Tagarchief: Anna Lamb

Intuitief zijn: een innerlijke levenshouding

  • Door Anna Lamb

vlinderdblauw(Uit de cursus “Mystiek”)

Het is alsof in ons een nieuwe wijdere dimensie opengaat.Wij vermoeden nu, sommigen weten het zelfs zeker, dat de realiteit meer is dan wat we zien. Wij gaan dit ook meer en meer in onszelf ervaren; ook wij zijn groter, meer dan dat wat zichtbaar is.
Onze intuïtie is een van de kenmerken van een opengaan voor subtiele innerlijke zintuigen. Hierdoor komen we meer en meer in contact met een diepere werkelijkheid In onszelf; buiten onszelf; in alles!!! Dat kan zich tonen als een plotseling voelen of weten wat gebeuren gaat, maar ook als een innerlijke stem, die leiding geeft. Geestelijke begeleiding vindt altijd plaats via een dieper contact in jezelf; als een soort innerlijk gesprek, soms persoonlijk, soms onpersoonlijk, ook als een plotseling voelend weten. Dit noemen wij intuïtie.

Wat is nu eigenlijk intuïtie?

vlinderblauwWe kunnen  aan de werking van de intuïtie herkennen wat intuïtie eigenlijk is.Via de intuïtie krijgen we toegang tot een alles doordringende geestelijke wereld. Door de intuïtie voelen we op dieper niveau; doorzien we de diepste samenhang. Intuïtie is dan ook niet aan taal gebonden. De wereld die je via de intuïtie verkent, wordt geordend  via beelden, geluiden, geuren, smaken en zelfs via het lichamelijk voelen, Of via een direct weten.
Het gebeurt gewoon. De informatieve weg is veel langer. Bij waarnemingen via de intuïtie worden ervaringen rechtstreeks door het zenuwgestel opgevangen en verwerkt. Intuïtief ervaren is niet gebonden aan ruimte en tijd, zoals heden, verleden en toekomst. Intuïtief ervaren toont verbanden die anderen ontgaan. Binnen intuïtief ervaren maakt men gedachtesprongen, die anderen niet maken.
Kan men op verrassende wijze zaken aan elkaar koppelen, die voor anderen niets met elkaar te maken hebben. Binnen intuïtief ervaren en/of waarnemen doorleeft men meerdere zaken tegelijkertijd, die verband  met elkaar verband houden en een betekenisvol geheel vormen. Intuïtief ervaren is abstracter dan taal. Ervaringen worden teruggebracht tot hun essentie. bv. zoals men die beleeft bij het waarnemen van symbolen.  Complexe situaties worden snel overzien.

Intuïtief ervaren is gebaseerd op de herkenning van eerder opgedane ervaringen. Zo kan men komen tot een intense verbinding met zijn medemens,  maar ook met een steen, dier of plant.
Wat men ervaart wordt als iets van zichzelf. In onze samenleving wordt de intuïtie dikwijls als onbetrouwbaar, niet-hanteerbaar, beoordeeld.

vlinderoranjeMaar juist onze intuitieve mogelijkheden leiden ons naar een hogere intelligentie en uiteindelijk naar de universele liefde. Via de intuitie openen zich onze innerlijke vermogens tot het ontvangen van geestelijke krachten als vrede, liefde en wijsheid.
Intuitie sluit aan op het vrouwelijk aspect in ons, waardoor we ons openen om te ontvangen. Daarna kunnen we deze energien, inspiraties d.m.v. onze mannelijke aspecten in daden omzetten. Pas dan zijn we in evenwicht.

Rampberichten

Rampberichten
Anna Lamb
Naar mate het jaar 2012 in zicht komt, bereiken ons met grote regelmaat artikelen, titels van boeken, en computerteksten, waarin op dreigende wijze gesproken wordt over komende rampspoeden rond dit jaartal.
Zo ook weer deze maand. Ik ontving een lange tekst op mijn computer met een via inspiratie verkregen inhoud. Deze maand zouden we o.a.allemaal door de komst van krachtige nieuwe energieën bevangen raken, dit als zijnde één van de voorlopers op allerlei calamiteiten.
Een aantal bekenden van mij reageerde in een mailtje hierop met de vraag wat ik van dit artikel vond. Onmiddellijk schoot me de herinnering te binnen aan de geschiedenis van “Lou de Palingboer”
Ik zal een jaar of 12 geweest zijn toen er met enige regelmaat een artikel in kranten en tijdschriften verscheen over deze man.
Lou de Palingboer was God, volgens eigen zeggen. En daardoor onsterfelijk. Hoewel ik de zin die de dichter Kloos al schreef: ”Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten” zeker ook geloof en ook kan plaatsen vanuit onze nieuwe inzichten, kan ik veel van wat deze onsterfelijke Lou toen vertelde, niet herkennen en hij stierf ook nog vrij jong.
Een zekere Mariska uit de Betuwe voorspelde enige jaren geleden dat in dat jaar, grote overstromingen en rampspoed in Nederland zouden komen. Zij besteedde al haar geld aan de aanleg van een klein vliegveld bij haar boerderij om de evacuatie van bewoners te doen plaatsvinden en zij en een aantal van haar aanhangers verkochten huis en haard om zichzelf in veiligheid te brengen. Financieel gebroken en ontluisterd eindigde ze in een psychiatrische inrichting. Deerniswekkend voor haar en haar aanhangers.
We werden een aantal jaren geleden uitgenodigd met zijn allen op de hoogste bergen in Europa het einde van onze beschaving af te wachten. Enkele honderden mensen klom de bergen op om er na enkele dagen ontgoocheld weer van af te komen.
Vorig jaar december zouden buitenaardse wezens de aarde komen bezoeken en de macht overnemen, en nu dit bericht.
Niet altijd hebben we te doen met charlatans die deze inspiraties ontvangen.  Wat gebeurt er dan toch?
Al vele jaren ontvang ikzelf en met mij vele anderen bewust inspiraties, waarvan men zegt dat deze van geestelijke begeleiding afkomstig zijn.
Wat is nu eigenlijk inspiratie?
Inspiratie; adem van de Geest, zingt Mathilde Santing.
Ik denk dat ieder mens wordt geïnspireerd. Echter in hoeverre stem je je diep genoeg af op je innerlijke bron en kom je bewust in contact met je persoonlijke begeleiding of zelfs met Hogere geestelijke begeleiding?
En ook als je je bewust af kunt stemmen op deze diepte in jezelf dan zal de vertaling altijd jouw kleur dragen. De mate waarin een mediamieke mens “de adem van de geest” objectief in woorden kan vertalen zal o.a. afhankelijk zijn van de mate van zelfkennis, die deze bezit. Dan zal hij of zij onmiddellijk de versluieringen, door bijvoorbeeld oude emoties en denkbeelden, herkennen die de vertaling beïnvloeden. Men spreekt hierbij dan van een zuiver medium.
Zo kunnen bijvoorbeeld collectieve emoties die door energiestromen worden aangeraakt door een medium vertaald worden als vloedgolven; oorlog en agressie als vuur. Onbekende oude emoties als onbewuste angsten kunnen een objectieve ontvangst mede negatief beinvloeden. Dit is de reden waarom zoveel mediamieke mensen door de Meester Jezus kunnen worden geïnspireerd, maar dat hun teksten zo verschillend van toon kunnen zijn; immers ieder medium spreekt vanuit zijn of haar eigen ervaringswereld en vanuit zijn eigen ontwikkelingsniveau dus vormt zo zijn eigen kanaal.
Hoe kun je als normaal denkend en doende mens deze berichten dan interpreteren?
In het diepste van ieder mens ligt zijn eigen leidraad vanuit de Goddelijke Bron die in ieder van ons aanwezig is. Een bewust levend mens leeft regelmatig in afstemming op zijn diepste zijn. Als het nodig zou zijn dat je bepaalde ervaringen wel of niet moet ondergaan dan stuurt je Hoger bewustzijn je naar situaties of plekken waar je deze wel of niet kunt meemaken. Dat heeft men kunnen zien bij een aantal passagiers van het verongelukte Turkse vliegtuig.
We moeten ons niet door onze angsten laten leiden.
We moeten ons natuurlijk ook niet passief houden in een houding van: God zorgt voor mij. Deze nuance ligt heel subtiel.
Herken het als je angsten je mening en/of handelen dreigen te bepalen.
Stem je af op acceptatie en vertrouwen van en in jezelf en je leven.
Laat vertrouwen in je eigen begeleiding meespelen in je beoordeling over de juistheid van de berichtgeving wanneer je berichten als die van deze week en die van Lou de Palingboer leest.
Lees dan nu, als je dit wilt, vanuit deze basishouding een deel van de twee inspiraties die ik kreeg naar aanleiding van de vragen die ik ontving de afgelopen tijd over de interpretatie van het bericht deze week en over President Obama.
En, o ja, ik walg van paling

Door Anna Lamb

Naar mate het jaar 2012 in zicht komt, bereiken ons met grote regelmaat artikelen, titels van boeken, en computerteksten, waarin op dreigende wijze gesproken wordt over komende rampspoeden rond dit jaartal.

Zo ook weer deze maand. Ik ontving een lange tekst op mijn computer met een via inspiratie verkregen inhoud. Deze maand zouden we o.a.allemaal door de komst van krachtige nieuwe energieën bevangen raken, dit als zijnde één van de voorlopers op allerlei calamiteiten.

Een aantal bekenden van mij reageerde in een mailtje hierop met de vraag wat ik van dit artikel vond. Onmiddellijk schoot me de herinnering te binnen aan de geschiedenis van “Lou de Palingboer”

Ik zal een jaar of 12 geweest zijn toen er met enige regelmaat een artikel in kranten en tijdschriften verscheen over deze man. Lou de Palingboer was God, volgens eigen zeggen. En daardoor onsterfelijk. Hoewel ik de zin die de dichter Kloos al schreef: ”Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten” zeker ook geloof en ook kan plaatsen vanuit onze nieuwe inzichten, kan ik veel van wat deze onsterfelijke Lou toen vertelde, niet herkennen en hij stierf ook nog vrij jong.

Een zekere Mariska uit de Betuwe voorspelde enige jaren geleden dat in dat jaar, grote overstromingen en rampspoed in Nederland zouden komen. Zij besteedde al haar geld aan de aanleg van een klein vliegveld bij haar boerderij om de evacuatie van bewoners te doen plaatsvinden en zij en een aantal van haar aanhangers verkochten huis en haard om zichzelf in veiligheid te brengen. Financieel gebroken en ontluisterd eindigde ze in een psychiatrische inrichting. Deerniswekkend voor haar en haar aanhangers.

We werden een aantal jaren geleden uitgenodigd met zijn allen op de hoogste bergen in Europa het einde van onze beschaving af te wachten. Enkele honderden mensen klom de bergen op om er na enkele dagen ontgoocheld weer van af te komen.

Vorig jaar december zouden buitenaardse wezens de aarde komen bezoeken en de macht overnemen, en nu dit bericht.

Niet altijd hebben we te doen met charlatans die deze inspiraties ontvangen.  Wat gebeurt er dan toch?

Al vele jaren ontvang ikzelf en met mij vele anderen bewust inspiraties, waarvan men zegt dat deze van geestelijke begeleiding afkomstig zijn.

Wat is nu eigenlijk inspiratie?

Inspiratie; adem van de Geest, zingt Mathilde Santing.

Ik denk dat ieder mens wordt geïnspireerd. Echter in hoeverre stem je je diep genoeg af op je innerlijke bron en kom je bewust in contact met je persoonlijke begeleiding of zelfs met Hogere geestelijke begeleiding?

En ook als je je bewust af kunt stemmen op deze diepte in jezelf dan zal de vertaling altijd jouw kleur dragen. De mate waarin een mediamieke mens “de adem van de geest” objectief in woorden kan vertalen zal o.a. afhankelijk zijn van de mate van zelfkennis, die deze bezit. Dan zal hij of zij onmiddellijk de versluieringen, door bijvoorbeeld oude emoties en denkbeelden, herkennen die de vertaling beïnvloeden. Men spreekt hierbij dan van een zuiver medium.

Zo kunnen bijvoorbeeld collectieve emoties die door energiestromen worden aangeraakt door een medium vertaald worden als vloedgolven; oorlog en agressie als vuur. Onbekende oude emoties als onbewuste angsten kunnen een objectieve ontvangst mede negatief beinvloeden. Dit is de reden waarom zoveel mediamieke mensen door de Meester Jezus kunnen worden geïnspireerd, maar dat hun teksten zo verschillend van toon kunnen zijn; immers ieder medium spreekt vanuit zijn of haar eigen ervaringswereld en vanuit zijn eigen ontwikkelingsniveau dus vormt zo zijn eigen kanaal.

Hoe kun je als normaal denkend en doende mens deze berichten dan interpreteren?

In het diepste van ieder mens ligt zijn eigen leidraad vanuit de Goddelijke Bron die in ieder van ons aanwezig is. Een bewust levend mens leeft regelmatig in afstemming op zijn diepste zijn. Als het nodig zou zijn dat je bepaalde ervaringen wel of niet moet ondergaan dan stuurt je Hoger bewustzijn je naar situaties of plekken waar je deze wel of niet kunt meemaken. Dat heeft men kunnen zien bij een aantal passagiers van het verongelukte Turkse vliegtuig.

We moeten ons niet door onze angsten laten leiden.

We moeten ons natuurlijk ook niet passief houden in een houding van: God zorgt voor mij. Deze nuance ligt heel subtiel.

Herken het als je angsten je mening en/of handelen dreigen te bepalen.

Stem je af op acceptatie en vertrouwen van en in jezelf en je leven.

Laat vertrouwen in je eigen begeleiding meespelen in je beoordeling over de juistheid van de berichtgeving wanneer je berichten als die van deze week en die van Lou de Palingboer leest.

Lees dan nu, als je dit wilt, vanuit deze basishouding een deel van de twee inspiraties die ik kreeg naar aanleiding van de vragen die ik ontving de afgelopen tijd over de interpretatie van het bericht deze week en over President Obama.

En, o ja, ik walg van paling

De nieuwe wereldorde

Door Anna Lamb

Wij zijn allen afkomstig uit de universele broederschap.

De universele broederschap is daar waar wij Geest zijn, daar waar ons Hogere zijn functioneert, daar waar ons Hogere zijn zich steeds meer verdicht door de sferen heen en een individu wordt totdat het uiteindelijk gekomen is in de stof.

Dat stoffelijk zijn is de materie.

Dit is het evolutieproces waar wij inzitten; waar de hele mensheid in zit. Het betekent voor deze tijd dat de realisatie van Geest in de materie, steeds meer binnen ons bereik komt. We zullen hierdoor ook tot een steeds diepere verbinding met elkáár komen, waardoor we vanuit een grotere vrede en vreugde met elkaar kunnen leven. Dan is er geen wantrouwen meer, geen angst, geen schuld geen macht. We hebben wel nog een lange weg te gaan.

We zijn op weg naar de eigen en gezamenlijke vernieuwing.

Nieuwe inzichten geven ons steeds meer licht op ons pad. Een nieuw respect voor onszelf en dus ook voor de ander ontstaat. Zo kunnen we op weg gaan naar de eigen en gezamenlijke vernieuwing. Om dit te bereiken zullen we ons meer en meer dienen te verbinden met ons innerlijk hogere zijn en van daaruit met het hogere zijn van de ander. Hierdoor kunnen we samen, daadwerkelijk een gemeenschappelijk veld van licht zijn.

Laten we ons met aandacht te richten op subtiele veranderingen, vernieuwingen in ons.

Vernieuwing in jezelf ontstaat al door respect voor jezelf en de ander.Vanuit het Hogere zijn in jezelf daalt dan het licht in je, tot in het uiterste stoffelijke van je zijn.Door de transformatie die we dan laten plaatsvinden, verandert dit licht in goud door de liefde en keert zo weer terug naar dat Hoogste zijn.

Dankbaarheid voor het leven

Dit heeft bijvoorbeeld tot gevolg dat we op weg naar transformatie van al die processen, zaken die zich steeds weer en meer aandienen; lijden dat zich weer en meer aandient, waardoor we verward en soms stuurloos lijken te geraken, er toch dankbaar naar kunnen kijken.

Je bent nu niet langer alleen maar slachtoffer; je opent je opnieuw door de pijn heen voor de diepe transformerende processen die in je werkzaam zijn. Je wordt dan niet langer je lijden, de lijdende. Je identiteit is nu meer dan dat.

Het is onze eigen identiteit in zijn totaliteit die in het leven staat.

We verbinden ons daarna nog meer met Hogere gebieden in onszelf. We laten steeds meer grote oude dwingende emoties los. Niet dat we deze dan onder- drukken, verkleinen of ontkennen, maar we verliezen ons niet langer in de dwingende werking ervan. We herkennen de druk, de onderdrukking, maar wij wensen ons er niet meer door te laten bepalen. Telkens weer kiezen we voor de afstemming op een diepere zin, de diepere betekenis van onze ervaringen.

Wat is toch de drang in ons om ons als mens te vervolmaken?

In ons sluimert nog steeds de herinnering van een zeer lang verleden, waarin Lucifer besloot het Goddelijk bewustzijn in de stof te realiseren. Vanaf toen is de oerdrang in ons gekomen om ons als mens te vervolmaken. Deze hoogwaardige drang vertaalde zich in ons als begeerte.

BV De begeerte naar macht en aanzien, rijkdom, roem en opvallend uiterlijk vertoon.Bij al deze begeertes reiken we naar volmaking, maar op een oneigenlijke wijze, op een manier die er slechts zijdelings op lijkt.

We moeten natuurlijk niet van deze oerdrang afstappen, maar we begrijpen steeds meer dat wij deze oerdrang weer vanuit onze Hógere gebieden in de stof kunnen brengen en de lagere gebieden niet meer bepalend hoeven laten zijn.

Macht wordt dan kracht,

Kennis wordt dan wijsheid,

Rijkdom wordt vrijheid,

Erotiek, liefde,

Strijd, vrede,

IJdelheid, innerlijke schoonheid enz

We hebben nu, door de evolutie van ons denken, de mogelijkheid gekregen ons denken te sturen.

Wij kunnen ons denken immers gebruiken om de lagere gebieden te doorzien en hun werking zo te belichten.Dit heeft tot gevolg dat de universele broederschap van geest, van het volmaakte zijn, dat deze zich in de mens op hoog niveau van bewustzijn nu in de materie kan realiseren.

Hoe hoger het bewustzijn, hoe groter kracht die de mens in zich krijgt, dus in zijn stoffelijke gebieden om dit hoger bewustzijn te realiseren in zijn stoffelijk zijn.

Voor sommigen lijkt deze nieuwe manier van spiritueel bewustzijn zweverig. Maar als je het echt, werkelijk, gaat beleven zul je dit juist als zeer stoffelijk ervaren, maar op een hoogstaande wijze.

Hoe kunnen we de manier waarop we dit eerst realiseerden nu doorlichten met onze vernieuwing van inzichten en in de stof reëel laten worden?

Waar het om gaat is de volgende werking:

  • De nieuwe inzichten rondom spiritueel bewustzijn worden opgevangen in het Hogere denken, het Hogere mentale.
  • Dit dient in ons gewone, dus lagere denken, geaccepteerd te worden. Dat kan door tot overgave te komen aan deze impuls van vernieuwende kennis, die ons bereikt.
  • Dan kan ons denken, de emoties waaraan we onderhevig zijn, deze zodanig gaan doorlichten dat wij ze kunnen reguleren, sturen.
  • Dan ontstaat al een verandering in ons menszijn.
  • Hierdoor krijgt ons Hoger mentale opnieuw een impuls enz..

We gaan het mannelijk en vrouwelijk aspect in ons steeds minder als een tegenstelling, een dualiteit, ervaren, maar als een eenheid: als twee aspecten van het Goddelijke in ons, die tezamen ons tot transformatie brengen.

Dus zullen we eerst veranderen, daarna weer vernieuwen en zo komen tot het overstijgen, het opheffen, waardoor we weer tot verdere vernieuwing kunnen komen.

Belangrijk is allereerst dat we het lagere denken vanuit overgave accepteren.

BV.(Door miskenning in mij heb ik de neiging mezelf te verrijken om zo meer aanzien te krijgen) Begin met deze herkenning te accepteren.

Pas dan kunnen en durven we de grenzen te verleggen. Herken hier in je eigen waarde; word je bewust van die waarde, van dat Hogere zijn in je; door die herkenning wordt je bewustzijn van die waarde weer groter. Hierdoor zal in je persoonlijkheid de versmelting van die twee aspecten een vonk tot realisatie gebracht worden in je bewustzijn. Dit zal in op allerlei verschillende niveaus plaatsvinden.

Zo ontstaat een kosmische trilling van energie in ons allen; een kettingreactie van vernieuwing.

Verruiming van bewustzijn die zich in de stof realiseert, dus ontvangen wordt, en zo tot versmelting komt, is in wezen herkenning van de waarheid. Dan heeft een nieuwe schepping plaats, met als gevolg vernieuwing en verhoging van bewustzijn; met als gevolg de integratie en realisatie hiervan in de stof.

Dit is de geboorte van een nieuwe Ik.

Men noemt dit een nieuwe Christus.Dit is dus bij ieder mens gaande; in ieder van ons wordt de nieuwe Christus dus de Kosmische Christus geboren Twee duizend jaar geleden heeft de historische Christus het Christusbewustzijn tot een totale integratie in de persoonlijkheid gebracht en verwerkelijkt. Zo werd via hem de liefde herkenbaar in het stoffelijk zijn van de mens. Wij hebben twee duizend jaar nodig gehad om tot dezelfde integratie in ons eigen wezen te kunnen komen. Steeds heeft de mensheid dit gebeuren gezien als los van zichzelf, als een gebeurtenis ver weg en niet in zichzelf. Nu komt de tijd dat wij de historische Christus in zijn essentie in onszelf herkennen en zo in ons eigen zijn gaan brengen.

Pas nu kunnen wij beseffen dat en hoe de historische Christus, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen; en dat dit behoort tot de mogelijkheden van elk mens, op ieders eigen niveau. We begrijpen nu hoe de historische Christus, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen en dit besef heeft verstrekkende consequenties.

BV. Het betekent dat we nu innerlijk werkelijk inzien dat niemand het recht heeft zijn medemens, man of vrouw, kind of volwassene, arm of rijk, lichamelijk en/of verstandelijk gehandicapt of niet, vanuit de lagere emotiegebieden en lagere mentale gebieden, te overheersen, te beoordelen of te bekritiseren. Wij, die deze leringen ook werkelijk willen integreren, zullen dan nu zeer liefdevol, vanuit de eigen verantwoordelijkheid, anderen in hun waarde laten. Dan zal in de ander en in ons het goddelijke herkenbaar worden.

Dat gaat niet zomaar.

We zullen ons in het dagelijks leven steeds weer dienen af te stemmen op de eigen bron, de eigen inspiratie.

Pas dan komen we tot een werkelijk beleven.Want deze kennis mag niet blijven steken op het niveau van het kennen, maar moet tot leven komen. En deze beleving zullen we moeten doorworstelen van niveau tot niveau, op alle aspecten in onszelf en zo komen tot integratie.( zie hier de inhoud van de IWS)

Nu is er in de mensheid dit verlangen, als een oproepende kracht, om tot nieuwe bewustwording te komen en deze inzichten tot een dagelijkse beleving te maken.

Deze vernieuwing van geestkracht is de impuls die de aarde nu bereikt heeft.

Niet dat we nu klaar zijn..

Maar nu kunnen we al bewust kijken naar wat ons weerhoudt dit goddelijke in ons tot werkelijkheid te maken door ons af te vragen: Wat doen we toch waardoor dit niet gebeurt? Wanneer we onszelf hier toe brengen komt uiteindelijk de totale mensheid tot vernieuwing. In onze persoonlijkheid kan deze enorme hoge, mystieke, esoterische, en materiële evolutie nu plaatsvinden.

* Mede vanuit Psychosofia

Leven vanuit het Hoger bewustzijn

Door Anna Lamb

Een casus

Ziekenhuisbezoek tijdens de kerstdagen

De jongste broer van een vrouw heeft een ernstige vorm van darmkanker.

De man is gescheiden en woont alleen. Hij heeft behalve een oudste zuster ook nog een oudere broer en een jongere zus. De oudere zus steunt haar broer in het proces door hem ook praktisch bij allerlei zaken te helpen. Dat betekent dat zij met hem mee is gegaan tijdens de bezoeken aan de dokter; hem helpt bij de benodigde administratie en hem tenslotte voor operatie naar het ziekenhuis brengt. De jongere zus woont verder weg en steunt hem door dagelijks urenlang met hem te bellen.

De ziekenhuisopname zal twee weken duren.

Om te zorgen dat haar broer regelmatig bezoek zal ontvangen ondanks het kleine aantal familieleden en kennissen, vraagt de oudste zus het bezoek te spreiden zodat haar broer in elk geval dagelijks eenmaal bezoek zal kunnen krijgen. Vooral tijdens de kerstdagen vindt zij bezoek voor hem belangrijk. Zij belt de oudere broer en jongere zuster om af te spreken op welke dagen elk van hen zou kunnen gaan.

De jongste zus weigert dit echter. Zij gaat wanneer zij wil. De oudste zus zegt dat dit zou kunnen betekenen dat haar broer tijdens een van de kerstdagen geen bezoek zal krijgen en op een andere dag vier mensen tegelijk kunnen komen. Dit interesseert haar niet. Ook ruilen met een dag wil zij niet.

De emotionele reactie van de oudste zuster( vanuit het lagere bewustzijn)

De oudste zus is woedend. Zij is de contactpersoon met het ziekenhuis en wil op de dag van operatie haar zus eigenlijk nu niet meer informeren. ‘Laat zij nu ook zelf maar naar het ziekenhuis bellen.’ is haar reactie.

De emotie die daar onder ligt en sturing dreigt te geven aan haar handelen

Dan herkent zij dat zij vanuit een oud zeer vanuit het verleden reageert.

Haar jongere zuster heeft door vlijen en paaien eerst haar vader en later haar broers naar zich toe trachten te halen om zo aandacht te krijgen. En dat is haar tot ergernis van de andere kinderen goed gelukt.

Nu zij deze volle aandacht dit keer niet krijgt, probeert zij haar gram te halen.

Vraag:

Hoe kan de oudste zuster zonder mee te gaan in dit machtsspel, maar ook niet te verdoezelen en te onderdrukken, vanuit een hoger bewustzijn hier mee omgaan?

Spiritualiteit in het onderwijs

Universeel Kerstmis

Door Anna Lamb

De klas was gehuld in het warme licht van tientallen kaarsvlammetjes. Elke morgen in de kersttijd werd er een verhaal voorgelezen, afgewisseld met het zingen van kerstliedjes.

Ieder kind had zijn eigen kaarsje voor zich.

Doodstil en vol aandacht keken de grijze, blauwe, donkere en vele bruine ogen mij aan. Zestien nationaliteiten in Eén klas, met vele verschillende culturele achtergronden en religies. Hoe kon je als leerkracht en leerlingen elkaar in eenheid ontmoeten tijdens het Kerstfeest?

Het licht ging weer aan. Ieder kind kreeg een blad voor zich met daarop een cirkel. Voor hem stond een mandje met kleurpotloden.

Ik sprak met hen over vrede; dat wij bij de vrede in onszelf kunnen komen als we onze gedachten en gevoelens even proberen stil te leggen. Zo kun je contact krijgen met een diep gevoel van vrede in jezelf.

‘Als je wilt, sluit je je ogen, zodat je niet afgeleid wordt en zal ik een muziekje aanzetten dat ook ‘Vrede’ heet. Als je wilt, mag je in de cirkel gaan tekenen hoe jouw vrede er uitziet. Ik heb een potje met echte gouden verf en een penseel waarmee je het mooiste plekje in je tekening goud mag maken’, besloot ik.

Zonder enig commentaar sloot ieder zijn ogen. Er daalde een gezegende stilte in de klas. Ontroerd keek ik naar de verstilde gezichtjes, die vol overgave hun eigen innerlijk pad betraden.

Bij Lonneke stroomden spontaan de tranen over de wangen. Ik ging naast haar zitten en vroeg of alles goed ging.

“Ik voel zo veel verdriet, juf”, fluisterde zij. “Kijk er eens onder” sprak ik zacht terug. Even was het stil. “O juf, ik zie allemaal licht, goud..” en toen “ juf, ik zie twee handen. Ze willen mij helpen.”Door haar tranen heen, straalden haar ogen. “Als je wilt, mag je het tekenen”, zei ik. Zo ging ik naar ieder kind.

“Ik zie alleen maar een grijze mist”, sprak een jongen, van wie ik wist dat hij heel veel verdriet in zich had. “Ga maar tekenen”, zei ik, en laat onder die mist de zon eens schijnen.”Blij verbaasd tekende hij vol overgave zijn eigen, voor hem nu zichtbaar geworden licht.

“Juf”, giechelde een klein ondeugend meisje, “Ik zie alleen maar sterretjes fonkelen.” Haar cirkel was vol getekend met allemaal prachtige, gouden sterretjes.

Louis zijn tekening was voor een groot gedeelte gevuld met zwart. Het centrum bestond uit een grote, gouden ster.Louis keek stil met een ernstig gezicht naar zijn tekening. Met betraande ogen keek hij mij aan. Het verdriet dat de scheiding van zijn ouders hem had aangedaan, lag nog vers op zijn gezicht. “Nu weet je Louis, dat als je verdriet hebt je vrede en rust kunt vinden bij die gouden ster van vrede in jezelf.” Hij knikte en gerustgesteld tekende hij weer verder.

Als laatste kwam ik bij Sandra. In haar cirkel straalde een prachtige gouden ster als een explosie van het mooiste gouden vuurwerk. Aan de randjes had zij rode hartjes getekend.

“En San, hoe ging ‘t bij jou”, fluisterde ik zacht. Met een gelukkige glimlach keek zij mij aan en wat verbaasd zei ze zacht: “Juf, er is binnen in mij alleen maar liefde!”

Ik knikte ontroerd.

Begrijpt U nu waarom ik zo lang schooljuffrouw bleef? Vooral met Kerstmis?

Donor zijn, ja of nee?

Door Anna Lamb

Waar de ene groep zich beijvert zoveel mogelijk mensen op te roepen vanuit liefdevolle betrokkenheid een donorcodicil in te vullen, daar beijvert een andere groep zich dit tegen te gaan.

De eerste groep doet dit vanuit een behoefte en het geloof dat het het beste is als het leven, zolang als maar enigszins mogelijk is, op aarde wordt doorgebracht.

Uit liefde voor de zieke medemens voelt men zich geroepen zijn ?overbodige? organen na zijn dood af te staan.

De tweede groep doet dit juist niet en dit vanuit het nieuwe weten dat organen persoonsgebonden zijn; dat diepe ervaringen in het leven als trillingen hun weerslag hebben gekregen in het orgaan dat met bepaalde emoties verband houdt. Deze trillingen worden over het algemeen in de loop van het leven verwerkt en dan dus weer losgelaten, maar veel wordt niet direct verwerkt, dus niet losgelaten en blijft als trillingen achter in het daar voor bestemde orgaan.  Deze trillingen komen vrij als de mens overleden is en zijn lichaam het verteringsproces doorgaat. Alsnog komen dan oude processen uit dit leven tot verwerking en zal een nieuw leven daardoor niet extra belast worden.

Wanneer een mens zijn orgaan afstaat, blijven de onverwerkte trillingen achter in het dan nog wel levende orgaan in de ontvanger en komen zo niet tot verwerking.

De overledene blijft zo verbonden met de levende mens die het orgaan heeft ontvangen. Men spreekt zelfs menigmaal over eigenschappen die naar boven komen, die de zieke persoon voorheen niet had en dus via het donororgaan lijken los te komen.

Maar dood is geen afscheid voor altijd; we moeten dan ook niet kost wat het kost vast willen houden aan het leven, aldus de visie van deze laatste groep mensen.

Onlangs zag ik een zeer ontroerende documentaire op de televisie waarin een 10 jarig jongetje zijn organen na zijn naderende dood wenste af te staan.

Zo konden vijf mensen een van zijn organen krijgen en ?gered? worden. Een van hen was een jongetje van zes.

Het voelde zo goed en bijzonder; zowel wat het overleden jongetje had gedaan alsook de ouders en medische staf en toch….

Nog steeds heb ik en velen met mij het donorcodicil niet ingevuld.

Dit is niet zo maar gemakzucht of egoïsme.
Ik voel een diepe weerzin wanneer ik me voorstel een orgaan van een ander te ontvangen. Ik denk dat ik liever doodga. Maar ik voel wel een bereidheid om een orgaan te schenken aan een kind of een moeder met kinderen of wie dan ook.

Waar moet ik naar luisteren?

Naar mijn verstand, dat zegt dat ik zelf dan wel eens de dupe zou kunnen worden van dit besluit?

Naar mijn angst voor mogelijke gevolgen? Naar mijn schuldgevoel dat ik mensen kan ‘redden’ en dit uit egoïsme niet doe?
Naar mijn intuïtie dat zei dat ik geen donororgaan wil.

Ik besluit tot het laatste.
Mijn intuïtie is verbonden met mijn weten; met mijn bewustzijnsniveau want…
Wie zegt me dat er geen karmische banden lopen tussen donoren en hun ontvangers die op deze wijze worden uitgewerkt.
Wie zegt me dat er veel mensen door hun vergevorderde geestelijke ontwikkeling, na het sterven niet al gelijk hun processen kunnen loslaten en dus niets meer achter laten?

Wie zegt me dat dit niet een mogelijkheid is om in een leven meerdere ontwikkelingen door te maken, zonder telkens weer een nieuw leven te hoeven aangaan?

Wie zegt me dat dit niet een proces is waarin de mensheid vanuit nieuwe inzichten geholpen wordt tot meer eenheid en mededogen met elkaar te komen?

Alleen ons eigen weten is in staat deze vragen aan onszelf te beantwoorden, want ons eigen dieper weten komt voort uit onze levensopdracht en ons individuele ontwikkelingsniveau.. Dat vraagt verdieping; zelfkennis; eigen verantwoordelijkheid en trouw aan het eigen weten.

We zullen onze eigen valkuilen goed moeten herkennen en doorzien. En dat we uitgaan van een algemeen zo maar aangenomen gemeenschappelijk
standpunt, daartoe heb ik het hart niet!

Spiritualiteit in het dagelijks leven

Door Anna Lamb

Kristallen bruggen bouwen, d.w.z. het bouwen van bruggen tussen twee oevers; de oever van het gebied van het reguliere denken en de oever van het gebied van de nieuwe spirituele kennis. Bruggen als van kristal,  zonder de versluiering van eigenbelang of elke andere vorm van liefdeloosheid ook.

Hoe kunnen we zo’n brug slaan tussen het reguliere denken en vernieuwende spirituele kennis?

Er werd me gevraagd een lezing over het sterven te geven aan de groep vrijwilligers van een hospice. Natuurlijk wilde ik dat. Wat een uitdaging. Immers de medewerkers van een hospice komen dagelijks in aanraking met processen rond het sterven. Het zullen bewust levende mensen moeten zijn die hiervoor hun hart, energie en vrije tijd beschikbaar stellen. Dacht ik.

Zowel de persoon die mij uitnodigde als, de coördinator die mij later belde, vroeg ik nadrukkelijk of ik vrijuit over de nieuwetijds gedachten kon praten.

Beiden verzekerden me dat ik dit kon doen daar deze mensen zoveel ervaringen hebben met het zien van reeds overleden familieleden door patiënten en verhalen over paranormale ervaringen; kortom bijzondere ervaringen tijdens het sterven, dat hierdoor hun visie zodanig zou zijn dat een lezing als ik over het algemeen geef, voor hen vooral herkenning zou oproepen. Ook het bespreken van een gegeven als reïncarnatie zou zeker geen problemen geven. Het moest juist een reden worden om tot discussie te komen met elkaar. Mijn gevoel zei echter iets anders.

Ongeveer een jaar geleden was me terloops door een paragnost gezegd dat ik er rekening mee moest houden dat ik meer en meer lezingen zou gaan geven voor een regulier publiek. Iets waar geen enkele spreker van de onderwerpen die ik geef, op zit te wachten.

Immers er moet zeer voorzichtig en uitgebalanceerd, een brug geslagen worden tussen het reguliere denken en de vernieuwende kennis. Mensen worden anders dikwijls agressief of lacherig als je hierbij over zaken als reïncarnatie en/of levensopdrachten e.d spreekt. Hiermee had en heb ik inmiddels al een aantal ervaringen gehad. Maar het leek me een verrijking als de nieuwe kennis in het omgaan met stervenden mee uitgedragen zou gaan worden.

Ik besloot de lezing enigszins aan te passen.

Zo begon ik met een brede uitleg van waaruit onze visie ontstaan was en hoe wij onze inspiraties ontvangen. Ook op het gegeven reïncarnatie ging ik uitgebreider in dan anders.

De reactie van een deel van het publiek was heel naar.

Er werden zowel boze reacties gegeven, als zaken belachelijk gemaakt. Een aantal geïnteresseerde mensen durfde hun vragen niet meer openlijk te stellen.Zoiets verwacht je niet van ?n groep, meestal al wat oudere mensen, die zulk bijzonder werk doen.

Wat aangeslagen reden we naar huis.

In de week hier op volgend, sprak ik er over met een aantal geestverwanten. Ook hier hoorde ik van familieleden en collega?s die in gesprekken over spirituele onderwerpen met minachting en spot reageerden. Een leerkracht werd zelfs verboden er over te spreken met de kans op ontslag. Ik hoorde al eerder over partners die weigeren te luisteren naar bepaalde ervaringen, waar nog al eens relatieproblemen uit voort vloeien. Ook ouders of oudere kinderen keren zich rond deze thema?s menigmaal af van hun dochter, zoon, moeder of vader.

Toch is er een sterke behoefte bij velen, bijzondere ervaringen en nieuwe inzichten te delen, bij familie, op het werk; bij vrienden en juist bij degene die hen het meest na staan. We werden en worden diep in onze ziel geraakt door spirituele ervaringen, inspiraties, meditaties, vieringen e.a. Hierdoor kan onze essentie meer en meer ervaarbaar worden in ons dagelijks leven en zo naar buiten toe zichtbaar worden. Juist de innerlijke vervulling die daar het gevolg van is, dikwijls gepaard gaand met een gevoel van geluk, wil je delen met je meest nabije naasten.

Zohra Noach,( initiator van Psychosofia) waarmee ik hier eens over sprak, zei dat men een kristallen brug moest slaan tussen de reguliere wereld en inzichten van de nieuwe tijd tijdens  lezingen en ander werk.

Voor mij kunnen we deze kristallen brug pas betreden, wanneer we ons respectvol afstemmen op waar de ander staat en daarna in eenvoud, stap voor stap zichtbaar maken waar wij staan. Dit zo aan te reiken, wel krachtig en met zelfrespect, maar in vrijheid naar de ander, zonder ons op wat voor een manier ook op te dringen of ons meer en beter te voelen. Anders kunnen we onszelf zelfs beter terug houden.

Ben ik dus ver genoeg uitgereikt naar waar de ander stond tijdens de lezing voor de medewerkers van het hospice? Nee.

Maar ik wil ook geen zieltjes winnen, die behoefte heb ik absoluut niet, daarvoor heb ik bovendien teveel respect voor de eigenheid van de mens. Een aantal signalen uit de zaal getuigde van angst. Voor een aantal toehoorders was het te veel, onveilig, te bedreigend, werden te veel, voor hen dagelijkse, aanvaardbare goede gewoontes door de nieuwe inzichten onderuit gehaald.

Wat was mijn eigen aandeel daar in? Hoewel ik zo integer mogelijk met mensen om wens te gaan, ben ik opnieuw in mijn oude valkuil gestapt nl: Waarom heb ik niet beter naar mijn eigen gevoel geluisterd?

Antwoord: Omdat ik opnieuw de ander, in dit geval de organisatoren, meer serieus nam dan mezelf. Mijn oude pijnplek: ‘miskenning’ heeft me uiteindelijk doen besluiten te veel concessies te doen aan de mening van de leiding van de groep medewerkers aan het hospice, waardoor de lezing jammerlijk mislukte. Deze dwingende emotie had ik moeten herkennen bij de voorbereiding en ik had bij mijn Hoger bewustzijn te raden moeten gaan.

Wat zou ik dan anders hebben gedaan?

Een mooie vraag voor de volgende terugkomdag van de Inwijdingsschool.

Hoe kunnen we omgaan met ons lijden?

door Anna Lamb

(Een deel uit de inleiding van de workshop “De zin van het lijden”, op 03-11-01

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we ons afsluiten voor het leed van anderen; ook moeten we onze eigen pijn niet verdringen.Of dit nu geestelijke of lichamelijke pijn betreft. We hebben bij ervaringen van lijden rustpauzes nodig en momenten van vreugde, anders kunnen we zelfs ten onder gaan aan ‘t leed.
Lijden heeft soms zelfs een bepaalde aantrekkingskracht, hoe vreemd ons dat ook lijkt. Dit kan zijn zowel in ons denken als in ons voelen. We kunnen ons bv. verliezen in zelfbeklag en in gevoelens van zinloosheid en negativiteit. Je zou dan kunnen zeggen dat de duisternis ons licht bedekt in plaats
dat de duisternis doorlicht wordt. Daarom hebben we dit leven toch gekozen: Om onze innerlijke duisternis, ons niet weten; ons niet bewustzijn  van het wezen van de dingen, bewust te worden, te doorlichten.
We hebben dit leven niet gekozen om door het lijden gekweld te worden en er in weg te zinken noch om de pijn te ontvluchten, maar om uit het lijden de kracht te putten hoger op te komen.

Alle soorten pijn, of we nu spreken over lichamelijke dan wel geestelijke pijn, is een ons gegeven of zelfgekozen leerschool. We zullen echter niet dienen
te berusten in het noodlot. Ook komt men niet dankzij hulp uit de geestelijke  wereld tot bevrijding van pijn en/of lijden, want dan worden we ontdaan van onze eigen verantwoordelijkheid. Ons lijden wordt
getransformeerd door onze eigen bewustzijnsontwikkeling.
De weg van het lijden duurt zolang wij mensen ons identificeren met onze aardse persoonlijkheid.
Maar wanneer we ons lijden benaderen via de weg van inzicht, wanneer we kiezen voor een leven van groeiend bewustzijn en liefde, pas dan zal het lijden
worden getransformeerd. Eerst zullen we moeten komen tot het inzicht en begrip voor wat in ons
gaande is, dan kunnen we ons zelf helpen. Tot nu toe is het grootste deel van de mensheid op onbewuste wijze tot groei gekomen. Dit gebeurde door te leven vanuit de emoties. Daardoor was er nog steeds veel lijden nodig; want door ervaringen van lijden kwamen en komen we uiteindelijk tot inzicht, tot groei, tot verlossing.

Nu is men op een nieuwe weg gekomen, de weg die velen reeds betreden hebben; de weg waarop we tot begrip zijn gekomen, waarom we dit alles ondergaan.
Door dit begrip kunnen we onze emoties reguleren en daarmee ook ons lijden. Wij zijn nu gekomen tot het ons openen  voor een derde weg. Hierbij openen we ons voor de invloed van onze grote ik, ons eigen Hogere Zelf. Wij openen ons nu bewust en laten het bewustzijn neerdalen in de persoon die we nu zijn. Hierdoor gaan we ons lijden, ons leven, onze emoties vanuit een hele andere hoek bezien en hanteren. Zo wordt ons lijden ontdaan van zijn destructieve werking op onze persoonlijkheid; geeft het ook niet die diepe krassen in ons energieveld; ons auraveld.
Willen we tot de eenheid met ons Hoger Bewustzijn komen dan zullen we eerst tot de erkenning dienen te komen van dat Hogere, voor sommigen dat Goddelijke
in onszelf. Daarna kunnen we komen tot de erkenning, dat in ieder ander wezen, wel in gradaties van niveau, ditzelfde basaal in alles aanwezig is.

Wij moeten beginnen met ons lijden, dit zijn ook onze emoties, totaal te accepteren; zo totaal dat we uiteindelijk in harmonie komen. Hiermee ontstijgen we al de duisternis van pijn, lijden en wanhoop.
Als we tot acceptatie wensen te komen, zullen we moeten leren opnieuw te vertrouwen.

We hebben ons tijdens onze ontwikkelingsweg zo druk bezig gehouden met bevestiging van onze persoonlijkheid in de materie, dat we geen ruimte meer
overhielden voor contact met ons innerlijk zijn, ons Hogere Zelf. Hierdoor hebben we de herkenning van het vertrouwen, het wezenlijke vertrouwen in de zin van ons bestaan, verloren. Wij hebben in onze persoonlijkheid de neiging steeds met zichtbare bewijzen te werken, voordat we vertrouwen wensen te schenken.
“Eerst zien en dan geloven” is een bekend gevleugeld woord. Hierdoor konden we veel van wat in ons onverwoord werd ervaren en geweten niet langer bevestigen in de stof en tenslotte niet meer herkennen.

Spiritualiteit in het onderwijs

Tekst Anna Lamb

(Uit de Nieuwsbrief van de Landelijke Werkgroep Spiritualiteit in de Opvoeding, september 1990)

Zelfbeeld?

Wat een schrik, deze laatste tekenles in mei, waarin we de mandalatekeningen voor vaderdag afmaakten. We waren al vroeg begonnen met een overtekening te maken, waarvan het midden was open gelaten om er later een foto in te kunnen plakken. Wie dat wilde mocht hem meenemen als een cadeau voor vaderdag. Het grootste gedeelte van de klas was snel klaar en ik gaf hen een tussenopdracht die luidde: “Teken jezelf in de cirkel als een dier.”
Toen het eerste kind de tekening af had en zichzelf toonde in de tekening als haai, bekeek ik dat kind eens aandachtig. Maar toen een half uur later bleek dat het grootste deel van de klas zichzelf als: haai, krokodil, beer, pitbull, slang etc. tekende, sloeg mijn opmerkzaamheid om in enige bezorgdheid.
Bij het in ontvangst nemen van elke tekening voerde ik een kort gesprekje, in de trant van: “Houd je van haaien? En wat een gemene tanden heeft je krokodil.”  Daarna liet ik hun een tekening maken van een vriendje of vriendinnetje. Deze tekeningen waren heel anders. Hier zag ik dolfijnen, poezen, uilen, herten etc.
Maar de vraag die mij bezig houdt is: Wat is er gebeurd met deze kinderen, dat zij zichzelf zien als zulke agressieve, gevaarlijke en onaantrekkelijke dieren? Hoe komen zij aan zo?n zelfbeeld? Mijn collega’s die deze kinderen eerder in de klas hebben gehad, zijn echt niet zulke negatieve leerkrachten. Wanneer en waar is dit gebeurd? Een groot gedeelte van deze kinderen heeft al veel meegemaakt in hun korte leventje. Meer dan de helft komt uit “onvolledige” gezinnen en 40% is afkomstig uit een ander land, maar toch. ( deze getallen dateren uit 1990 en zijn afkomstig van een basisschool in het centrum van Rotterdam)

Ik heb besloten deze opdrachten uit te breiden. Ik laat de kinderen ook hun ouders tekenen, hun broertjes en zusjes en hun vriendjes uit de klas als dier Aan de hand van deze tekeningen begin ik een kringgesprek, want als je jezelf ziet als haai en een ander ziet je als een prachtig hert, zoals dit bij een kind het geval was, dan gebeurt er iets in je denk ik. Heel diep in me klinkt een stem: “Hoe zie jij jezelf, Anna?” en “Hoe zien de kinderen jou?”
Een leuk onderwerp voor een volgende les?

Schuldig zijn vanuit de universele waarden van menszijn

Anna Lamb

(Uit de bijeenkomst Mystieke Verkenning van 23 februari 2002.)

Universeel betekent basaal; waarden die voor iedereen gelden.

We dienen alle aangeprate zaken, zoals veel van onze schuldgevoelens, hierbij los te laten. Hoe komen we dan tot innerlijk onderzoek in relatie tot onze medemens om onderscheid te maken in aangeleerde schuldgevoelens en wezenlijke misdragingen van onszelf?

Laten we eens stil staan bij de vraag hoe onze visie naar bijv criminelen is? Ik neem dit voorbeeld omdat de maatschappij zo duidelijk vindt dat zij fout zijn, dus schuldig aan misstappen. Daar hebben we normen voor gecreëerd: wetten. Maar deze normen halen ons weg bij onze eigen verantwoordelijkheid. De wetten bepalen onze mening over goed en kwaad. Maar misschien zijn wij wel meer crimineel dan degene die we crimineel noemen. Meestal aanvaarden we elkaar niet in de universele waarde van menszijn en proberen we via, zelfs ten koste van de ander eigenwaarde te krijgen. Dat is natuurlijk heel triest, want als we dat doen, sluiten we onszelf op in beperkt bewustzijn. Dan vindt groei in onszelf langzamer en moeizaam plaats via het lijden We verheffen onszelf hierbij ten opzichte van andere mensen die ook feitelijk niet weten hoe het moet. In feite stellen we de ander dan buiten de universele waarde van menszijn, die in ieder mens aanwezig is en waar we ons eigenlijk altijd op af moeten stemmen. Doen we dat niet, dan sluiten we onszelf eigenlijk ook af van de universele waarde en moet dat inzicht opnieuw verworven worden, maar dan via het lijden.

Dat is nu het bijzondere van deze nieuwe tijd; in deze tijd kunnen we opnieuw leren bewust te kiezen. Willen we ons leven in halve droomtoestand steeds maar weer opnieuw beleven, dus via het lijden, dan zullen we ook via het lijden onze inzichten moeten ontwikkelen. Maar wanneer we werkelijk kiezen voor groei en bewustzijn en leven vanuit een ruimer bewustzijn, dan alleen maar vanuit automatisme, dan worden we daardoor werkelijk geestelijk volwassen en gaan we onze eigen ontwikkelingsgang bepalen.

Dat is geestelijk volwassen zijn!!!

Wat bedoel ik precies met de universele waarden van menszijn?

De universele waarde van menszijn is het weten diep in onszelf, dat we deel uitmaken van een groter geheel;  dat we in dit besef afdalen, daar in gaan staan totdat we wezenlijk innerlijk ervaren dat het geheel door ons heen speelt, door ons heen werkt. De mensheid is een totaliteit. Afkomstig uit de goddelijke eenheid waar we allen nog steeds deel van uit maken. Op een gegeven moment ontstond er immers de begeerte ons los te maken en door ons los te maken hebben we ons natuurlijk zelf buiten die eenheid geplaatst. Moedig van ons, overigens. We deden dit ook niet voor niets.

Wij wilden dat wat we daar waren ons bewust worden. Dit heeft ook tot gevolg dat wat er aan de een gebeurt tevens zijn nut heeft voor het geheel. Zoals bij een boom. Als hem water wordt gegeven, zal hij daardoor in z’n geheel floreren en als er een tak wordt afgesneden zal ook de hele boom daar onder

lijden.  In dat eenheidsgevoel, de universele waarden, zijn we allemaal gelijk. Of we nu over lichamelijk of verstandelijk gehandicapten spreken, psychiatrische patiënten en bejaarden, of het over buitenlanders of “de arme negertjes in Afrika” gaat, noem maar op, Als we ons op dit besef iedere keer afstemmen worden we eenvoudig en bescheiden. Komen we echt bij onszelf. Dat geeft wezenlijke kracht.

Het hangt af van de mate waarin we open zijn hoe we begrijpen, wat hier precies mee wordt bedoeld. Als een mens zich afsluit voor het geheel, beperkt hij zijn eigen kracht en verbreekt hij de verbinding met het geheel, dat door hem heen leeft; dan sluit hij zichzelf buiten. Dat brengt met zich mee, juist omdat het geheel door hem heen speelt, dat hij niet vrijblijvend kan handelen.

Laat ons vanuit deze visie kijken naar de rechtspraak, naar schuld, boete en straffen. Op het ogenblik is dat wat men criminaliteit noemt een bron van ergernis. Dikwijls legt men hier z’n eigen onverwerkte, niet doorwerkte ergernissen neer. Maar wij die bewust wensen te leven moeten voor alles eerlijk zijn. We kunnen nu niet zomaar meer vrijblijvend oneerlijk zijn. We zijn dit verplicht aan onszelf en aan het geheel. Dus zullen we onszelf moeten onderzoeken binnen het hebben van bv. ergernissen naar wie dan ook en in dit voorbeeld naar hen die wij de criminelen in onze maatschappij  noemen, zoals zakkenrollers, inbrekers, vandalen.

Hoe vaak hebben we niet een vanzelfsprekende veroordeling naar hen toe. Waar het werkelijk om gaat is, als we eerlijk zijn, dat we gewoon geen vertrouwen hebben in de zin van het bestaan. Wat heeft dat er nu mee te maken, zul je denken. Dat we niet in overgave komen aan datgene wat op ons pad komt en wat nodig is om tot groei en bewustzijn te komen;  en dan bedoel ik niet dat we flegmatisch moeten afwachten en ondergaan al wat er gebeurt, maar wel de vaak zelfs zinloze angst onder ogen zien, die ons dikwijls zelfs overweldigt, die ons handelen en onze relaties beïnvloedt, die ons niet meer open doet staan naar het leven; die angst bedoel ik. Ons gedrag naar bv. criminelen heeft heel veel te maken met projecties van die angst vanuit ons zelf naar buiten, naar junks, naar inbrekers. Regelmatig hanteren we hierbij inzichten die voor onszelf vrijblijvend zijn en waarmee wij onszelf vrijpleiten van handelingen, die we verricht hebben.

Dat kan niet meer. We kunnen niet meer vrijblijvend onze projecties van bv. angst op criminelen afwentelen. Dat kan niet meer omdat inbrekers en andere criminelen, ook deel van het geheel zijn.

We kunnen ons beter afvragen: Hoe kan het dat een medemens van ons geworden is tot wat hij is? Het is niet alleen zijn probleem en niet alleen het probleem van mijn gestolen tasje. Maar mijn probleem is hoe ga ik met een junk om. Ik ben immers ook een beetje junk door dat geheel heen. Er is ons gezegd, dat de mens de komende tijd geconfronteerd zal worden met de donkere kant van zichzelf, zijn schaduwzijde. Als wij ons niet echt inleven in hen die crimineel, zijn houden wij een scheiding in stand en ontdekken we niet wat crimineel gedrag werkelijk is.

Wij herkennen daardoor ook niet wanneer crimineel gedrag in onszelf doorbreekt.  Niet dat wij raampjes in slaan en inbreken.Crimineel gedrag is iets anders dan wat daarover in de wet verteld is. Wanneer wij kijken naar onze schaduwzijde ontstaat er een grote uitzuivering van onszelf. Maar als je je eigen schaduwzijde niet wilt aanzien, of niet wilt erkennen dat je er een hebt, onderdruk je op die momenten dat de schaduwzijde wordt aangeraakt: de emoties die het gevolg hiervan zijn. En in de schaduwzijde van ieder van ons zitten criminele tendensen. Door ze te onderdrukken wordt ons handelen beïnvloed. Deze onderdrukking kan soms zelfs leiden tot een grote escalatie. Door deze schaduwzijde te onderdrukken zal men niet herkennen dat deze schaduwzijde in onszelf gelegen is. Dan wordt het ook niet herkend als een proces van bewustwording. Men gaat dan ‘n wat onbestemd en ?n wat algemeen gedrag vertonen, dat leidt tot onmacht en die onmacht richt zich weer naar buiten.

Crimineel zijn is schuldig zijn.. maar wat is criminaliteit?

Criminaliteit is het opleggen aan een ander wat jij wilt, waardoor de ander belemmerd wordt  in zijn vrijheid.

Je merkt dat door deze definitie het aantal misdadigers toeneemt Hoe dan?

Onze eigen verantwoordelijkheid is stilgelegd door de dienstinstellingen. Ook denken we nog steeds dat we zelfbesef krijgen, door ons ik te vergroten. Dat besef van jezelf, die oproep tot ‘ik’ is goed;  maar het wordt verkeerd verstaan en we maken een soort duplicaat van zelfbesef, in de vorm van materieel eigenbelang. Een soort placebo voor zelfbesef en wanneer we dat maar groot genoeg maken, dan is het even rustig hier binnen. Maar dat is dan ook zo weer weg, dus het doet niet iets wezenlijks in onszelf aan zelfbesef. Zo komt criminaliteit ook voort uit de hunkering om te komen tot zelfbesef,  dit is feitelijk een zeer hoogstaand doel.

Maar doordat we niet door eigenwaarde tot zelfbesef komen, ontwikkelen we het op een andere manier; op een manier die er op lijkt Alleen wanneer je jezelf ontwikkelt krijg je eigenwaarde, maar wanneer je jezelf dingen toeeigent, lijkt dat er alleen maar op. Een placebo effect; het geeft geen wezenlijk gevoel van vervulling, en zeker niet op diep niveau, het heeft ook geen blijvende waarde.

Het is eigenlijk een noodhandeling. Het is eigenlijk eerder een losraken van je zelfbesef. Het is losgeraakt zijn van je eigen waardering.

Criminaliteit komt dus veel vaker voor dan we denken.

Ik zal een aantal voorbeelden geven:

Afgunstig zijn naar een ander toe, op datgene waar een ander blij mee is. Iemand die blij is met zichzelf, wil je een kopje kleiner maken, want dat kun je niet hebben.  Wat verbeeldt die zich wel?

Sensatie ervaren bij een ongeluk of bij een brand,  en suggereren dat men bezorgd is.

Het nalaten iemand te helpen die in nood is, een kind bijvoorbeeld dat gevaarlijk oversteekt; door te denken:  dan moeten de ouders maar op het kind letten!

Mensen die eerlijk zijn niet geloven, en dan zonder dat daar een negatieve ervaring van oneerlijkheid aan is vooraf gegaan.

Uit berekening iemand benadelen, dit werkt vooral negatief uit naar jezelf. Dat gevoel snijdt ook in je eigen wezen, en dat gevoel dat daar zo snijdt, dat moet je weer tot zwijgen brengen.

‘t Goedpraten van dingen waarvan je weet dat ze fout zijn, en deze verdoezelen..

We hebben de neiging mensen die wij crimineel noemen, te sturen. Ik denk dat we nu al een heel ander beeld krijgen  van wat werkelijk crimineel zijn is en dat we niet door de maatschappij kunnen laten bepalen, wanneer en bij wie er sprake van criminaliteit is.

We hoeven niet volmaakt te zijn om bemind te worden.

Laten we onszelf en elkaar liefhebben, ondanks  onvolmaaktheden. Streven naar het licht is iets heel moois, maar je kunt het licht niet vinden als je het donker niet erkent. Want wie je nu bent is een noodzakelijke trede op weg naar wie je zult worden.  En je mag geen trede overslaan. Door bewust te zijn, gun je jezelf een kans te veranderen en te groeien. Wat geeft pas echt een schuldgevoel in ons?

Het idee dat onze gebreken verantwoordelijk zijn voor het verdriet van anderen geeft een afbrekend, een remmend, zinloos gevoel van schuld. Het brengt ons tot stilstand.Het verblindt en het maakt ongelooflijk eenzaam.

Wanneer je zo het goddelijk licht in jezelf verloochent, verloochen je het verlangen Een te worden met het goddelijk plan, met de goddelijke bron.

Als we dat verloochenen krijgen we schuldgevoelens.

Dan pleegt de ziel verraad aan zichzelf. Als we ons bewust worden van onze vergissingen, van te snel genomen, ondoordachte handelingen, meningen en als we onze woede, onze wrok onder ogen willen zien, en ze door ons nieuwe inzicht bewuster kunnen aanpakken en onszelf zo kunnen veranderen,  dan is het licht in ons aangegaan.

En dat we in het donker niet konden zien
het zij ons vergeven.