Alle berichten van admin

Van weten naar bewustzijn is komen tot wijsheid

Door Anna Lamb

Het denken

In deze tijd wordt het denken vergroot en geactiveerd.
Hoewel velen daar bezwaren tegen hebben (zij wijzen het rationele af door de verarming die een te veel gericht zijn erop tot gevolg heeft) kunnen we dit toch zien als een noodzakelijk onderdeel binnen de hele evolutionaire ontwikkelingsweg die we gaan.
Een te sterke ontwikkeling van het analytisch denken alleen verhardt en sluit ons af. Het sluit ons af voor ons gevoel, waardoor bij velen het hart niet meer kan spreken.
Het zijn diepe angsten die ons analytisch denken zo doet beheersen. De angst in een diep gat te vallen, in een niets. Dit is een grote onvrijheid.

Maar weten is geen wijsheid, kennis is nog geen inzicht. De mens van nu dreigt overspoeld te raken door kennis, maar dan ook door kennis alleen. Gelet op de snelle ontwikkeling van computers en de daar aan gerelateerde werkvormen, zou men trots kunnen zijn op de ontwikkelingssnelheid, die de mensheid lijkt door te maken. Deze ontwikkeling is slechts gestoeld op kennis en kennisoverdracht en is verbonden aan een snelheid van denken, die zelfs bijna onmenselijk schijnt. Toch is de mens, die deze ontwikkeling mogelijk maakt en doormaakt, maar op een geestelijk zeer beperkte wijze bezig. Binnen de ontwikkelingsgang, die de mensheid dient te gaan, is deze overmaat aan ontwikkeling van het denken slechts een kleine sprong. De snelheid waarmee processen vorm gegeven worden in de computerwereld toont ons wat in de stof kan en dus ook mogelijk moet zijn op geestelijk niveau.
De vormgeving in onze computerwereld echter is zeer stoffelijk gericht met weinig begeestering, en hierdoor niet in staat verdergaande ontwikkelingen op te vangen, wanneer deze zich aandienen. Ook de technische kennis is gericht op lineaire kennis, d.w.z.kennis,die zich kenmerkt door een aaneenschakeling van processen. Spirituele kennis is overkoepelend; bestaat uit meerdere dimensies tegelijkertijd! Vooral  Nieuwe tijdskinderen en hun verontwikkelde intuïtie geven er blijk van deze vorm van ‘denken’ op een natuurlijke wijze te hanteren,  en dat op diverse niveaus en doordringend in alle delen. (Dit om enigszins aan te geven waarin deze tijd doorschiet op een wijze, die niet gericht is op de toekomst, omdat niet de stoffelijke resultaten toonaangevend zouden moeten zijn, maar geestelijke doelen.
Deze overmaat aan kennis zonder wijsheid is vooral een Westerse aangelegenheid. Andere volkeren leven vaak meer gevoelsmatig,maar worden steeds meer betrokken bij deze ontwikkelingsgroei.

In het westen bepaalt het rationeel denken ons leven in grote mate, maar wel los van het gevoel.
Het gevoel doet verbindingen ontstaan. Het denken onderscheidt het een van het ander, richt zich op de delen, kan de delen zelfs los van het geheel bezien, dus ook uit zijn verband gerukt.

We leven naar wat we weten. Natuurlijk zijn ontwikkelingsmomenten als deze noodzakelijk binnen het ontwikkelingsproces van de mensheid. De mens leefde voor deze periode hoofdzakelijk vanuit gevoelsimpulsen.
Maar dit veroorzaakte overal weer verwarring. Zo kon men bijv. niet loskomen van machtsstructuren. Het respect voor de mens, als uniek wezen, met een eigen identiteit en een eigen geestelijk niveau, kon zo geen vorm krijgen. De mensheid moest naar een hogere bewustwording gebracht worden. En dit vond en vindt plaats doordat het denken de mens bracht en brengt tot zeer uitdijende grenzen. Het proces van vergroting van het denkvermogen is dus een noodzakelijk en belangrijk proces, omdat de mens zo in staat wordt nog meer en dieper geestkracht te laten incarneren in de stof. We zijn net over de drempel van een nieuwe fase  in de evolutie van de mensheid als totaal gegaan. De eerste stappen naar een ruimer en meer overkoepelend inzicht zijn genomen. Het zelfbewustzijn van de mens wordt meer en meer tot ontwikkeling gebracht. Hij gaat zijn eigen innerlijk doorzien en zijn eigen bewustzijnsontwikkeling.

De laatste eeuwen heeft de mens zich in het westen daarom steeds meer gericht op een ontwikkeling die de mensheid brengt tot helderheid en begrip: nl. de ontwikkeling van het rationele!  Onderzoek, studie en zelfreflectie brachten onderscheid en grenzen aan. De ontwikkeling van de linkerhersenhelft vond plaats, steeds meer en steeds sneller. Wij zijn dan ook gekomen in een tijd waarin we zelfs overspoeld worden door kennis, technisch, economisch enz. Het is een explosie in de ontwikkeling van het lagere mentale binnen de evolutie van de mens tot aan de grens van zelfvernietiging toe. (Kijk naar onze omgang met bv. het milieu, de uitvinding van de atoombom.)
De rationele ontwikkeling is een belangrijk aspect  binnen onze evolutiegang, maar deze ontwikkeling lijkt te escaleren in zijn eenzijdigheid. Het strikt rationeel denken heeft ons denken beperkt  en verzakelijkt.
In deze nieuwe tijd zullen we niet langer het rationele denken naast het dieper voelen plaatsen, maar wij zullen ons denken steeds meer en directer gaan toetsen in ons gevoel, waardoor onze meningen,beslissingen en keuzes gebaseerd zullen zijn op de integratie van ons verstand en ons diepste gevoel. Hierdoor  komt  men in een steeds diepere verbinding met zijn innerlijk.

Het nieuwe bestaat hieruit, dat dit zich niet naast en buiten het bestaan zal ontwikkelen, maar dat deze ontwikkeling van binnenuit  zal plaats vinden, door een diepe, bewuste transformatie van het individu.

Dit is een van de redenen waarom er o.a. een stichting B.I.S. bestaat!

Paranormale vermogens bij kinderen en volwassenen

Door Anna Lamb

De paranormaal begaafde mens, dus ook het kind, ervaart direct verbindingen met etherische of wel fijnstoffelijke gebieden. Hieronder wordt verstaan de onzichtbare wereld, die in ons en ook om ons is.Voor mensen met paranormale vermogens is deze wereld voelbaar, zichtbaar en/of verstaanbaar. Op zo’n moment van verbinding is dit kind, deze mens afgestemd op een bepaald bewustzijnsniveau.Voor sommigen is dit blijvend door de dag heen, voor anderen is dit wisselend per moment of in een bepaalde  periode in het leven.

Zo zijn er waarnemingen die zich alleen voordoen gedurende de prille jeugd of in de puberteit, maar ook kunnen deze vermogens zich pas later manifesteren bv. op middelbare leeftijd en zelfs op het sterfbed.
Zeer kleine kinderen hebben duidelijk nog contact met deze onzichtbare wereld. Een goede waarnemer kan zien hoe de blik van een baby zich gedurende langere tijd focust op iets buiten het gezichtsveld van andere aanwezigen.

Menig klein kind, onder de drie jaar of ook ouder, praat met speelvriendjes; noemt hen zelfs bij de naam.
In veel gevallen treedt er na het zevende jaar een vermindering van paranormale waarnemingen op; niet omdat dan het vermogen verdwijnt, maar omdat het dagelijkse leven meer en meer dwingend de aandacht vraagt.
Belangrijk is dat kinderen waarbij dit niet het geval is, gedurende de eerste periode zo vertrouwd zijn geraakt met deze waarnemingen dat zij ze daardoor een plek kunnen geven als een natuurlijk iets dat bij hun leven hoort. Dit is dikwijls niet het geval, doordat kinderen al jong alleen gelaten worden tijdens deze ervaringen.

Ouders, opvoeders en hulpverleners voelen zich veelal onmachtig deze kinderen te begeleiden doordat zij onvoldoende op de hoogte zijn van kenmerken van deze verschijnselen of omdat er angst voor is vanuit henzelf. Ook heerst er bij ouders menigmaal de zorg, al of niet gestimuleerd door de houding van de maatschappij, dat er sprake is van psychiatrische problemen. Hierdoor kan men het kind dwingen deze ervaringen te ontkennen door ze bv. fantasie te noemen of door het kind er toe aan te zetten deze ervaringen te onderdrukken. Ook worden paranormale waarnemingen onderdrukt door het toedienen van medicijnen. Maar juist dan kunnen ze ‘een eigen leven’  gaan leiden doordat ze op onverwachte momenten naar boven komen; al of niet gekleurd door emoties als angst.

Anderen verliezen zich weer in hoogmoed. Zij ontlenen een vorm van zelfbevestiging door het hebben van paranormale vermogens van hun kind of van henzelf. Zij zien dit als een teken van een meer geestelijk ontwikkeld zijn. Dit aanzien projecteren zij dan op hun kind waardoor het ego van het kind wordt vergroot. Dit kan weer tot sociale problemen leiden.
Juist in deze tijd waarin al veel aandacht is voor het nieuwe tijdskind, het zg. indigokind, dat in zo grote getale is geboren, is het belangrijk dat kennis rond paranormale waarnemingen wordt verspreid, omdat deze kinderen dikwijls ook paranormale vermogens hebben.

Hoe komen we tot het ontwikkelen van paranormale vermogens bij het kind, op een wijze die hun leven zal verrijken en verdiepen?

Over het algemeen kunnen paranormale ervaringen een leven verrijken, en verdiepen, maar de ervaringen vragen om een goede begeleiding om te voorkomen dat het kind problemen krijgt. Het sleutelwoord is eenvoud.

Het is van belang dat we het kind bevestigen en centraal zetten en niet zijn gave. Dat zal het helpen zijn gave te ontwikkelen zoals het heeft leren spreken.
Het ervaart hierbij zijn gave als natuurlijk en dit beschermt hem tegen negatieve invloeden. Het kind moet zich krachtig en oprecht naar de buitenwereld kunnen richten vanuit een volledige acceptatie van o.a. zijn paranormale vermogens.

Wanneer er teveel accent gelegd wordt op zijn innerlijke begaafdheden zal het kind zich onvrij voelen en zijn eigen capaciteiten niet meer vrij onder ogen kunnen zien. Het zal dit dan ervaren alsof de buitenwereld bepaalt wat deze te betekenen hebben. Daarmee ontkracht het zijn innerlijke, zuiver gevoelde verbinding met zijn bron, omdat het zich afhankelijk gaat opstellen van bevestiging buiten zichzelf.
Wanneer wij dit kunnen voorkomen kan het zich op natuurlijke wijze ontwikkelen binnen de grens, die zijn eigen ontwikkeling aangeeft. Ouders maken zich vaak onnodige zorgen. Deze kunnen zij het beste uitspreken naar anderen, zodat zij het kind niet belasten.
Veel van hun zorgen komen voort uit hun eigen angst.

De basisrichtlijnen om tot een zuivere ontwikkeling van de paranormale vermogens bij kinderen te komen.

#Het kind serieus nemen in zijn of haar ervaringswereld is de basis  om te komen tot zuivere ontwikkeling van paranormale vermogens.

#Richt het kind op zichzelf; op de eigen mening. (liever een 6 van jezelf dan een 10 van een ander, d.w.z  liever een beperkte waarheid van uit je eigen persoonlijkheid dan een niet bewezen, hoge wijsheid die je napraat. )

#Breng het kind tot het authentieke – ik, door het te stimuleren te zeggen wat het denkt. (door niet te praten over maar vanuit zichzelf,  ook door het zijn of haar keuzes te helpen maken)

Door de gave niet als een uitzonderlijke eigenschap te kwalificeren, maar als een natuurlijk goed.

Hoe gaan we om met ons verdriet ?

Door Anna Lamb

(Een gedeelte uit de lezing: ‘De zin van het lijden’ )

Open en toegedekt verdriet

Vele mensen sluiten zichzelf af zodat zij hun verdriet niet uiten naar de buitenwereld.

De “open” mens draagt zijn verdriet voelbaar, bijna tastbaar, met zich mee.

Mensen die verdriet hebben, maar dit toedekken, kunnen dit soms niet aanzien. “Open” verdriet nodigt de ander uit ook zijn verdriet “open” te beleven. Mensen die zelf ook verdriet hebben maar dit toedekken, zijn wel met de ander begaan, maar willen toch dat de ander zijn verdriet voor zich, in zich houdt, omdat dat “open” verdriet hen als het ware uitnodigt ook hun verdriet “open” te beleven. Zij durven hun eigen, soms langdurig verdrongen verdriet niet los te laten en willen zelfs dat ook de ander zijn verdriet toedekt. Bijvoorbeeld door het weg te praten, of door te zeggen: “Vertel eens iets leuks.”

Belangrijk is dat je beide kanten in jezelf onderkent en je er voor behoedt.

De invloed van diep lijden op het collectief bewustzijn.

Wanneer iemand, bv door marteling of een ander grote ervaring, diepgaand, een groot stuk bewustwording is doorgegaan dan raakt dit direct åt collectief bewustzijn aan. Intense ervaringen van pijn openen het kanaal voor kosmische energie, waardoor diepgaande inzichten en geestelijk genezen ontstaan. En dit heeft direct invloed  niet alleen op het individu, maar ook op de omgeving.

Genezende energie draagt uit en neemt anderen daarin mee. Het raakt dus ook het collectieve veld. Als men zowel bij beperkt individueel verdriet als bij collectief lijden, zich mooier voordoet dan men zich feitelijk voelt, verloochent men zichzelf en onthoudt men ook de ander de kans zichzelf te zijn tijdens verdriet en lijden. Zo wordt een klimaat geschapen waarin men meer en meer opgekropt leeft. Waar het steeds weer op neerkomt is dat de mens zichzelf dient te zijn, zichzelf dient aan te zien, zichzelf diep in de ogen kijkt en zichzelf in zachtheid aanvaardt, meer dan de omgeving naar hem toe. De mens dient het meest op zichzelf betrokken te zijn, met zichzelf het diepst geraakt en bewogen te zijn. Doet hij dit onvoldoende dan geeft dit verwarring in relatie met anderen. Men  verwacht dan dat een ander verantwoordelijk is voor zijn welzijn.

Omgaan met pijn

Wanneer een mens pijn gedaan wordt, is het belangrijk dat hij de pijn voelt en zo vrijuit het verdriet kan loslaten. Pijn-beschadiging zal dan onmiddellijk verdwijnen.

Wanneer een ander mij pijn doet en ik ga dit vergelden dan geeft dit wel een tijdelijke ontlasting van het pijngevoel, maar ben ik nog niet vrij van pijn.

Het ontstaan van haat en wrok.

Vele mensen doen geen van beiden. Zij vergelden niet en tonen geen zichtbaar verdriet. Dan slaat de pijn naar binnen. Zo kan kilte ontstaan, verbittering, haat en wrok-gevoelens. Dat zijn allen vastgezette, koude pijnen. Maar mensen die hun verdriet laten stromen hebben mildheid en mededogen. Vastgezet verdriet vertaalt zich op boze wijze, bv als beul, treiteraar, agressor. De beul heeft dus eigenlijk meer pijn dan het slachtoffer. Hij ervaart lust in het vernietigen van de ander omdat hij zichzelf onvoldoende ervaart. Je zou kunnen zeggen dat hij innerlijk dood is. Daarom heeft hij zeer sterke prikkels vanuit de buitenwereld nodig om nog iets te kunnen voelen.

Haat is een verdedigingsmechanisme. Het maakt in een mens veel kracht los.

Wanneer deze naar de dader gericht wordt  blijft het slachtoffer vaak leeg achter.

Anders is dit bij mededogen. Dat omringt je, voorkomt onrecht.

Wanneer vanuit terechte boosheid eerlijke, gezonde woede getoond wordt  kan het helpen grenzen te laten zien. Wanneer iemand van jongs af aan boos heeft mogen zijn als er iets gebeurde dat hem werkelijk geen goed deed, dan heeft hij meestal een gezond afweermechanisme opgebouwd. Deze mens zal geen haat kennen.

Want haat ontstaat als men keer op keer zijn natuurlijke woede heeft ingehouden.  Dan ontstaat verbittering, wrok en uiteindelijk haat.

Iemand die in staat is door verdriet heen te gaan, pijnlijke ervaringen te verwerken, zal niet haten.Het vraagt moed het verdriet dat ons heeft aangetast zo diep te leren kennen. Haat, koude haat, komt voort uit het tekort aan moed hebben verdriet te leren kennen, te verwerken en zo actief te beleven.

Haat is een opeenstapeling van verdriet dat niet doorleefd is en van woede dat niet tijdig getoond is.

Liefde is een opeenstapeling van aanvaarding en acceptatie van eigen volmaakt- en onvolmaaktheden.

Waar kiezen we voor?

De Oudere mens


Door Anna Lamb

Het eindexamen van het leven

In deze tijd worden ouderdomsverschijnselen vaak te eenzijdig negatief gekoppeld aan verval van geestelijke en lichamelijke mogelijkheden.

Hierbij wordt de spirituele dimensie niet waargenomen.

De ouderdom is, gezien vanuit een spirituele achtergrond, een voorbereidende fase om te komen tot herstel van het contact met de geestelijke wereld, waar men oorspronkelijk van afkomstig is.

Waar kleine kinderen van het licht komende zich langzaam gaan verbinden met de stoffelijke wereld, is de oudere mens aan het overgaan naar de geestelijke wereld toe.

Dit vindt plaats doordat zich ervaringen via oplichtende energieën voordoen  die de grovere materie helpen af te breken om deze naar een verfijndere frequentie toe te brengen.

Na 60 levensjaren ontstoffelijken we meer en meer.

Onze levensopdracht gaat steeds fijngevoeliger doorwerken  en wordt minder stoffelijk zichtbaar.

Het leven richt zich meer naar een innerlijk gericht zijn.

Grove structuren worden bij het ouder worden minder goed verdragen en verwerkt. (zoals bij kinderen)

Zo heeft men eerder last van indringende geluiden, zwaar voedsel, heftige emoties, veelvuldige indrukken.

De menselijke structuur verijlt steeds meer, en steeds verder. Alles dient verwerkt te worden d.m.v. steeds ijlere mechanismen.

Opgedane ervaringen bv. emotioneel onverwerkte zaken,die in het lichaam als grovere energieën liggen opgeslagen, dienen verwerkt te worden, zodat zo min mogelijk onverwerkte zaken achterblijven.

Er is op dit moment over het algemeen in de ouderwordende mens sprake van het bezitten van onvoldoende levensmoed ten aanzien van de laatste levensfase.

We zullen onszelf nu al dienen toe te staan tevreden te zijn met eenvoudige dingen.

Simpele dingen waar we van kunnen genieten.

Ook zullen we eerst dienen te komen tot innerlijke zelfherkenning.

Belangrijk is dat we gaan doorzien hoe nodig het is ons leeg te maken van herinneringen uit het verleden voordat we dood gaan zodat er zo min mogelijk bagage mee hoeft.

Ouderen vinden het daarom vaak fijn om in herhalingen te spreken over wat zij eens meegemaakt hebben.

Hier in het westen is men de mening toegedaan dat als je oud bent je het wel gehad hebt, en dat de jongeren voorrang verdienen. Waardoor de ouderen zich vaak te inschikkelijk opstellen naar de jongeren toe en hun eigen behoeften onvoldoende uitspreken.

De jongeren worden hierdoor onvoldoende geïnformeerd vanuit de levenservaringen van de ouderen.

En de oudere voelt zich steeds minderwaardiger doordat hij zelf onvoldoende zijn eigenwaardig zijn beseft.

De kosmische Christus (Mystieke verkenning 2001)

Door Anna Lamb

De mens is een lichtwezen. Wij zijn gekomen vanuit het licht om het licht dat wij zijn tot een werkelijke stoffelijke manifestatie te maken. Wij hebben met ons allen de grote moed gehad die sprong vanuit het hoogste licht te maken. Het is een innerlijk beleefde sprong, maar dit hield heel veel in, namelijk: een groot aantal aspecten, zelfs tegenstellingen die in ons leefden, gaande van leven tot leven.

In de duizenden jaren die voorbij zijn gegaan, hebben wij individueel en met anderen, soms ook als een groep, veel van die aspecten kunnen doorleven en daarna kunnen doorzien in zijn essentie. Zo zijn we gekomen tot transformatie en transcendentie.

Maar veel is in ons nog niet verwerkt, niet doorleefd, niet getransformeerd, omdat wij in de afgelopen tijd, daartoe nog niet in staat waren.

Waarom dan niet?

Waarom nu wel en in het verleden niet?

In het verleden hadden wij nog  niet de beschikbaarheid over het optimaal functioneren van het denkvermogen. Wij maken een  nieuwe  sprong in onze gezamenlijke evolutie m.n door de grotere ontwikkeling van ons denkvermogen.

Door de ontwikkeling daarvan in de afgelopen tijd kunnen wij nu de hoge inspiraties, die in ons hoger bewustzijn verkregen werden, in ons dagbewustzijn, ons denkvermogen, ook werkelijk bewust een plaats geven. Ons denkvermogen werkt dan ook als een filter naar het onderbewustzijn toe.

In ons onderbewustzijn rusten, zoals we weten, onze nog niet verwerkte blokkades.Wij zijn op het punt aangeland dat wij ons deze blokkades, deze oude, onverwerkte herinneringstrillingen uit vorige levens, bewust kunnen worden. Dit is mogelijk door de ontwikkeling van ons denkvermogen, maar altijd gebaseerd op en in samenwerking met de liefde van ons hart. Ieder levend wezen, ieder bewustzijn in ons universum kan tot deze transformatie, deze transcendentie komen.

Het bewustzijn van de gehele kosmos is in zijn totaliteit zo ver gekomen op de lange weg van de evolutie, dat dit nu ook mogelijk is maar staan we dit ook toe? Nu, in deze en de komende tijd, zijn we zo ver gekomen, dat we bewust kunnen gaan werken met de dualiteit in ons: het mannelijke en het vrouwelijke, yin en yang, het luciferische en het michaelische, het denken en het voelen. Nu niet langer door deze tegenover elkaar te plaatsen, maar in samenwerking met elkaar werkzaam te laten zijn. Juist nu komen deze energieën, gestuurd door sterke kosmische impulsen, samen dieper in ons bewustzijn. Nu hebben wij een grote mogelijkheid tot de herkenning van deze twee-eenheid te komen.

Dit is wat wij het werkelijk Christusbewustzijn noemen. Nu kunnen wij komen tot de ervaring, de herkenning, de beleving ervan in onszelf. Dit gebeurt door flitsen van plotselinge herkenning en inzicht. Dit kunnen wij allemaal krijgen, ieder op ons eigen geestelijk niveau. Wij zullen moeten voorkomen dat deze krachten zich tegenover elkaar opstellen. Vanuit ons diepste innerlijk is er een oerverlangen om ons hoger bewustzijn in de stof te brengen. Wij durven het nu aan onze oude mentale beperkingen, waar we aan vastzitten, onze oude denkpatronen, tot verandering te brengen. Maar ook hoe wij liefde vormgeven; wat wij in liefde doen, wat we met liefde doen.
Dikwijls zijn onze liefdesuitingen ook gebonden; overheerst door emoties. Wij kunnen nu de liefde en de geestkracht in verbinding met  elkaar brengen en zo in onze persoonlijkheid vormgeven. Wij mensen staan op de kruising: de vuurkracht, de verticaal gerichte geestkracht; de vuurkracht van Lucifer samen met de kracht van Michael; het vrouwelijke aspect, de horizontaal gerichte liefdeskracht. Hierdoor kunnen wij tot een zo hoge liefdesverbinding komen, dat daardoor de  stof zich herstellen kan, waar dat nodig is, maar vooral ook  komen kan tot vernieuwing,  tot een hogere geestkracht.
Twee duizend jaar geleden heeft de historische Christus het Christusbewustzijn tot een totale integratie in de persoonlijkheid gebracht en verwerkelijkt. Zo werd via hem de liefde herkenbaar in z’n stoffelijk zijn. Wij hebben twee duizend jaar nodig gehad om tot dezelfde integratie in ons eigen wezen te kunnen komen.  Steeds heeft de mensheid dit gebeuren gezien als los van zichzelf, als een gebeurtenis ver weg en niet in zichzelf. Nu komt de tijd dat wij de historische Christus in zijn essentie in onszelf herkennen en zo in ons eigen zijn gaan brengen. Pas nu kunnen wij beseffen dat en hoe de historische Christus, de Heer van het licht, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen en dat dit behoort tot de mogelijkheden van elk mens, op ieders eigen niveau.
Dit besef heeft verstrekkende consequenties.
Het betekent dat niemand het recht heeft zijn medemens, man of vrouw, kind of volwassene, arm of rijk, lichamelijk en/of verstandelijk gehandicapt of niet, vanuit de lagere emotiegebieden en lagere mentale gebieden, te overheersen, te beoordelen of te bekritiseren. Wij, die deze leringen ook werkelijk willen integreren, zullen dan nu zeer liefdevol, vanuit de eigen verantwoordelijkheid, anderen in hun waarde laten. Dan zal in de ander en in ons het goddelijke herkenbaar worden.

Dat gaat niet zomaar. Dan zal men zich dienen af te stemmen op de eigen bron, de eigen inspiratie. Pas dan komen we tot een werkelijk beleven. Want deze kennis mag niet blijven steken op het niveau van het kennen, maar moet tot leven komen. En deze beleving zullen we moeten doorworstelen van niveau tot niveau, op alle aspecten in onszelf en zo komen tot integratie.
Al enige tijd is er in de mensheid dit verlangen, als een oproepende kracht, om tot nieuwe bewustwording te komen en deze inzichten tot een dagelijkse beleving te maken. De vernieuwing van geestkracht is de impuls die de aarde nu bereikt heeft. De integratie ervan, na de herkenning, doet deze verbinding boven ons persoonlijk beleven van liefde uitstijgen. Er is sprake van een liefde die vanuit geest komt, vanuit het hoogste en die in de verdichting via vele sferen tot in de stof opgevangen kan worden getransformeerd, zelfs getranscendeerd, dus totaal vernieuwd kan worden, waardoor het stoffelijke meer en meer wordt opgeheven. Dit is het witte licht, het universele, het hoogste zijn, het volmaakte wat in ons daalt. Dit is het werkelijke Christusbewustzijn, bij iedereen verschillend, maar wel vanuit dezelfde bron.
Laten we ons bewust zijn van de enorme kracht die wij in ons hebben, zodat wij de kracht, die meestal de vorm van macht kreeg om ons te bevestigen, nu gebruiken om ons in werkelijke liefdesintegratie in de wereld te plaatsen. Al deze lichtimpulsen voegen zich tezamen. Dit vormt dan het totale Christusbewustzijn. Zo kunnen we dan spreken van de geboorte van de kosmische, universele Christus.

(Literatuur: Christusbewustzijn door Zohra Noach.)

Spiritualiteit in het onderwijs

Door Anna Lamb

In 1987 is er een begin gemaakt met het oprichten van een “Landelijke Werkgroep Spiritualiteit in de Pedagogie” waar ik ook lid van was. De leden van deze groep waren in eerste instantie afkomstig van een cursus pedagogie die gegeven werd vanuit Psychosofia. Een van de eerste activiteiten van deze werkgroep bestond uit het uitgeven van een tijdschriftje waarin artikelen werden geschreven over reeds bestaande en nieuwe inspiraties over pedagogie. Ik stond toen nog voor de klas en enkele onderwerpen van artikelen van mijn hand gingen dan ook over: “Spiritualiteit in het onderwijs.” In deze en komende nieuwsbrieven zal ik een aantal van deze artikeltjes, soms wat bewerkt, herhalen.

Spiritualiteit in het onderwijs 1 ( maart 1988)

Wanneer je zelf tracht te leven vanuit Psychosofia (de wijsheid van de eigen ziel)dan kom je al snel innerlijk in conflict met de wereld zoals deze zich tot dan getoond heeft. Het is of je wakker wordt uit een diepe slaap en of je dan pas langzaam steeds helderder ziet wat je aan het doen bent. Er is een nieuwe dimensie in je aangeboord en die wil zich herkend zien in alles wat je doet, dus ook in je werk. Mijn werk ligt(in 1988) buiten het werk dat mijn gezin met zich meebrengt, grotendeels in het onderwijs. Vanuit de nieuwe visie gezien toont zich het onderwijs dan in al zijn magerte, zijn beperking .In de kinderen herken je dan pas een zekere hunkering meer wezenlijk in het leven te willen staan,  dus ook bij het leren op school, wanneer je “anders” kijkt.

Hier ligt het begin voor allen die trachten meer spiritualiteit in het onderwijs te brengen. Hier start ons pionierswerk. Want hoe kunnen we kinderen helpen te leven vanuit hen eigen diepe kern? Hoe kunnen we hen helpen contact te houden met daar waarzij vandaan komen en toch het aardse leven open en wezenlijk aan te gaan? Hoe kunnen we hen helpen te zijn wie zij werkelijk zijn? En hoe kan dit binnen een instituut dat hoofdzakelijk mentaal gericht en zo log is?

Het kan als we beginnen, heel klein, zonder eisen, zonder verwachting maar van binnenuit. In houding, gedrag, gebaar en ook in de leerstof. Immers, methodes kunnen de leerstof aanbieden, maar het is de leraar die de accenten legt, die kleur en intonatie aangeeft. Heel klein beginnen, heel dichtbij en opeens gaat er een snaar meetrillen, gebeuren er kleine wondertjes bv.als een collega ook ineens stiltes in de les inlast; als anderen interesse krijgen in de intuïtieve tekeningen van de kinderen en hier ook iets mee willen; maar ook door een voorzichtig gestelde vraag. En soms gebeurt er een groot wonder bv. wanneer een kind eindelijk anders probeert met zijn zelfvernietigende gedrag om te gaan; zich niet meer alleen laat bepalen door de mening van de andere kinderen; bewuster omgaat met zichzelf en met de andere kinderen eindelijk. Dan opent zich mijn eigen hart vol liefde voor dit moeilijke maar geweldige beroep. Dan weet ik weer waarom ik op mijn 7e jaar riep: “Ik word juffrouw!” en me daar ook aan gehouden heb.

Spiritualiteit rondom de geboorte

Door Coby de Jong

Het besef van spiritualiteit geeft een nieuwe dimensie aan de beleving van zwangerschap, geboorte en  de opvoeding van  kinderen.

Wat is nu eigenlijk spiritualiteit?

Het besef dat wij leven vanuit een geestelijke oorsprong. En dat een mens meerdere levens heeft waarin de mens verbonden met zijn geestelijke oorsprong zichzelf tot realisatie brengt in het leven. (evolutiedrang van de ziel)

Het besef dat een kind zowel een volwassen ziel heeft als wel een kind overeenkomstig zijn/haar leeftijdsfase is heeft gevolgen voor  de opvoeding.

De ziel is vaak al aanwezig voor de conceptie.

De ziel communiceert met de ouders nog voor de conceptie om zich in te leven in de relatie van de gezinsleden zodat de ziel zich kan voorbereiden op het komende leven; de incarnatie.

De ziel heeft voor de conceptie en vlak voor de geboorte een overzicht over het komende leven en overziet ook de thema?s die in dit leven aan bod gaan komen. Wij zouden de baby hier veel meer in kunnen steunen als wij onszelf hier meer van bewust zouden zijn.

De ziel kiest (bewust – onbewust) de ouders die bij haar levensopdracht passen. Levensopdracht wil eigenlijk zeggen: een pakket met levenslessen.

Ouders helpen dit (mede) bij een kind tot bewustwording te brengen, zodat het zijn levensopdracht herinnert. Je zou kunnen zeggen dat de levensopdracht een verzamelnaam is voor een aantal items die jouw richting geven in je leven. Je ziel wordt voortgestuwd een bepaalde richting uit te gaan. Dat kunnen allerlei thema?s zijn; zelfrespect – minachting, liefde – miskenning, geduld – ongeduld, leiderschap, vreugde, liefde, discipline.

Voor de conceptie helpen voorouders mee aan de vorming van het astrale lichaam, zodat het kind mede hierdoor zich z?n levensopdracht gemakkelijker zal herinneren. Het kind voelt zich godgelijk? bij conceptie, zwangerschap, geboorte en in zijn jongere leven; het kind is vooral nog geestelijk en maakt  uittredingen en ziet bijvoorbeeld zijn eigen geestelijke begeleiding; hiervoor hoeft het kind niet – zoals wij dat benoemen – paranormaal begaafd te zijn. Het kind heeft diep in zichzelf nog een gevoel van eenheid met al wat leeft en voelt ook innerlijk de verbinding met zijn oorsprong.

Het kind heeft een eigen innerlijke sturing door het contact met het eigen hoger zelf. Het hoger zelf zou je kunnen omschrijven als dat deel van ons dat verbonden is met onze ziel.

Het kind heeft ook vaak herinneringen aan de geestelijke wereld en kan die ook beschrijven aan de ouders als het kind iets ouder is. (Boek van Johanna Klink: “Vroeger toen ik groot was”, en Rozemarijn Roes: “Mama, luister je”. Omdat wij hier niet voor open staan, luisteren we vaak niet goed naar wat het kind vertelt. Het kind heeft (doordat het een wijze ziel is) ook vaak veel inzichten in de persoonlijkheid van de ouders. Het kind wil ons vaak helpen in onze persoonlijke ontwikkeling en ons daarin liefde en steun geven. Het kind is in dat opzicht -geestelijk- vaak verder ontwikkeld dan wij zijn. Omdat wij hier vaak niet voor open staan en denken dat wij vanuit onze rol als opvoeder het kind moeten opvoeden en stimuleren is het meestal een eenrichtingsverkeer; vanuit ons naar het kind toe. Wij kunnen het kind hierin heel erg betuttelen. Het kind kan zich hierin erg verlaten voelen omdat het zich niet gehonoreerd voelt in wie het wezenlijk is.

Vanuit het besef van spiritualiteit ga je ook je kinderwens anders beleven.

Waarom wil je graag een kind? Vanuit een behoefte om jezelf te bevestigen? Vanuit een behoefte om liefde te ontvangen en te geven? Vanuit een gevoel van liefde voor jezelf – het leven – je partner?

Als je jezelf bewust wordt van de diepere betekenis van mens-zijn is het ook heel anders om zwanger te worden. Je begrijpt bijvoorbeeld dat het krijgen van een kind jou kan aanzetten tot bepaalde leerprocessen en dat het kind jou in bepaalde pijnen zal aanraken. En dat het uiteindelijke doel van ouderschap niet is dat je kind hoge cijfers haalt of carrière maakt en een groot huis koopt, maar dat het innerlijke vervulling vindt in zijn leven, en hopelijk ook met jou samen deze vervulling zal kunnen ervaren.

En wat als je kindje gehandicapt is? Ben je dan nog steeds blij met je zwangerschap?

Waarom zou deze ziel een gehandicapt lichaam of verstand kiezen om zichzelf mee uit te drukken? Wat wil de ziel hiermee zeggen? Welk leerproces wil de ziel hiermee in zichzelf en in relatie tot haar medemens?

In een leven met een verstandelijke of lichamelijke handicap komen we zoveel leermomenten tegen dat dit een voorbereiding kan vormen voor een volgend leven waarin veel wilskracht of overgave of liefde nodig is.

Aan de andere kant kunnen ouders zelf kiezen of zij wel of niet het leven aan zouden kunnen met een gehandicapt kind.

In ons streven naar perfectie, macht en kennis neemt soms de (medische) techniek een te grote vlucht boven de menselijke kwaliteiten van het leven zoals; medemenselijkheid, acceptatie en mededogen.

Als we uitgaan van de keuze van de ziel voor een bepaald leven hebben wij dit als (a.s.) ouders te respecteren. Dit kan ook inhouden dat de ziel bijvoorbeeld te vroeg wordt geboren of moeizaam geboren wordt. Deze bijzondere complicaties tijdens zwangerschap en geboorte zijn allemaal een unieke uitdrukking van de gevoelsmatige en lichamelijke ontwikkeling van de ouders in samengaan met de baby die geboren gaat worden.

Je kunt niet zeggen: “O, de baby ligt in een stuit, dus dat zal wel betekenen dat er sprake is van angst”. Dat is heel liefdeloos en helemaal niet spiritueel dat zo te zeggen! Je kunt wel invoelen (als vader, moeder van dit kind) waardoor die complicaties zijn ontstaan en je afstemmen op de baby in een gevoel van acceptatie en met begeleiding van de medische kennis ten dienste van moeder, vader en kind en niet zoals het nu is: De medische wetenschap  die bepaalt wanneer en hoe er ingegrepen wordt tijdens een zwangerschap en bevalling. De kwaliteit van leven is hier niet altijd mee gebaat. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor genetische manipulatie in relatie tot erfelijke afwijkingen. In hoeverre beïnvloedt je karma?

Ouderschap heeft in diepte te maken met jezelf te openen voor de kinderen die bij je komen en de processen aan te gaan die deze kinderen je brengen;  te vertrouwen dat hetgeen wat er in jouw leven gebeurt dat dat  voor jou een positieve ontwikkeling zal brengen die je diep in je ziel verlangt en nodig hebt om te groeien, zonder voorwaarden. Op een dieper niveau heeft dit met overgave aan het leven te maken. Dat je je openstelt voor het leven zoals dat zich aan je voordoet en van daaruit creatief met deze levenslessen omgaat. Je schenkt een kind het leven en je schenkt jezelf in overgave aan het leven.

Zoals we er nu vaak mee omgaan is dat wij nu wel graag een kind willen, maar dan een kind onder bepaalde voorwaarden: dat niet gehandicapt is, en bijzondere talenten heeft  en misschien hebben we qua uiterlijk ook nog bepaalde wensen.

In onze hang naar perfectie verliezen we onze menselijke waardigheid, onze menselijke natuur, onze vriendelijkheid.

We discussiëren nu heel veel over het milieu, en of het wel zin heeft om op deze wereld nog kinderen te zetten met alle oorlogen en milieurampen en voedselschaarste en onrechtvaardige  welvaart verdeling. We twijfelen ook heel erg aan onze eigen capaciteiten als opvoeders.

Uitgaande van een spirituele visie krijgt alles een heel nieuw perspectief.

Wij zijn scheppers van ons eigen leven……..  en onze kinderen die bij ons komen zijn dit dus ook. En zij hebben ons als ouders uitgekozen om dat wij de mogelijkheden in onszelf hebben die zij nodig hebben om zich optimaal te kunnen ontwikkelen.

Wat betekent deze zienswijze nu voor jou als je naar je eigen ouders kijkt?

En ook als je kijkt naar hoe je geboren bent en hoe je je in je leven ontwikkeld hebt? Deze visie vanuit een spiritueel mensbeeld helpt je je eigen keuzes in relatie tot je kinderwens te doorzien.

Tijdens een lezing die ik bijwoonde vertelde een jongen een verhaal dat hij zich steeds weer aan  getrokken voelde om naar de plek toe te gaan waar hij geboren was en hij vroeg zich af hoe dat kwam. De leraar die de lezing hield gaf als antwoord dat de betreffende jongen zichzelf tijdens de geboorte heel erg bewust was van zijn geestelijke oorsprong en dat hij tijdens de geboorte ook in die eenheid van geest en lichaam had kunnen blijven. Omdat dit in het normale leven heel moeilijk te realiseren is had deze jongen als het ware een stukje heimwee naar dat gevoel van eenheid.

De baby bereidt zich tijdens de zwangerschap voor op het komende leven en neemt afscheid van de geestelijke wereld.

Hoe kun je een kind zo bewust mogelijk ontvangen?

Tijdens de conceptie:

Het is een misvatting te denken dat je relatie eerst heel harmonisch moet zijn voordat je zwanger kunt raken. Het is ook een vergissing te denken dat je vanaf het moment dat je zwanger bent je thuis op de bank moet gaan zitten en je vooral niet op te winden, dat zou de baby negatief beïnvloeden en trauma?s veroorzaken.

Als je ervan uitgaat dat de baby bij jou en je partner komt om een bepaald leerproces door te maken en daarvoor een gezamenlijke weg met jou kiest dan ben jij precies geschikt voor je baby zoals je bent op dat moment. Dus het hele proces van zwanger worden heeft veel te maken met zelfbewustwording en zelfacceptatie. Dit kan bijvoorbeeld betekenen dat als jij en je partner een relatie hebben met veel conflicten en af en toe harmonie dat je baby (een volwassen ziel) ook een aantal leerprocessen wil doormaken die raken aan het thema “conflicten”. Dit wil ook niet zeggen dat je er maar onverantwoordelijk op los moet leven; en al je problemen onder het hoofdstukje “karma” kan wegmoffelen.

Tijdens de seksuele gemeenschap vormen de man en vrouw een energieveld waardoor een ziel wordt aangetrokken die hiermee resoneert. Dit energieveld dat gevormd wordt reikt tot in de (geestelijke) sferen.

De periode voor de geboorte waarin de ziel nog vertoeft in de geestelijke wereld – oftewel in een geestelijk volwassen sfeer – oftewel in een kinder hemel – is een plek die bij de ontwikkelingsweg van de ziel past; afhankelijk van het vorige leven, de periode van verwerking die de ziel nodig heeft, de wijze van sterven in het voorgaande leven, de tijdsspanne tussen twee levens in en het verlangen van de ziel om een nieuw leven te beginnen.

De levensopdracht van de ziel is afhankelijk van hetgeen de ziel tot ontwikkeling wil brengen in zichzelf – in de wereld – in relatie tot anderen. En vlak voor de conceptie en de geboorte krijgt de ziel hier een overzicht van in samengaan met de geestelijke begeleiding. Omdat de ziel alle kwaliteiten die nodig zijn om deze levensopdracht aan te gaan nog dient te ontwikkelen kan zij behoorlijke processen van ontmoediging, eenzaamheid en machteloosheid ervaren die zich kunnen uiten in onverwachte bewegingen van de baby of juist het niet bewegen, het zich ongemakkelijk voelen van de moeder en allerlei zwangerschapskwaaltjes (zoals hoge bloeddruk, harde buiken, zwangerschapsvergiftiging).

Wat hierbij helpend kan zijn is o.a. het wiegen van het lichaam, de tijd nemen om naar je dromen te luisteren, de tijd nemen om je even op je partner af te stemmen voordat je gaat slapen. Veel te neuriën zodat je kindje zich welkom ontvangen kan voelen. Praten en innerlijk communiceren met je kindje. Je eigen gevoelens accepteren. Je voorbereiden op je ouderschap. Tijd nemen om beelden gedachten en gevoelens die je hebt omhoog te laten komen. Vrij uit te spreken met anderen over je gevoelens en gedachten.

De ziel heeft volwassen en kinderlijke behoeften aan communicatie tijdens de zwangerschap.

Dit kun je ervaren door ingevingen in je gevoelsbeleving. Je baby is via een etherisch netwerk verbonden met jouw energielichaam en jullie vangen elkaars gevoelens – gedachten op via allerlei lijntjes die tussen jullie lopen. Misschien krijg je hele andere ingevingen dan toen je nog niet zwanger was. Je wilt bijvoorbeeld ineens veel in de natuur zijn. Of je bent heel assertief tegen mensen. Of je gaat intensiever naar muziek luisteren, of je wordt ineens heel gevoelig. Dat zijn niet alleen je hormonen, maar ook de aanwezigheid van je baby die jou aanraakt in jouw etherisch lichaam. Doordat je je openstelt voor je baby voelt het zich reeds gezien door jou en bevestigd in zijn/haar hele kleine persoonlijkheid.

De aanwezigheid van de baby kan ook hele onprettige associaties bij je oproepen; zoals het besef dat je je vrijheid kwijtraakt; het gevoel dat je lichaam in dienst staat van een ander mens die wil groeien; je veranderende lichaam waar je blij en minder blij mee kunt zijn; je bent minder mobiel en flexibel en op je werk kunnen ze niet meer alle grote opdrachten aan jou geven; kortom een zwangerschap heeft veel consequenties voor jouw persoonlijke leven.

Ongemakken die je ervaart tijdens je zwangerschap kunnen ook ingegeven worden doordat je in elkaars energieveld pijnplekken aanraakt die nog om nadere uitwerking vragen. Dit kan zich bijvoorbeeld uiten in zwangerschapsvergiftiging, hoge bloeddruk of harde buiken. Ook kan de baby – die in zichzelf twijfelt aan zijn eigen vermogen om de levensopdracht aan te kunnen – zich tegen het komende leven keren door zich om te draaien (stuitligging), of zich uitdrukken in allerlei complicaties bij de bevalling of vroeggeboorten. Dit beseffende zou betekenen dat er tijdens de zwangerschap en bevalling meer aandacht zou moeten komen voor de baby die zich voorbereidt om het leven aan te gaan. De medici, verpleegkundigen, vroedvrouwen en omstanders zouden zich veel meer kunnen realiseren wat de geboorte werkelijk betekent voor ouders en baby: Een werkelijke geestelijke en gevoelsmatige verbinding wensen aan te gaan van de ziel met het stoffelijke leven.

Tijdens de geboorte vindt de werkelijke  – eerste – integratie plaats van de ziel met het lichaam. Nu is het medische aspect te veel op de voorgrond en het geestelijk gevoelsmatige te veel op de achtergrond.

Als er zich complicaties voordoen tijdens de zwangerschap en geboorte wordt er medisch gelijk handelend opgetreden, zonder afstemming op de moeder/vader en de baby. Dit zou uitgebreid moeten worden. Bijvoorbeeld als de ontsluiting niet vordert zou er contact gelegd kunnen worden met het kindje door het bewust uit te nodigen te komen, of naar de moeder toe meer in haar overgave te komen.

Ook de wijze waarop de baby zich ontwikkelt in de eerste 3 maanden en verder naar het eerste levensjaar toe, zou niet alleen via lichamelijke maatstaven gemeten moeten worden, ook de geestelijke en gevoelsmatige aspecten vragen om aandacht.

De eerste 7 dagen na de geboorte zijn de geestelijke begeleiders nog aanwezig bij het kind en de ouders om de baby te helpen met het aangaan van het leven.

De eerste 6 weken zijn belangrijk voor de gevoelsontwikkeling. Als er bijvoorbeeld te veel kraambezoek is kan de baby zich niet openen naar buiten toe; het is te druk en te lawaaiig.

Non-verbale communicatie: In de eerste weken na de bevalling is het belangrijk om veel oogcontact te maken en te praten met de baby. Door het oogcontact voelt de baby zich gezien. In de communicatie kun je je richten op het volwassen deel van de ziel en het kinderlijke deel van de ziel. Door vanuit gelijkwaardigheid met de baby om te gaan ontstaat er een geheel nieuwe relatie. Ook door in de dagelijkse verzorging niet alle problemen voor de baby op te lossen maar in je communicatie naar de baby toe mee te nemen dat de baby zelf ook een eigen verantwoordelijkheid aangegaan is voor zijn eigen leven. Door ook aandacht voor de geestelijke ontwikkeling van de baby te hebben geef je de baby de tijd om te acclimatiseren in zijn nieuwe omgeving. Dit betekent niet dat we “soft” moeten worden.

De baby leeft in twee werelden: de geestelijke wereld (waar zij vandaan komt) en de stoffelijke wereld (waar zij nu is aangekomen). Als mens probeer je die twee werelden in jezelf in balans te brengen in je hele leven. (en dat doe je niet door een deel te ontkennen!)

Vooral voor de baby is de periode na de geboorte een moeilijke periode. De baby is een pasgeboren engeltje. (zonder vleugeltjes) Etherisch nog heel verfijnd. (een kind tussen twee werelden)

Je kunt het energieveld en de verschillende energie lagen daarin van de baby vergelijken met de blaadjes van een klaproos, heel teer. Je zou kunnen zeggen dat de baby nog heel transparant is; doorzichtig. Alle laagjes van zijn persoonlijkheid zijn nog transparant en nog niet gevormd. Daarom kan de baby ook zo gemakkelijk van stemming veranderen. De baby glijdt van de ene gevoelsstemming naar de andere en ook van het onderbewuste naar het hoger bewustzijn en weer terug. In de komende drie jaren gaat de baby zijn kleine “ik” vormen in relatie met de ouders en andere gezinsleden.

Literatuur: Rozemarijn Roes: “Mama, luister je?” Johanna Klink: “Vroeger toen ik groot was.” Givaudan: “De negen maanden”

Sterven van een kind tijdens de zwangerschap en geboorte

Door Coby de Jong

De drempel van het leven

Als je geboren wordt ga je over de drempel van het leven; het gebied tussen de baarmoeder en het volle leven. Je doet bewust de deur open van het leven en treedt er naar binnen of niet, die keuze heeft de ziel.
De wijze waarop de geboorte plaatsvindt is een verstoffelijking van alle factoren die tot deze geboorte geleid hebben; de incarnatieopdracht van het kind, het verlangen van de ouders naar het kind, de karmische relatie tussen de ouders en het kind, het samengaan van de geestelijke energieën (van de geestelijke begeleiding) met de ouders en (eventueel) medische staf. De afstemming van de ouders en medische begeleiding naar het kindje toe. De leerprocessen die het kindje voorgenomen heeft aan te gaan.

Als docente zwangerschapsyoga heb ik enkele keren meegemaakt dat een kindje overleed in de laatste maand van de zwangerschap of tijdens/na de geboorte.
Wie kent de weg van de ziel?

Met deze zin bedoel ik dat het sterven van een baby een heel groot mysterie is.

Als we dit als ouders meemaken zijn we natuurlijk vreselijk verdrietig en vragen ons af waarom het kindje niet bij ons is gebleven. We worden in de diepte van het leven gegooid en de vragen naar de essentie van het bestaan tuimelen over ons heen.

Zingeving

Door een bepaalde zingeving te ervaren rond het stervensproces van je kind wordt de pijn verzacht en kan er weer sprake zijn van een begin van vreugde.
Deze zingeving wordt ervaren in ons eigen hart en dit

proces heeft tijd nodig. Zingeving bij sterven klinkt misschien heel hard of onbegrijpelijk voor ouders die dit hebben meegemaakt en het is ook helemaal niet spiritueel om dit op deze wijze te verwoorden naar ouders toe die dit (recentelijk) hebben meegemaakt.
Zingeving te gaan ervaren begint misschien bij acceptatie. Maar waar begint acceptatie? Bij het durven voelen van de pijn?

Kiezen wij bewust voor ons leven of overkomt ons alles?

In mijn spirituele zoektocht heb ik diep in mijn ziel ervaren dat bepaalde thema?s in mijn leven bij mij horen. Bepaalde lijdensprocessen horen bij de ontwikkeling van mijn ziel; bijvoorbeeld eenzaamheid, basis(on)veiligheid, kwetsbaarheid. Ieder mens heeft zijn/haar eigen thema?s Alles in het leven lijkt te bestaan uit opeenvolgende toevalligheden; de ontdekking dat de uiterlijke weg een afspiegeling is van een innerlijke sturing werpt een verhelderende blik op je leven.

Het is ontzettend moeilijk te beweren dat een ziel zelf heeft gekozen om te sterven, net zo moeilijk als het is om te zeggen dat een ziel voor bepaalde ouders gekozen heeft.

Ik geef er de voorkeur aan het zo te zien dat er wetmatigheden zijn waar je als evoluerende ziel gewoon mee te maken krijgt; dit impliceert bijvoorbeeld dat je wel een bepaalde tijd kunt uitrusten tussen twee  levens in, maar niet dat je bijvoorbeeld niet meer mee kan doen, waardoor het kan gebeuren dat jouw geestelijke begeleiders je min of meer pushen een aards leven aan te gaan. Ook bestaan er in de ziel verschillende lagen van bewustzijn, waarvan de gezamenlijke som bepaalt in welke mate je energieën harmoniëren met andere mensen of juist conflicteren.
Het kan zijn dat toen je als incarnerende ziel aan de zwangerschap begon dat je vol goede moed was omtrent de aangegane levensopdracht, maar gaandeweg de moed je in de schoenen zonk (bijvoorbeeld aangaande de zwaarte van je levensopdracht) en je besloot terug te keren om moed te verzamelen en het later nog eens te proberen. Verderop in het artikel zal ik nog meer mogelijke achtergronden voor sterven van een kind benoemen.
Als een baby pas geboren is, is het nog zeer verbonden met de geestelijke wereld, het kind is half engel, half mens. In zijn/haar ziel is het kind volwassen.
Een kind neemt geleidelijk aan afscheid van de geestelijke wereld en keert zich langzaam naar het aardse leven toe. Incarnatie is een samenwerking tussen geestelijke en stoffelijke processen. De ziel heeft een voorschouw over het komende leven; de zwaarte ervan, de leerprocessen die zij aan zal gaan.
Deze processen vinden plaats op bepaalde momenten voor en tijdens de zwangerschap en gedurende het gehele verdere leven.

In de Landelijke Werkgroep Spirituele Pedagogiek waarvan ik acht jaar lid ben geweest en die destijds is ontstaan vanuit de Psychosofia,  geïnitieerd door Zohra Bertrand, zijn we uitgebreid in deze materie gedoken en hebben hierover erg interessant materiaal verzameld.
Een onderwerp dat we in deze werkgroep verdiept hebben is bijvoorbeeld Ongewenste kinderloosheid, en de mogelijke spirituele achtergronden daarvan.
(noot 1)

Voordat wij zwanger worden kunnen we al contact met de ziel ervaren. Veel mensen zijn zich niet bewust van contact mogelijkheden met de ziel. De ziel heeft volwassen behoeften aan communicatie. Je kunt zowel contact maken met het volwassen deel van de persoonlijkheid als met het kinddeel; ook als de baby geboren is; je zult versteld staan van het contact!

Wat is eigenlijk reïncarnatie?

Waar is de ziel voordat hij wordt geboren?
Afhankelijk van haar bewustzijn verblijft de ziel in de
kinderhemel, of in een geestelijk volwassen sfeer.
Mensen die uittredingen hebben ervaren kunnen vertellen over hun bezoek aaneen geestelijke sfeer.
Het leerproces van de ziel komt overeen met (bepaalde aspecten van) het leerproces van een of beide ouders.
In die zin is het geen bepaalde keuze die je maakt, maar meer een aantrekkingskracht die de ziel volgt.
In dit verband gezien is er ook geen sprake van schuld als een zwangere vrouw bepaalde processen doormaakt waarvan zij het gevoel heeft dat deze processen de baby nadelig beïnvloeden (b.v. verdriet na het overlijden van een van beide ouders, depressieve stemmingen of hevige angsten) Er kan alleen sprake zijn van schuld als je iets willens en wetens fout doet.

De zwangerschap is een extreem leerzame periode in de interactie die er mogelijk is met je kind; je voelt de aanwezigheid van de karaktereigenschappen van de baby heel dichtbij, zowel op zielsniveau als in de menselijke persoonlijkheid.

Er is een hele nabije relatie tussen de moeder en kind waarin veel unfinished business uit vorige levens ervaren en uitgewerkt kan worden. Door afstemming op je kind en het op je in laten werken van karaktereigenschappen  b.v. leiderschap, macht, kracht, eenvoud, humor, liefde, kun je je kind alvast leren kennen en voelt je kind zich gezien door jou reeds voor de geboorte! In die zin ben je nooit klaar om een kind te krijgen, een kind past bij jouw ontwikkelingsproces op dat moment.  Je hoeft niet te wachten totdat je perfect bent. Je kind wil juist graag dat leerproces met jou doormaken!

Elk kind vertegenwoordigt een ander thema van je eigen leven. Accepteer je leven zoals je leven nu is.
Wacht niet met het krijgen van een kind tot je gelukkig bent. Wat is eigenlijk geluk?

Wat zouden redenen kunnen zijn om een kind te verliezen?

Een afspraak met de ziel om hierdoor dieper ingewijd te worden in kwaliteiten van moederschap/vaderschap en verdieping van liefdesgewaarwordingen (zowel vader als moeder;  de kostbaarheid van het leven tot in de essentie te ervaren;het kan een eerste incarnatie zijn van een ziel – een kennismaking met het aardse leven om de diepte van gevoelens te ervaren.  Als  een  zwangerschapsproces te geestelijk is kan het kind zich niet verbinden met de aardse energieën. Om de zin van het leven tot in de essentie te ervaren kan het voor een kind heel fijn zijn geweest het contact met de ouders bewust te hebben beleefd. Dit contact kan geestelijk nog heel lang blijven bestaan. Een ziel heeft ook herkenning nodig van z?n wezen; voor sommige zielen is het zo moeilijk om te komen omdat er nog te weinig overeenkomsten zijn in het bewustzijn van de ziel. Je zou kunnen zeggen dat de geestelijke energieën van het kindje onvoldoende herkenning vinden in de stof.
Om werkelijk op aarde te incarneren zijn zowel geestelijke als aardse processen nodig.
De ziel daalt in, het lichaam ontvangt de ziel. De mate van bereidheid en overgave van de moeder, van vader en  van de indalende ziel vormen het etherische en stoffelijke lichaam tot in de finesses. (organen, lichaamsfuncties) Het is een zich ontwikkelend, ontvouwend proces. Waar nog leemtes zitten in het bewustwordingsproces worden de onafheden zichtbaar in het stoffelijk lichaam. (lichamelijke en/of verstandelijke handicaps) Het stoffelijk lichaam is een afspiegeling van geestelijke processen. (bijvoorbeeld buikpijn – basisveiligheid. Traagheid darmen – het niet
aangaan van verwerking) Hier kom ik op de eenheid in lichaam en geest – yoga – holistische geneeswijzen.
Een ziel kan ook weerzin hebben om te komen, dit kan aansluiting vinden bij bepaalde processen van de moeder/vader; weerzin om te leven, in min of meerdere mate. De ziel kan geduwd worden om toch die aardse processen aan te gaan.

Door het sterven van een kind worden we ons in Eén klap bewust van de kostbaarheid van het leven en de diepte van de liefde in onszelf,  wat tot gevolg heeft dat we ons dieper verbinden met het leven hetgeen op ons en onze omgeving een genezende werking heeft.
Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met deze uitspraken. Het is bijna onmogelijk niet iemands gevoelens te kwetsen bij het schrijven hierover, omdat het zo?n gevoelig onderwerp is. Ik voel me ook heel onvolledig en tegelijkertijd voel ik ook de noodzaak om hieraan meer bekendheid te geven omdat het voor veel mensen zo?n intens pijnlijk proces is.
Door ervaringen als deze in onszelf of in onze nabije omgeving mee te maken worden we ons bewust van onze diepe bestaansangsten, die gerelateerd zijn aan overgave/vertrouwen, pijn en liefde.

Normaal gesproken, in ons huis-, tuin- en keukenleven, zijn we ons hier niet zo van bewust. We hebben een maatschappelijk leven; een gezin, baan, auto, partner,
kinderen, materiele zekerheden. We zijn ons onvoldoende bewust van onze diepe trauma’s, gelukkig maar zou je bijna zeggen.

Door een diep verlies meegemaakt te hebben word je in je lijden geduwd of je wilt of niet, en besef je dagelijks dat je zelf keuzes kunt maken hoe de kwaliteit van je leven zal zijn.

Literatuur:
Herboren “Inzicht in de betekenis van vroeggeboorte en leven en sterven van een pasgeboren kind” – Lieneke Schotanus  – Uitgeverij Ankh Hermes ISBN 90-73798-58-2
Moeten wij gehandicapt leven voorkomen? “Ethische implicaties van beslissingen over kinderen met een aangeboren of erfelijke aandoening”- prof. Dr. J.S.Reinders – Uitg. Nederlandse vereniging voor Bio-ethiek
Ommekeer – Mansukh Patel en Anita Goswani. Uitgeverij Ankh Hermes

Lichaam en spiritualiteit

Door Ed Brink

De mens en alles om ons heen heeft een spirituele oorsprong. Dit betekent dat alles om ons heen meerdere dimensies in zich draagt dan met de gebruikelijke lichamelijke vijf zintuigen te bemerken is. Bij spiritualiteit denken we aan de geestelijke oorsprong van de wereld ?het hogere? en ontstaat snel de vergissing die al lange tijd begaan wordt, dat het aardse en het meest aardse van de mens het lichaam, minderwaardig zou zijn t.o.v. het geestelijke. Echter alles is van geestelijke oorsprong en zo ook het lichaam. Het lichaam volgt de meest aardse wetten en is relatief het traagst reagerend. Het emotionele van de mens reageert sneller en het mentale weer sneller.

In de huidige maatschappij hebben we de verbinding met onze geestelijke deel merendeels verbroken. We denken dat alles wat we gewaar kunnen worden via onze lichamelijke zintuigen het enige ware is. Dit heeft als gevolg dat we vrij zijn komen te staan van het geestelijke. Echter dit is maar schijn. De verbinding die tussen de geestelijke wereld via de ziel met de persoon is, is nooit weg geweest. Wel door te denken dat deze verbinding er niet is zijn we bewust de verbinding kwijt geraakt. De energie volgt de gedachte.

Een ieder van ons heeft een eigen wereldbeeld opgebouwd door de ervaringen, die we opgedaan hebben in het huidige en vorige levens, en leeft vandaar uit. Dit wereldbeeld, bijvoorbeeld de wereld is boosaardig of de wereld is een groot lijden, roept via de betreffende trillingen dezelfde trilling op en zal het wereldbeeld bevestigen. Als ik wantrouwig ben naar de wereld toe dan zal alles wat ik mee maak verkleurd worden door deze blik en zal ik overal iets achter zoeken ook al bedoelt de ander dat niet zo. Je zult steeds bevestigd worden in je eigen beeld van de wereld.

Alleen open en oprecht naar jezelf kijken kan een opening geven je eigen overtuigingen te gaan doorzien.

Alle overtuigingen hebben hun weerslag op het lichaam. Het lichaam vertegenwoordigt in de meest vaste vorm hetgeen je in spiritueel oogpunt bent. Het lichaam volgt de spirituale wetmatigheden op de meest aardse vorm. Oorzaak en gevolg zijn ook  hier werkzaam. Bij de conceptie ben je het verbond met het lichaam aangegaan een leerschool op aarde te doorgaan.

Het lichaam dat je daarbij hebt gekregen is je daarbij van dienst. Het lichaam is een zeer intelligent instrument dat direct reageert op de gemoedstoestand van de persoon. Langdurige blokkaden in het gevoelsleven geven hun neerslag in het lichaam. En het lichaam reageert daarop met sensaties als pijnen en andere ongemakken.

Deze ongemakken vinden we meestal maar lastig en proberen we zo snel mogelijk kwijt te raken door bv. pillen. We gaan hierbij voorbij aan het feit dat het lichaam reageert op de gemoedstoestand van de persoon. Deze toestand wordt door pillen niet aangepakt. Het idee dat klachten iets zeggen over je eigen functioneren is alleen maar lastig en voelen we vaak als een bedreiging. De klachten moeten zo snel mogelijk over zijn. Op die manier gaan we voorbij aan de lessen die het lichaam ons geeft. We verbreken de band met het lichaam. We willen het niet voelen.  Door het lichaam worden we echter uiteindelijk  gedwongen  tot inkeer  te komen, omdat het echt niet meer verder gaat. We moeten wel luisteren. Als we beter hadden geluisterd dan hadden we al eerder gemerkt dat er iets niet klopte.

De verbinding tussen de persoon en zijn/haar lichaam is vaak grotendeels verbroken. Het herstel van de verbinding is vaak het eerste vereiste om tot genezing te komen. In mijn praktijk kom ik dit probleem bij velen tegen. Velen begrijpen dat er iets niet klopt maar hoe het zit is onduidelijk. De verbinding tussen de persoon en het lichaam is vaak al zeer lang verbroken.

Hoe krijgen we de verbinding weer terug?

Het lichaam kan als een zelfstandige eenheid benaderd worden en uitgenodigd worden weer contact te maken. Dit is niet iets wat eventjes gebeurd.

Het is nodig regelmatig stil te worden door bijvoorbeeld een halfuur stil te zitten en tot rust te komen. In rust wordt het weer mogelijk signalen van het lichaam te gaan herkennen. Je kunt het lichaam letterlijk uitnodigen te vertellen wat er aan de hand is. Door de intentie voor jezelf uit te spreken dat je weer contact wilt hebben met het lichaam en weer wilt luisteren naar het lichaam zal de opening geven voor een hernieuwd contact. Door bijvoorbeeld je aandacht te vestigen op de plek met de meeste spanning kan je proberen contact te maken met die plek en het uitnodigen te vertellen wat er aan de hand is. Veelal gebeurt er de eerste keren niets. Echter de aanhouder wint. Als je werkelijk serieus bereid bent naar je lichaam te luisteren dan zal er weer contact ontstaan en je duidelijk worden wat er aan de hand is. Dit kan op verschillende manieren gebeuren, doordat er een gevoel omhoog komt, doordat er een beeld zichtbaar wordt, doordat je een ingeving krijgt, een droom krijgt etc. Het antwoord kan op een onverwacht moment komen. Het is de kunst het signaal te leren herkennen en er bij stil te willen staan.

Meestal komt het op een onverwacht moment. Een moment waarop je even de controle loslaat op je denken en voelen. Op zo?n moment kan er plots een inzicht ontstaan. Neem het serieus en kijk ernaar. Vaak hebben we het idee dat kan niet waar zijn of het is niets. Waar het omgaat is alles wat je voelt, ervaart, etc. serieus te nemen en er aandacht aan te geven. Neem je lijf serieus. Het is een pracht van een tempel voor de geest waardoor allerlei aardse lessen geleerd kunnen worden.

Grenzen

Door Ed Brink

Grenzen is een fenomeen dat we overal op deze aarde tegenkomen. Landen hebben grenzen, steden hebben grenzen, families hebben grenzen, personen hebben grenzen, lichamen hebben grenzen, cellen hebben grenzen.

Overal komen we grenzen tegen. Dit kan zowel zeer fysiek zijn als meer mentaal.

Hoor je ergens wel of niet bij. Waar ligt de grens? Vele grenzen worden door onszelf bepaald. Wat wil ik wel doen en wat niet?  Wat is van mij en wat van de ander?

Vanuit spiritueel oogpunt komen we vanuit de eenheid met het goddelijke en splitsen we ons van het goddelijke af. Er ontstaan grenzen. Er ontstaan nieuwe eenheden,  zielen, die van elkaar gescheiden zijn. Vanuit de ziel wordt een reis gemaakt om tot bewustzijn te kunnen komen van wie we zijn. Zolang we in de eenheid zijn weten we niet van “mijn en dijn” en kunnen we niet van onszelf  bewust worden. Uit de eenheid komen we wel het “mijn en dijn” tegen. Er blijken er verschillen te zijn. Grenzen geven een afgrenzing. We komen  alleen te staan. Alleen zijn wordt door veel mensen als onprettig ervaren. We zijn merendeels op zoek naar juist de eenheid met de ander. Het woord alleen bestaat uit al en Eén dat wil zeggen:  Eén in het al. Onze heimwee naar de eenheid doet vaak grensvervaging ontstaan. Ik wil zo graag bij de ander zijn, erbij horen, dat ik mezelf grotendeels inlever bij de ander. Ik durf geen nee te zeggen want dan wijs ik de ander af en kan ik afgewezen worden. Weg eenheid.

We vergeten dat de eenheid en het eenheidsgevoel in onszelf aanwezig is. We zijn de eenheid in en met onszelf vaak kwijt geraakt. De verbinding is verbroken en  we gaan op zoek naar een eenheid buiten onszelf. Hierdoor raken we verstrikt in afhankelijkheidssituaties. We worden afhankelijk van wat er in de buitenwereld mogelijk is. We worden afhankelijk van het gedrag van de ander.

In het eerste jaar vormen moeder en kind een eenheid. Deze eenheid wordt geleidelijk verbroken gedurende het leven. Het kind ontdekt de eenheid in zichzelf. Het gaat “nee zeggen” en trekt grenzen. Ik ben ik en jij bent jij. We gaan onderscheid maken.

Bij de incarnatie worden we gekoppeld aan een lijf dat duidelijk zijn eigen grenzen heeft. We worden begrensd en dus beperkt.  Dit heeft een duidelijk doel,  namelijk om ons in staat te stellen een deel van onszelf te ontdekken. Zou alles ineens aan bod komen dan zou het niet meer te overzien zijn. Vandaar dat er vele incarnaties nodig zijn om allerlei aspecten van onszelf te ontdekken.

In het dagelijkse leven komen we overal grenzen tegen. Dit kunnen fysieke grenzen zijn zoals het lichaam, een kamer, een tuin etc. Andere grenzen komen we tegen op menselijk vlak: psychisch,  emotioneel, denken ; grenzen op intermenselijk vlak,  bepaald door onderlinge afspraken, expliciet en impliciet. Overal komen we het fenomeen grenzen tegen.

In de praktijk kom ik meermalen allerlei problemen tegen op het gebied van grenzen.

Wat zijn onze grenzen?  In hoeverre bewaak ik mijn eigen grenzen? In hoeverre laat ik anderen over mijn eigen grenzen heen gaan? Waar treedt grensvervaging op? Durf ik grenzen aan te geven? Durf ik nee te zeggen?

Op het spirituele vlak wordt veel aandacht besteedt aan het invoelend vermogen. Het invoelend vermogen kan grenzeloos lijken. Ik kan invoelen wat de ander voelt. Het lijkt alsof hier geen grens is. Dit is niet juist. Bij het invoelend vermogen zijn ook grenzen aanwezig, echter minder duidelijk dan de grens van je lijf. Vooral als je je eigen invoelend vermogen vergroot is het noodzakelijk  grip te krijgen op het kunnen aanleggen van grenzen op het  energetisch vlak.

Bij het invoelen van een ander geeft deze vaak onbewust  daarvoor toestemming, maar hij kan ook (on-)bewust weigeren  zo informatie te laten verkrijgen. Bij geen toestemming zal de informatie niet doorkomen. De grens wordt bepaald door je eigen wil. Wat wil ik en wat sta ik toe. Als je je hier meer  van bewust  bent dan blijkt je eigen wil een sterk instrument te zijn  om grenzen aan te geven. Jij bepaalt wat je wel en niet toe laat. Jij bepaalt of je iemand toelaat of niet.

Onbewust treedt vaak energie-uitwisseling op tussen personen. De een komt fris uit een gesprek en de ander voelt zich leeg gezogen. Het is van belang daar grip op te krijgen. Hiervoor zijn allerlei methoden. Via visualisatie van beelden kan je zelf grenzen aangeven. Door duidelijk te zijn naar jezelf toe wat je wel en niet wilt ontstaan ,grenzen die anderen niet kunnen overschrijden. Echter vergis je niet in je eigen wil. Je eigen wil kan minder duidelijk zijn dan je denkt. Zelfkennis is hierbij van belang. In hoeverre wordt mijn wil niet mede bepaald door nog onbewuste tegenstrijdige gedachten en gevoelens?

De eigen grenzen zijn van belang. Je hebt recht grenzen aan te geven. Je eigen individualiteit is van belang. Jij als onderdeel van het geheel is van belang. Als je je zelf ondergeschikt maakt aan de ander, maak je het geheel ondergeschikt. Jij bent belangrijk.

Ed Brink, homeopatisch arts voor zowel lichamelijke klachten als voor psychische klachten. Homeopathie kan tevens gebruikt worden om het ontwikkelingsproces te versterken. Elke klacht kan leiden tot bewustwording en ontwikkeling.