoorden. Er is geen algemeen principe voor orgaandonaties wel of niet.
Vanuit spiritueel oogpunt zijn er vele punten van zorg bij orgaandonatie. Omdat de spirituele kant van orgaandonatie niet betrokken wordt bij de donatie kunnen er verwarringen ontstaan.
De donor geeft een deel van zijn spirituele bagage via het orgaan aan de ontvanger. Het is niet zeldzaam dat een ontvanger na de ingreep vreemde aspecten in zichzelf ontdekt die bij de donor horen.
Gezegd wordt dat de donor niet geheel zijn proces kan afmaken na de dood, doordat een deel van zijn of haar informatie nog aanwezig is in de ontvanger. Er ontstaat een vermenging van energieën.
Als ik dat hoor dan lijkt mij dat onwenselijk en zou de conclusie zijn geen donatie.
Echter alles op deze aarde bestaat uit keuzen die wij zelf hebben te maken. Ik denk dat er niet een eensluidend antwoord gegeven kan worden op de vraag. Het blijft een persoonlijke afweging vanuit mijzelf hoe het voelt om te doneren. De gedachte om een orgaan te ontvangen staat mij op dit moment niet aan. Wel weet ik dat dit makkelijk zeggen is als je niet in de positie verkeerd waarin een transplantatie nodig is om verder te kunnen leven.
Door contact te hebben met personen die een orgaan hebben gekregen kan ik niet zeggen dat de keuze er makkelijker op wordt. Mijn grootste aarzeling bij donatie is de waardigheid waarop met mijn lichaam omgegaan zal worden mocht de situatie ontstaan dat mijn fysieke dood daar is. Als ik zou weten dat er ook vanuit een spirituele visie er gezorgd zou worden voor een goede overgang van een orgaan van mij naar een ontvanger zou mijn voorbehoud al minder zijn. Naar mijn mening hebben veel mensen onbewust het weten dat doneren meer inhoudt dan alleen het overzetten van een orgaan en stokt dat voor een groot deel het werven van donoren. Als de spirituele kant van de donatie meer zijn intree zou doen dan kan het zijn dat er meer mensen bereid zijn om te doneren of juist niet?
Het blijft een persoonlijke keuze.
Zoals het er voor mij nu uitziet vertrouw ik op het leven en dat mijn dood op het juiste moment komt en dat daar geen donatie bij nodig is. Of toch……
Rampberichten
Anna Lamb
Naar mate het jaar 2012 in zicht komt, bereiken ons met grote regelmaat artikelen, titels van boeken, en computerteksten, waarin op dreigende wijze gesproken wordt over komende rampspoeden rond dit jaartal.
Zo ook weer deze maand. Ik ontving een lange tekst op mijn computer met een via inspiratie verkregen inhoud. Deze maand zouden we o.a.allemaal door de komst van krachtige nieuwe energieën bevangen raken, dit als zijnde één van de voorlopers op allerlei calamiteiten.
Een aantal bekenden van mij reageerde in een mailtje hierop met de vraag wat ik van dit artikel vond. Onmiddellijk schoot me de herinnering te binnen aan de geschiedenis van “Lou de Palingboer”
Ik zal een jaar of 12 geweest zijn toen er met enige regelmaat een artikel in kranten en tijdschriften verscheen over deze man.
Lou de Palingboer was God, volgens eigen zeggen. En daardoor onsterfelijk. Hoewel ik de zin die de dichter Kloos al schreef: ”Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten” zeker ook geloof en ook kan plaatsen vanuit onze nieuwe inzichten, kan ik veel van wat deze onsterfelijke Lou toen vertelde, niet herkennen en hij stierf ook nog vrij jong.
Een zekere Mariska uit de Betuwe voorspelde enige jaren geleden dat in dat jaar, grote overstromingen en rampspoed in Nederland zouden komen. Zij besteedde al haar geld aan de aanleg van een klein vliegveld bij haar boerderij om de evacuatie van bewoners te doen plaatsvinden en zij en een aantal van haar aanhangers verkochten huis en haard om zichzelf in veiligheid te brengen. Financieel gebroken en ontluisterd eindigde ze in een psychiatrische inrichting. Deerniswekkend voor haar en haar aanhangers.
We werden een aantal jaren geleden uitgenodigd met zijn allen op de hoogste bergen in Europa het einde van onze beschaving af te wachten. Enkele honderden mensen klom de bergen op om er na enkele dagen ontgoocheld weer van af te komen.
Vorig jaar december zouden buitenaardse wezens de aarde komen bezoeken en de macht overnemen, en nu dit bericht.
Niet altijd hebben we te doen met charlatans die deze inspiraties ontvangen. Wat gebeurt er dan toch?
Al vele jaren ontvang ikzelf en met mij vele anderen bewust inspiraties, waarvan men zegt dat deze van geestelijke begeleiding afkomstig zijn.
Wat is nu eigenlijk inspiratie?
Inspiratie; adem van de Geest, zingt Mathilde Santing.
Ik denk dat ieder mens wordt geïnspireerd. Echter in hoeverre stem je je diep genoeg af op je innerlijke bron en kom je bewust in contact met je persoonlijke begeleiding of zelfs met Hogere geestelijke begeleiding?
En ook als je je bewust af kunt stemmen op deze diepte in jezelf dan zal de vertaling altijd jouw kleur dragen. De mate waarin een mediamieke mens “de adem van de geest” objectief in woorden kan vertalen zal o.a. afhankelijk zijn van de mate van zelfkennis, die deze bezit. Dan zal hij of zij onmiddellijk de versluieringen, door bijvoorbeeld oude emoties en denkbeelden, herkennen die de vertaling beïnvloeden. Men spreekt hierbij dan van een zuiver medium.
Zo kunnen bijvoorbeeld collectieve emoties die door energiestromen worden aangeraakt door een medium vertaald worden als vloedgolven; oorlog en agressie als vuur. Onbekende oude emoties als onbewuste angsten kunnen een objectieve ontvangst mede negatief beinvloeden. Dit is de reden waarom zoveel mediamieke mensen door de Meester Jezus kunnen worden geïnspireerd, maar dat hun teksten zo verschillend van toon kunnen zijn; immers ieder medium spreekt vanuit zijn of haar eigen ervaringswereld en vanuit zijn eigen ontwikkelingsniveau dus vormt zo zijn eigen kanaal.
Hoe kun je als normaal denkend en doende mens deze berichten dan interpreteren?
In het diepste van ieder mens ligt zijn eigen leidraad vanuit de Goddelijke Bron die in ieder van ons aanwezig is. Een bewust levend mens leeft regelmatig in afstemming op zijn diepste zijn. Als het nodig zou zijn dat je bepaalde ervaringen wel of niet moet ondergaan dan stuurt je Hoger bewustzijn je naar situaties of plekken waar je deze wel of niet kunt meemaken. Dat heeft men kunnen zien bij een aantal passagiers van het verongelukte Turkse vliegtuig.
We moeten ons niet door onze angsten laten leiden.
We moeten ons natuurlijk ook niet passief houden in een houding van: God zorgt voor mij. Deze nuance ligt heel subtiel.
Herken het als je angsten je mening en/of handelen dreigen te bepalen.
Stem je af op acceptatie en vertrouwen van en in jezelf en je leven.
Laat vertrouwen in je eigen begeleiding meespelen in je beoordeling over de juistheid van de berichtgeving wanneer je berichten als die van deze week en die van Lou de Palingboer leest.
Lees dan nu, als je dit wilt, vanuit deze basishouding een deel van de twee inspiraties die ik kreeg naar aanleiding van de vragen die ik ontving de afgelopen tijd over de interpretatie van het bericht deze week en over President Obama.
En, o ja, ik walg van paling
Door Anna Lamb
Naar mate het jaar 2012 in zicht komt, bereiken ons met grote regelmaat artikelen, titels van boeken, en computerteksten, waarin op dreigende wijze gesproken wordt over komende rampspoeden rond dit jaartal.
Zo ook weer deze maand. Ik ontving een lange tekst op mijn computer met een via inspiratie verkregen inhoud. Deze maand zouden we o.a.allemaal door de komst van krachtige nieuwe energieën bevangen raken, dit als zijnde één van de voorlopers op allerlei calamiteiten.
Een aantal bekenden van mij reageerde in een mailtje hierop met de vraag wat ik van dit artikel vond. Onmiddellijk schoot me de herinnering te binnen aan de geschiedenis van “Lou de Palingboer”
Ik zal een jaar of 12 geweest zijn toen er met enige regelmaat een artikel in kranten en tijdschriften verscheen over deze man. Lou de Palingboer was God, volgens eigen zeggen. En daardoor onsterfelijk. Hoewel ik de zin die de dichter Kloos al schreef: ”Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten” zeker ook geloof en ook kan plaatsen vanuit onze nieuwe inzichten, kan ik veel van wat deze onsterfelijke Lou toen vertelde, niet herkennen en hij stierf ook nog vrij jong.
Een zekere Mariska uit de Betuwe voorspelde enige jaren geleden dat in dat jaar, grote overstromingen en rampspoed in Nederland zouden komen. Zij besteedde al haar geld aan de aanleg van een klein vliegveld bij haar boerderij om de evacuatie van bewoners te doen plaatsvinden en zij en een aantal van haar aanhangers verkochten huis en haard om zichzelf in veiligheid te brengen. Financieel gebroken en ontluisterd eindigde ze in een psychiatrische inrichting. Deerniswekkend voor haar en haar aanhangers.
We werden een aantal jaren geleden uitgenodigd met zijn allen op de hoogste bergen in Europa het einde van onze beschaving af te wachten. Enkele honderden mensen klom de bergen op om er na enkele dagen ontgoocheld weer van af te komen.
Vorig jaar december zouden buitenaardse wezens de aarde komen bezoeken en de macht overnemen, en nu dit bericht.
Niet altijd hebben we te doen met charlatans die deze inspiraties ontvangen. Wat gebeurt er dan toch?
Al vele jaren ontvang ikzelf en met mij vele anderen bewust inspiraties, waarvan men zegt dat deze van geestelijke begeleiding afkomstig zijn.
Wat is nu eigenlijk inspiratie?
Inspiratie; adem van de Geest, zingt Mathilde Santing.
Ik denk dat ieder mens wordt geïnspireerd. Echter in hoeverre stem je je diep genoeg af op je innerlijke bron en kom je bewust in contact met je persoonlijke begeleiding of zelfs met Hogere geestelijke begeleiding?
En ook als je je bewust af kunt stemmen op deze diepte in jezelf dan zal de vertaling altijd jouw kleur dragen. De mate waarin een mediamieke mens “de adem van de geest” objectief in woorden kan vertalen zal o.a. afhankelijk zijn van de mate van zelfkennis, die deze bezit. Dan zal hij of zij onmiddellijk de versluieringen, door bijvoorbeeld oude emoties en denkbeelden, herkennen die de vertaling beïnvloeden. Men spreekt hierbij dan van een zuiver medium.
Zo kunnen bijvoorbeeld collectieve emoties die door energiestromen worden aangeraakt door een medium vertaald worden als vloedgolven; oorlog en agressie als vuur. Onbekende oude emoties als onbewuste angsten kunnen een objectieve ontvangst mede negatief beinvloeden. Dit is de reden waarom zoveel mediamieke mensen door de Meester Jezus kunnen worden geïnspireerd, maar dat hun teksten zo verschillend van toon kunnen zijn; immers ieder medium spreekt vanuit zijn of haar eigen ervaringswereld en vanuit zijn eigen ontwikkelingsniveau dus vormt zo zijn eigen kanaal.
Hoe kun je als normaal denkend en doende mens deze berichten dan interpreteren?
In het diepste van ieder mens ligt zijn eigen leidraad vanuit de Goddelijke Bron die in ieder van ons aanwezig is. Een bewust levend mens leeft regelmatig in afstemming op zijn diepste zijn. Als het nodig zou zijn dat je bepaalde ervaringen wel of niet moet ondergaan dan stuurt je Hoger bewustzijn je naar situaties of plekken waar je deze wel of niet kunt meemaken. Dat heeft men kunnen zien bij een aantal passagiers van het verongelukte Turkse vliegtuig.
We moeten ons niet door onze angsten laten leiden.
We moeten ons natuurlijk ook niet passief houden in een houding van: God zorgt voor mij. Deze nuance ligt heel subtiel.
Herken het als je angsten je mening en/of handelen dreigen te bepalen.
Stem je af op acceptatie en vertrouwen van en in jezelf en je leven.
Laat vertrouwen in je eigen begeleiding meespelen in je beoordeling over de juistheid van de berichtgeving wanneer je berichten als die van deze week en die van Lou de Palingboer leest.
Lees dan nu, als je dit wilt, vanuit deze basishouding een deel van de twee inspiraties die ik kreeg naar aanleiding van de vragen die ik ontving de afgelopen tijd over de interpretatie van het bericht deze week en over President Obama.
En, o ja, ik walg van paling
Door Anna Lamb
Wij zijn allen afkomstig uit de universele broederschap.
De universele broederschap is daar waar wij Geest zijn, daar waar ons Hogere zijn functioneert, daar waar ons Hogere zijn zich steeds meer verdicht door de sferen heen en een individu wordt totdat het uiteindelijk gekomen is in de stof.
Dat stoffelijk zijn is de materie.
Dit is het evolutieproces waar wij inzitten; waar de hele mensheid in zit. Het betekent voor deze tijd dat de realisatie van Geest in de materie, steeds meer binnen ons bereik komt. We zullen hierdoor ook tot een steeds diepere verbinding met elkáár komen, waardoor we vanuit een grotere vrede en vreugde met elkaar kunnen leven. Dan is er geen wantrouwen meer, geen angst, geen schuld geen macht. We hebben wel nog een lange weg te gaan.
We zijn op weg naar de eigen en gezamenlijke vernieuwing.
Nieuwe inzichten geven ons steeds meer licht op ons pad. Een nieuw respect voor onszelf en dus ook voor de ander ontstaat. Zo kunnen we op weg gaan naar de eigen en gezamenlijke vernieuwing. Om dit te bereiken zullen we ons meer en meer dienen te verbinden met ons innerlijk hogere zijn en van daaruit met het hogere zijn van de ander. Hierdoor kunnen we samen, daadwerkelijk een gemeenschappelijk veld van licht zijn.
Laten we ons met aandacht te richten op subtiele veranderingen, vernieuwingen in ons.
Vernieuwing in jezelf ontstaat al door respect voor jezelf en de ander.Vanuit het Hogere zijn in jezelf daalt dan het licht in je, tot in het uiterste stoffelijke van je zijn.Door de transformatie die we dan laten plaatsvinden, verandert dit licht in goud door de liefde en keert zo weer terug naar dat Hoogste zijn.
Dankbaarheid voor het leven
Dit heeft bijvoorbeeld tot gevolg dat we op weg naar transformatie van al die processen, zaken die zich steeds weer en meer aandienen; lijden dat zich weer en meer aandient, waardoor we verward en soms stuurloos lijken te geraken, er toch dankbaar naar kunnen kijken.
Je bent nu niet langer alleen maar slachtoffer; je opent je opnieuw door de pijn heen voor de diepe transformerende processen die in je werkzaam zijn. Je wordt dan niet langer je lijden, de lijdende. Je identiteit is nu meer dan dat.
Het is onze eigen identiteit in zijn totaliteit die in het leven staat.
We verbinden ons daarna nog meer met Hogere gebieden in onszelf. We laten steeds meer grote oude dwingende emoties los. Niet dat we deze dan onder- drukken, verkleinen of ontkennen, maar we verliezen ons niet langer in de dwingende werking ervan. We herkennen de druk, de onderdrukking, maar wij wensen ons er niet meer door te laten bepalen. Telkens weer kiezen we voor de afstemming op een diepere zin, de diepere betekenis van onze ervaringen.
Wat is toch de drang in ons om ons als mens te vervolmaken?
In ons sluimert nog steeds de herinnering van een zeer lang verleden, waarin Lucifer besloot het Goddelijk bewustzijn in de stof te realiseren. Vanaf toen is de oerdrang in ons gekomen om ons als mens te vervolmaken. Deze hoogwaardige drang vertaalde zich in ons als begeerte.
BV De begeerte naar macht en aanzien, rijkdom, roem en opvallend uiterlijk vertoon.Bij al deze begeertes reiken we naar volmaking, maar op een oneigenlijke wijze, op een manier die er slechts zijdelings op lijkt.
We moeten natuurlijk niet van deze oerdrang afstappen, maar we begrijpen steeds meer dat wij deze oerdrang weer vanuit onze Hógere gebieden in de stof kunnen brengen en de lagere gebieden niet meer bepalend hoeven laten zijn.
Macht wordt dan kracht,
Kennis wordt dan wijsheid,
Rijkdom wordt vrijheid,
Erotiek, liefde,
Strijd, vrede,
IJdelheid, innerlijke schoonheid enz
We hebben nu, door de evolutie van ons denken, de mogelijkheid gekregen ons denken te sturen.
Wij kunnen ons denken immers gebruiken om de lagere gebieden te doorzien en hun werking zo te belichten.Dit heeft tot gevolg dat de universele broederschap van geest, van het volmaakte zijn, dat deze zich in de mens op hoog niveau van bewustzijn nu in de materie kan realiseren.
Hoe hoger het bewustzijn, hoe groter kracht die de mens in zich krijgt, dus in zijn stoffelijke gebieden om dit hoger bewustzijn te realiseren in zijn stoffelijk zijn.
Voor sommigen lijkt deze nieuwe manier van spiritueel bewustzijn zweverig. Maar als je het echt, werkelijk, gaat beleven zul je dit juist als zeer stoffelijk ervaren, maar op een hoogstaande wijze.
Hoe kunnen we de manier waarop we dit eerst realiseerden nu doorlichten met onze vernieuwing van inzichten en in de stof reëel laten worden?
Waar het om gaat is de volgende werking:
- De nieuwe inzichten rondom spiritueel bewustzijn worden opgevangen in het Hogere denken, het Hogere mentale.
- Dit dient in ons gewone, dus lagere denken, geaccepteerd te worden. Dat kan door tot overgave te komen aan deze impuls van vernieuwende kennis, die ons bereikt.
- Dan kan ons denken, de emoties waaraan we onderhevig zijn, deze zodanig gaan doorlichten dat wij ze kunnen reguleren, sturen.
- Dan ontstaat al een verandering in ons menszijn.
- Hierdoor krijgt ons Hoger mentale opnieuw een impuls enz..
We gaan het mannelijk en vrouwelijk aspect in ons steeds minder als een tegenstelling, een dualiteit, ervaren, maar als een eenheid: als twee aspecten van het Goddelijke in ons, die tezamen ons tot transformatie brengen.
Dus zullen we eerst veranderen, daarna weer vernieuwen en zo komen tot het overstijgen, het opheffen, waardoor we weer tot verdere vernieuwing kunnen komen.
Belangrijk is allereerst dat we het lagere denken vanuit overgave accepteren.
BV.(Door miskenning in mij heb ik de neiging mezelf te verrijken om zo meer aanzien te krijgen) Begin met deze herkenning te accepteren.
Pas dan kunnen en durven we de grenzen te verleggen. Herken hier in je eigen waarde; word je bewust van die waarde, van dat Hogere zijn in je; door die herkenning wordt je bewustzijn van die waarde weer groter. Hierdoor zal in je persoonlijkheid de versmelting van die twee aspecten een vonk tot realisatie gebracht worden in je bewustzijn. Dit zal in op allerlei verschillende niveaus plaatsvinden.
Zo ontstaat een kosmische trilling van energie in ons allen; een kettingreactie van vernieuwing.
Verruiming van bewustzijn die zich in de stof realiseert, dus ontvangen wordt, en zo tot versmelting komt, is in wezen herkenning van de waarheid. Dan heeft een nieuwe schepping plaats, met als gevolg vernieuwing en verhoging van bewustzijn; met als gevolg de integratie en realisatie hiervan in de stof.
Dit is de geboorte van een nieuwe Ik.
Men noemt dit een nieuwe Christus.Dit is dus bij ieder mens gaande; in ieder van ons wordt de nieuwe Christus dus de Kosmische Christus geboren Twee duizend jaar geleden heeft de historische Christus het Christusbewustzijn tot een totale integratie in de persoonlijkheid gebracht en verwerkelijkt. Zo werd via hem de liefde herkenbaar in het stoffelijk zijn van de mens. Wij hebben twee duizend jaar nodig gehad om tot dezelfde integratie in ons eigen wezen te kunnen komen. Steeds heeft de mensheid dit gebeuren gezien als los van zichzelf, als een gebeurtenis ver weg en niet in zichzelf. Nu komt de tijd dat wij de historische Christus in zijn essentie in onszelf herkennen en zo in ons eigen zijn gaan brengen.
Pas nu kunnen wij beseffen dat en hoe de historische Christus, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen; en dat dit behoort tot de mogelijkheden van elk mens, op ieders eigen niveau. We begrijpen nu hoe de historische Christus, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen en dit besef heeft verstrekkende consequenties.
BV. Het betekent dat we nu innerlijk werkelijk inzien dat niemand het recht heeft zijn medemens, man of vrouw, kind of volwassene, arm of rijk, lichamelijk en/of verstandelijk gehandicapt of niet, vanuit de lagere emotiegebieden en lagere mentale gebieden, te overheersen, te beoordelen of te bekritiseren. Wij, die deze leringen ook werkelijk willen integreren, zullen dan nu zeer liefdevol, vanuit de eigen verantwoordelijkheid, anderen in hun waarde laten. Dan zal in de ander en in ons het goddelijke herkenbaar worden.
Dat gaat niet zomaar.
We zullen ons in het dagelijks leven steeds weer dienen af te stemmen op de eigen bron, de eigen inspiratie.
Pas dan komen we tot een werkelijk beleven.Want deze kennis mag niet blijven steken op het niveau van het kennen, maar moet tot leven komen. En deze beleving zullen we moeten doorworstelen van niveau tot niveau, op alle aspecten in onszelf en zo komen tot integratie.( zie hier de inhoud van de IWS)
Nu is er in de mensheid dit verlangen, als een oproepende kracht, om tot nieuwe bewustwording te komen en deze inzichten tot een dagelijkse beleving te maken.
Deze vernieuwing van geestkracht is de impuls die de aarde nu bereikt heeft.
Niet dat we nu klaar zijn..
Maar nu kunnen we al bewust kijken naar wat ons weerhoudt dit goddelijke in ons tot werkelijkheid te maken door ons af te vragen: Wat doen we toch waardoor dit niet gebeurt? Wanneer we onszelf hier toe brengen komt uiteindelijk de totale mensheid tot vernieuwing. In onze persoonlijkheid kan deze enorme hoge, mystieke, esoterische, en materiële evolutie nu plaatsvinden.
* Mede vanuit Psychosofia
Door Anna Lamb
Een casus
Ziekenhuisbezoek tijdens de kerstdagen
De jongste broer van een vrouw heeft een ernstige vorm van darmkanker.
De man is gescheiden en woont alleen. Hij heeft behalve een oudste zuster ook nog een oudere broer en een jongere zus. De oudere zus steunt haar broer in het proces door hem ook praktisch bij allerlei zaken te helpen. Dat betekent dat zij met hem mee is gegaan tijdens de bezoeken aan de dokter; hem helpt bij de benodigde administratie en hem tenslotte voor operatie naar het ziekenhuis brengt. De jongere zus woont verder weg en steunt hem door dagelijks urenlang met hem te bellen.
De ziekenhuisopname zal twee weken duren.
Om te zorgen dat haar broer regelmatig bezoek zal ontvangen ondanks het kleine aantal familieleden en kennissen, vraagt de oudste zus het bezoek te spreiden zodat haar broer in elk geval dagelijks eenmaal bezoek zal kunnen krijgen. Vooral tijdens de kerstdagen vindt zij bezoek voor hem belangrijk. Zij belt de oudere broer en jongere zuster om af te spreken op welke dagen elk van hen zou kunnen gaan.
De jongste zus weigert dit echter. Zij gaat wanneer zij wil. De oudste zus zegt dat dit zou kunnen betekenen dat haar broer tijdens een van de kerstdagen geen bezoek zal krijgen en op een andere dag vier mensen tegelijk kunnen komen. Dit interesseert haar niet. Ook ruilen met een dag wil zij niet.
De emotionele reactie van de oudste zuster( vanuit het lagere bewustzijn)
De oudste zus is woedend. Zij is de contactpersoon met het ziekenhuis en wil op de dag van operatie haar zus eigenlijk nu niet meer informeren. ‘Laat zij nu ook zelf maar naar het ziekenhuis bellen.’ is haar reactie.
De emotie die daar onder ligt en sturing dreigt te geven aan haar handelen
Dan herkent zij dat zij vanuit een oud zeer vanuit het verleden reageert.
Haar jongere zuster heeft door vlijen en paaien eerst haar vader en later haar broers naar zich toe trachten te halen om zo aandacht te krijgen. En dat is haar tot ergernis van de andere kinderen goed gelukt.
Nu zij deze volle aandacht dit keer niet krijgt, probeert zij haar gram te halen.
Vraag:
Hoe kan de oudste zuster zonder mee te gaan in dit machtsspel, maar ook niet te verdoezelen en te onderdrukken, vanuit een hoger bewustzijn hier mee omgaan?
|