Tagarchief: Christus

De geboorte van de innerlijke Christus

Door Peter Lamb

Was het een komeet, een supernova of een conjunctie van planeten?

Gloedvol zou de ster van Bethlehem hebben getuigd van de geboorte van Christus.

Maar tot nu toe is het niet gelukt dit teken aan de hemel te duiden, ook al hebben Babylonische en Chinese astrologen alle veranderingen aan de

sterrenhemel voor en na het begin van de christelijke jaartelling geobserveerd en geregistreerd.

Maar tastbare historische gebeurtenissen, zoals een volkstelling, het “officiële” geboortejaar van Christus en de dood van Herodes, kloppen niet met de opmerkelijke hemelverschijnselen. Op zich is dat ook niet zo belangrijk

Misschien moeten we de kerstster zien als een visioen of als een voor christelijk (heidens) symbool dat het kerstverhaal is binnengeslopen. Want Kerstmis is uiteindelijk het oudste feest van de mensheid

Veel religieuze feesten  hebben te maken met licht en duisternis, het komen en gaan van de seizoenen in een nooit eindigende kringloop. In december is de duisternis, de nacht, de natuurlijke metgezel van de mens.

De natuur is een continue-bedrijf, met een grote dagploeg en een kleinere, niet minder belangrijke nachtploeg. De nacht maakt duidelijk, hoe allerlei

met het daglicht samenhangende zekerheden het werkelijkheidsbeeld van de mens bepalen. Zonder die ervaring beleven we de waarheid maar ten dele.

De nacht is dan ook favoriet bij geliefden, dromers en dichters. Niet voor niets vinden veel wonderen en sprookjes plaats in de nacht. Datzelfde geldt voor de grote mysteries van het christendom, met name de kerstnacht.

Wie de nacht en het duister weghaalt uit zijn leven en zijn bewustzijn, leeft in een enkelvoudig, onttoverende werkelijkheid, waarin het gevoel voor mysterie verdwenen is en wonderen uit de wereld zijn. Onze innerlijke antennes hebben duisternis, de luwte van de schemerzone nodig om gevoelig te kunnen zijn voor die andere werkelijkheid; om ‘t even of deze zich presenteert via een bepaalde gemoedstoestand, een verhelderend inzicht, een droom of een teken  zoals de kerstster.

Zo kunnen we ook het kerstfeest zelf beschouwen, als een symbool voor het moment waarop de christus-kracht in de mens actief wordt.

Dat is het onderscheid tussen de historische en de innerlijke Christus.

Voor die laatste moeten we eigenlijk meer belangstelling hebben dan voor de historische figuur die 2000 jaar geleden in Palestina leefde. Want ‘t gaat niet zozeer om de geboorte van Christus in de wereld, maar wel om diens geboorte in ons. Die geboorte is de wedergeboorte, wat niet hetzelfde is als reïncarnatie. Reïncarnatie en terugkeer is voor het lichaam, maar de wedergeboorte is de innerlijke geboorte, de geboorte van de innerlijke Christus.

Dit kunnen we elkaar toewensen.