KLEUTER EN PEUTERS

Ik ben een kleuter, laat mij spelen

kleuter

Ik ben niet gemaakt om de hele dag:

…stil te zitten
…mijn handen bij mijzelf te houden
…op mijn beurt te wachten
…geduldig te zijn
…of stil te zijn.

Wat ik nodig heb is…

…beweging
…afwisseling
…avontuur
…en de wereld beleven met mijn hele lijf.

Laat mij spelen.

(Geloof me, daar leer ik van…)

Discipline en vrijheid

Hoe moet je het kind structuren en regels bijbrengen?
Zonder regels wordt de wereld natuurlijk een chaos en zal ook een kind geen zelfdiscipline ontwikkelen.

Wat is precies een correctie en hoe gaat dit bij een kind in zijn werk?
Een correctie is een handeling van de ene mens met de bedoeling dat de ander rekenschap moet afleggen voor wat hij doet of gedaan heeft.
Hoe gaat dit nu bij een kind in zijn werk?
Een kind is zeer open en ontvankelijk. Daardoor komen op- en aanmerkingen van buitenaf direct en ongefilterd bij hem binnen.

Omdat een kind van nature ondernemend is, heeft het vanuit zijn gevoel contact met zijn omgeving. Als het nu gecorrigeerd wordt wanneer het op ontdekkingstocht gaat dan wordt het afgeremd en als dit dikwijls gebeurt verliest het ‘t contact met zijn innerlijk onderzoekingsdrang.
Het kind gaat proberen zich anders te richten, maar wanneer hierop voortdurend een correctie volgt, raakt het “ontspoord” (wordt opstandig of passief).
Dit kan in een kort tijdsbestek plaatsvinden.

Wanneer ervaart een kind een correctie negatief en hoe moet het dan wel gebeuren?
Een correctie wordt door het kind negatief ervaren als deze kortaf en zonder echte interesse gegeven wordt.
Hoe moet het dan wel gebeuren?
Een kind zal onmiddellijk herkennen of de correctie uit hulpvaardigheid gegeven werd. Het zal dan zelfs om correctie vragen, daar het aanvoelt zo zichzelf te kunnen ontwikkelen.

Dit gebeurt al bij een baby.
Baby’s bemerken zeer goed of er spanningen zijn of hoe de stemming is.
Zij zijn immers helemaal open!
Hoe kan een baby, (volwassen en kind tegelijkertijd), zijn onprettige gemoedsstemmingen duidelijk maken? Het kan immers nog niet praten? Het zal dit alleen aan kunnen geven door te huilen.
Dikwijls wordt er niet werkelijk naar een baby als mens gekeken.
Alleen de materiële zorgen krijgen aandacht en in de wieg ervaart de ziel van het kind zo al, dat wat het voelt en waarneemt, niet echt van belang is.
Hierdoor ontstaat reeds het gevoel van eenzaamheid. iets wat wij allemaal kennen, maar zo leert het kind al in de babytijd zijn gevoelsprikkels af te sluiten.

Hetzelfde gaat ook op voor jonge kinderen, naar wie onvoldoende geluisterd wordt. Zij houden zich terug, worden bang zichzelf te zijn; kunnen daarover niet blij zijn omdat zij keer op keer in hun spontane handelingen worden afgeremd. Zo wordt hun onderzoekingsdrift afhankelijk van anderen gemaakt en het zelfbeeld verkleind. Hun individualiteit wordt van anderen afhankelijk gemaakt.

Het gevolg is dat zij later hun eigenwaarde door vele blokkades heen moeten heroveren. Zij worden later of heel emotioneel of zij proberen op anderen te vergelden wat hen is aangedaan; bang als zij zijn hun identiteit nog meer te verliezen.
Ook hunkeren zij naar aandacht vanuit hun afhankelijkheid.
Bij deze mensen kun je uitersten waarnemen: soms zijn ze aandoenlijk afhankelijk (leuk als ze klein zijn), soms op momenten van onrecht zeer fel.
Als zij ouder worden is het charmante verdwenen en worden zij voor hun omgeving zeer moeilijk.
Sterke gevoelswisselingen zijn hiervan een uiting.
Het kind is bang voor correctie van zijn gedrag, het ervaart dat in zijn beleving als een ontkenning van eigen gedrag.

Door de consumerende belangen in onze maatschappij zijn onze kinderen hierdoor ook als zodanig gevormd. Zij zijn overprikkeld door zaken als computerspelletjes, tv kijken, eisen die hen gesteld worden bij het sporten en op school. Dit is moeilijk ongedaan te maken. Ook de opvoeders lijden hieraan;
daar de natuurlijke onderzoeksdrift in de mens is afgeremd, kan hij al bijna niet meer zichzelf langdurig bezighouden. De kinderen zullen zich, door deze onderdrukking geleid, uiten door een verkapte drang naar vrijheid.
Opvoeders laten dit niet toe.

Zij zouden dit wellicht wel willen, maar zij onderkennen de innerlijke behoefte niet. Wanneer het natuurlijke leefklimaat voor de kinderen als het ware niet opnieuw geschapen wordt, kunnen er moeilijk veranderingen komen.
Toch is het belangrijk dat het kind zichzelf weer kan hervinden.
Buitenspelen, of het vaak buiten in de natuur zijn bijvoorbeeld, bevordert de zelfontwikkeling.

Enkele algemene richtlijnen waardoor het kind geholpen wordt zichzelf te hervinden.
Allereerst dienen wij te beseffen dat elk kind een innerlijk weten bezit.
In eerste instantie heeft het een onbevangen zelfrespect, waardoor het steeds probeert zich te herstellen van een eventueel opgelopen schade.
Dit herstel kan echter problemen in zijn omgeving geven.

Kinderen helpen elkaar vooruit vanuit een innerlijke rangorde, terwijl opvoeders de neiging hebben kinderen terug te houden.
In hun spelontwikkeling is zichtbaar en ervaarbaar wat zij aan eigenschappen voor deze nieuwe tijd bij zich dragen. In het spel ontwikkelen zij ook bij elkaar wat moed is. Bovendien hebben zij diep in zichzelf weet van hun oorsprong en van de opdracht in hun leven. De volwassene heeft deze kennis dikwijls verloren. Kinderen zijn vernieuwing brengers. Daarom zou het goed zij als de volwassenen meer ontvankelijk zouden zijn voor wat kinderen komen brengen.

Ouders zijn immers de beginnende voortbrengers van het nieuwe tijdsbewustzijn dat zich in hun kinderen openbaart. Wanneer wij tijdens het spel van de kinderen goed opletten, kunnen wij veel te weten komen:
bijvoorbeeld: kinderen discrimineren niet; zij zoeken elkaar steeds weer op als zij hierbij niet onder druk worden gezet.

Niet door te corrigeren, maar door te herhalen, kun je als opvoeder inspelen op de natuurlijke herhalingsbehoefte dat in ieder kind aanwezig is (het grijpen naar voorwerpen door het kind en het als ouder steeds weer op de plaats terugzetten).
Door goed te luisteren en te kijken onderkennen en begrijpen we de wensen van het kind.

Reacties bij het niet goed luisteren naar onze kinderen.
Wanneer wij voortdurend niet echt begrijpen wat kinderen wensen (bijvoorbeeld door hen bij het spreken af te kappen) gaan zij op den duur, als zij ouder worden, ook al wanneer zij iets willen, voortaan maar zwijgen, stiekem doen, dwingen e.d.
Tekenen daarvan zijn al op jeugdige leeftijd waar te nemen door het praten met korte, onaffe zinnen, door te huilen, door afgekapte bewegingen of door het zich in gezelschap terug te trekken.

Als baby‘s snel geïrriteerd raken door geluid, stoppen ze op een bepaald moment zelfs met huilen (ze vertonen dan een zekere matheid) en hebben geen open oogopslag meer.
Ongerijmde handelingen van buitenaf kunnen zij niet langer verdragen.

Drie à vierjarigen vertonen een duidelijk beeld van koppigheid en onverzettelijkheid. Het is van belang alert te zijn op zijn bewegingsvrijheid en/of lichamelijke stagnatie, veroorzaakt door beperkende invloeden. Het kind wil duidelijk bewegingsvrijheid.
De koppigheid die het vertoont is dan geïmiteerd autoritair gedrag, nagebootste gedragsregels van anderen. Daarom is het goed er attent op te zijn wie het kind nadoet en hoe vaak! Dit kan ook veroorzaakt worden door sprookjes en/of tv.
Autoritair spreken is uit den boze. Dit remt zelfontwikkeling af, door de weerstand die wordt opgeroepen.
Een ander opvallend kenmerkend gedrag kan zijn het spelen zonder geluid te maken. Soms heeft het monotone spelhandelingen tot gevolg.
Het kind spiegelt dan een kind dat denkt zelf niets te kunnen; uiting van een geest die niet levendig mag zijn.

Vijf en zesjarigen.
Bij hen is van emotionele onzekerheid sprake wanneer zij te veel autoritair benaderd zijn en hun onbevangenheid hebben onderdrukt.
Zij gedragen zich de ene keer zeer luidruchtig, een andere keer zijn ze zwijgzaam.
Door hun luidruchtigheid vragen zij, door alles te vertellen, als het ware om bevestiging.
Daarentegen worden zij stil als anderen hen niet zeggen wat te doen.
Vanuit zichzelf durven zij niet iets te ondernemen.

Moederliefde en hoe kan een kind tot ontplooiing van de hogere gebieden komen

In het groeiproces van het kind vindt een eigen evolutie plaats.
Deze is verbonden met zijn innerlijke kennis en verworvenheden, met zijn fouten, blokkades en pijnen die het in zijn onderbewuste met zich meedraagt. Het kind van nu is wezenlijk vragend om aandacht voor wat nodig is voor zijn ontwikkeling. Het vraagt om gezien te worden en hierdoor zichzelf te mogen zien. In dit proces doen zich somtijds fricties voor. Allereerst tijdens de zwangerschap, vervolgens ook in de relatie met de ouders en anderen. Het kind wordt op vele wijzen beperkt.

Wil het echter tot ontplooiing komen van de gebieden die het kind daadwerkelijk in het bewustzijn van dit leven mee wenst te nemen, dan dient de ouder zich open te stellen voor de eigenheid van het kind.
Allereerst ontstaat die openheid door het zich liefdevol richten op het kind door de moeder: het wezenlijk begaan zijn met het kind dat zij het leven schonk, opdat het de liefde in zichzelf zal herkennen en in open verbinding met zijn diepste wezen op aarde zal kunnen leven; juist nu zo belangrijk, nu er zo veel kinderen van de nieuwe tijd komen, die heel gevoelig zijn voor wezenlijke benadering, zodat zij vanuit die openheid die hiervan het gevolg is, de wereld zullen helpen oplichten.

Wat is Moederliefde en wat vindt er plaats wanneer deze niet of onvoldoende geschonken wordt.
In ieder mens ligt er een drang het leven voortgang te laten houden. In de vrouw richt deze drang zich op de zorg voor kinderen, onbewust van de innerlijke wens het leven te laten voorbestaan. Deze drang zien wij in alles wat leeft. Een gesnoeide boom geeft vele vruchten in de drang zichzelf voor te laten bestaan. Een afgeknipte rozenstruik bloeit juist op zijn vele nieuwe loten. Op angstige momenten tijdens bombardementen hadden mensen in schuilkelders gemeenschap uit de innerlijke drang zich in het laatste moment nog voort te planten.

Maar vele mensen houden zich bewust of onbewust terug vanuit hun geaardheid. Wanneer dit moeders betreft wordt hierover menigmaal laatdunkend gesproken. Hen wordt dan gebrek aan moederliefde verweten, als zouden deze critici zich beter gedragen.

Moederliefde is de drang tot voortbestaan!
Deze drang richt zich op degene die zij het leven geschonken heeft. Vaak voelen vrouwen zich een slechte moeder. Zij zijn in zichzelf teleurgesteld. Het lijkt alsof zij niet wezenlijk lief kunnen hebben door de beschadigingen die zij hebben opgelopen en die hun karakter gevormd hebben. Wanneer men zichzelf niet ervaart als een goed mens, als iemand die de moeite waard is, is het moeilijk, zo niet onmogelijk, liefde te betonen. Zo kunnen zij zichzelf of kinderen van anderen niet liefdevol benaderen. Toch zou juist het liefdevol benaderen van kinderen haar gelukkig maken.
Belangrijk om te onthouden: je mag er zijn zoals je bent; je mag blij zijn met jezelf.

Wanneer men op deze wijze benaderd is en dit zelf-aanzien in zichzelf heeft geopend kan men pas de ander “bemoederen”. Anders is actieve moederliefde niet mogelijk. In korte tijd kunnen de moeders met andere ervaring zichzelf niet herstellen. Zij behoeven evenveel zorg als de kinderen die zij hebben. Kinderen van zulke moeders kunnen zichzelf niet beschermen tegen de beschadigingen die de moeders met zich meedragen. Deze dienen daarom eerst aan zichzelf te werken. Vooral door allereerst over de beschadigingen te praten en vervolgens zo de pijn te uiten kunnen zij tot zelfherstel komen. Daarna pas kunnen zij haar kinderen weer liefdevol benaderen.


Vaak doen moeders naar de kinderen hetzelfde wat hen is aangedaan. Zij doen dit omdat zij ruimte voor zichzelf nodig hebben. Eerst wanneer zij volhouden in het streven zich te bevrijden van oude pijnen, zullen zij zichzelf helen en tot herstel komen. Dit zal haar zelfrespect vergroten en dat zullen zij ook naar buiten tonen. En dit zal in anderen het vertrouwen oproepen dat men alleen door eigen kracht zichzelf kan herstellen. Daardoor zullen de anderen inzien dat ook hun opvoeders zich door het afgesloten zijn van de verbinding met de innerlijke kern geen liefde hebben kunnen geven. Zo zullen zij tot vergeving kunnen komen en zullen zij dienstbaar zijn naar degene die in een zelfde positie verkeert.

Echter, alleen na zeer lange tijd zullen zij tot herstel komen en eerst vanuit mededogen anderen die afgesloten zijn helpen zich te herstellen.
Al is dit een lange, moeizame weg, het is wel een mooie.
Tot zover wat de mens betreft die onvermogend is moederliefde te schenken vanuit een afgesloten zijn door de eigen beschadigde opvoeding.

Wezenlijke moederliefde.
Allereerst biedt de vrouw die wezenlijke moederliefde kan schenken niet alleen bescherming aan het kind, maar stimuleert het ook dat wat wezenlijk is naar buiten te brengen, zodat het zichzelf in diepte kan herkennen en de eigenschappen die het vanuit vorige levens bij zich draagt in het onderbewuste opnieuw in dit leven te verlevendigen en zo ook weer naar buiten vorm te geven.
In deze nieuwe tijd, waarin de mens gekomen is op een moment in zijn ontwikkeling waarin hij zichzelf in verbinding kan stellen met het hoge bewustzijn, is het van onnoemelijk groot belang dat deze kinderen in hun eigen openheid kunnen blijven en zo het contact met hun wezen ongeschonden handhaven.

Wezenlijke moederliefde draagt in grote mate bij tot de handhaving van deze openheid in diepte. Daardoor kunnen deze kinderen zichzelf wezenlijk herkennen als geestelijke wezens binnen een stoffelijke wereld.
Wezenlijke moederliefde laat het kind vrij en steunt het tegelijkertijd. Daardoor kan het kind binnen de begrenzing van de aardse structuren zijn eigenheid vorm geven. Het richt het kind op naar wat het was als geestelijk wezen in de sferen, nu binnen aardse mogelijkheden.

Wanneer de moeder eigenwaarde heeft in gradaties, zal zij ook in staat zijn wezenlijke moederliefde te schenken. Hoe bewuster zij is des te meer liefde zij schenken kan. Zij zal het kind naar volledige vervulling in zichzelf kunnen leiden, bewust als zij is van het unieke van het kind en alles bieden wat versterkend werkt om zichzelf wezenlijk te kunnen manifesteren.

Copyright en alle rechten: Anna Lamb

Bewustwording en integratie van spiritualiteit