Voor het loslatingritueel maakte Pastor/dichter/schrijver

Marinus van de Berg het volgende gedicht voor en over Peter Lamb

Je denken
was nadenkend
gericht op wat echt,
zuiver en waar was

Je hart
wees af wat
opgelegd was
mensen onrecht deed

Je ogen hebben
geluisterd
Velen hebben zich
gezien geweten

Je voeten gingen
naar wie
om je vroegen
bij nacht en ontij

Je luisterde en keek
met je hart
om het zuivere te zien

Je handen werden
gezegend
Je handen waren
een zegen door
je trouwe toewijding

Word gezegend
door het licht van de Eeuwige
Word gedragen
op de handen van het licht

Marinus van de Berg

Door Bonhoeffer (Theoloog)

Als je van iemand houdt en hij ontvalt je kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen.

Je moet dat ook niet proberen, je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.

Maar het is een grote troost want zolang de leegte werkelijk blijft, blijf je met elkaar verbonden

Hoe mooier en rijker de herinneringen des te moeilijker de scheiding.

Maar dankbaarheid verandert de pijn in stille vreugde.

De mooie dingen zijn geen doorn in het vlees maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.

Je moet zorgen dat je niet in je herinnering blijft graven en je erin verliest.

Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor maar vooral op bijzondere momenten.

Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.

Dan wordt verleden een blijvende bron van vreugde.

De geest van de overledene blijft daarbij levend.

Door Peter Lamb

Dat ‘alle mensen sterfelijk zijn’ is voor ons geen aansprekende uitdrukking. Hooguit doet het ons nog iets bij het overlijden van een dierbare. Misschien
worden we nog ontroerd als er gezongen wordt: ‘Midden in het leven staande, zijn we al door de dood aangeraakt’. Maar in het leven van alle dag
staan we er niet zo bij stil. Toch kan het goed zijn dit wel te doen, zeker als we ons tot de groep van ‘de ouderen’ gaan rekenen. Ook in onze laatste
levensjaren blijven we op weg; er is geen werkloos afwachten; het kan een tijd van vervulling worden. Het maken van keuzes neemt daarin een
belangrijke plaats. Misschien om dat te doen wat al zo lang als een stille wens in ons is blijven liggen.

Maar er is meer: ons afvragen wat we van ons leven gemaakt hebben. Ben ik me bewust wat mijn levensopdracht was en hoe heb  ik daarnaar geleefd? Het gaat niet alleen om aandachtig met het hier en nu bezig te zijn, maar ook dat we de ruimte scheppen, een dimensie aan ons leven toevoegen welk er echt toe doet: de wereld van spiritualiteit.

Dan staan we stil bij en keren in onszelf; worden we ons bewust van wat in ons vraagt alsnog tot verwerking, tot afronding, gebracht te worden. Alleen zo kunnen we (al dan niet gezond, ziek of gehandicapt) een geheeld mens worden en is het ook zinvol vooruit te kijken, ons voor te bereiden om bewust de grens van dit leven over te gaan, naar een nieuwe toekomst.