Tagarchief: lijden

Hoe kunnen we omgaan met ons lijden?

door Anna Lamb

(Een deel uit de inleiding van de workshop “De zin van het lijden”, op 03-11-01

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we ons afsluiten voor het leed van anderen; ook moeten we onze eigen pijn niet verdringen.Of dit nu geestelijke of lichamelijke pijn betreft. We hebben bij ervaringen van lijden rustpauzes nodig en momenten van vreugde, anders kunnen we zelfs ten onder gaan aan ‘t leed.
Lijden heeft soms zelfs een bepaalde aantrekkingskracht, hoe vreemd ons dat ook lijkt. Dit kan zijn zowel in ons denken als in ons voelen. We kunnen ons bv. verliezen in zelfbeklag en in gevoelens van zinloosheid en negativiteit. Je zou dan kunnen zeggen dat de duisternis ons licht bedekt in plaats
dat de duisternis doorlicht wordt. Daarom hebben we dit leven toch gekozen: Om onze innerlijke duisternis, ons niet weten; ons niet bewustzijn  van het wezen van de dingen, bewust te worden, te doorlichten.
We hebben dit leven niet gekozen om door het lijden gekweld te worden en er in weg te zinken noch om de pijn te ontvluchten, maar om uit het lijden de kracht te putten hoger op te komen.

Alle soorten pijn, of we nu spreken over lichamelijke dan wel geestelijke pijn, is een ons gegeven of zelfgekozen leerschool. We zullen echter niet dienen
te berusten in het noodlot. Ook komt men niet dankzij hulp uit de geestelijke  wereld tot bevrijding van pijn en/of lijden, want dan worden we ontdaan van onze eigen verantwoordelijkheid. Ons lijden wordt
getransformeerd door onze eigen bewustzijnsontwikkeling.
De weg van het lijden duurt zolang wij mensen ons identificeren met onze aardse persoonlijkheid.
Maar wanneer we ons lijden benaderen via de weg van inzicht, wanneer we kiezen voor een leven van groeiend bewustzijn en liefde, pas dan zal het lijden
worden getransformeerd. Eerst zullen we moeten komen tot het inzicht en begrip voor wat in ons
gaande is, dan kunnen we ons zelf helpen. Tot nu toe is het grootste deel van de mensheid op onbewuste wijze tot groei gekomen. Dit gebeurde door te leven vanuit de emoties. Daardoor was er nog steeds veel lijden nodig; want door ervaringen van lijden kwamen en komen we uiteindelijk tot inzicht, tot groei, tot verlossing.

Nu is men op een nieuwe weg gekomen, de weg die velen reeds betreden hebben; de weg waarop we tot begrip zijn gekomen, waarom we dit alles ondergaan.
Door dit begrip kunnen we onze emoties reguleren en daarmee ook ons lijden. Wij zijn nu gekomen tot het ons openen  voor een derde weg. Hierbij openen we ons voor de invloed van onze grote ik, ons eigen Hogere Zelf. Wij openen ons nu bewust en laten het bewustzijn neerdalen in de persoon die we nu zijn. Hierdoor gaan we ons lijden, ons leven, onze emoties vanuit een hele andere hoek bezien en hanteren. Zo wordt ons lijden ontdaan van zijn destructieve werking op onze persoonlijkheid; geeft het ook niet die diepe krassen in ons energieveld; ons auraveld.
Willen we tot de eenheid met ons Hoger Bewustzijn komen dan zullen we eerst tot de erkenning dienen te komen van dat Hogere, voor sommigen dat Goddelijke
in onszelf. Daarna kunnen we komen tot de erkenning, dat in ieder ander wezen, wel in gradaties van niveau, ditzelfde basaal in alles aanwezig is.

Wij moeten beginnen met ons lijden, dit zijn ook onze emoties, totaal te accepteren; zo totaal dat we uiteindelijk in harmonie komen. Hiermee ontstijgen we al de duisternis van pijn, lijden en wanhoop.
Als we tot acceptatie wensen te komen, zullen we moeten leren opnieuw te vertrouwen.

We hebben ons tijdens onze ontwikkelingsweg zo druk bezig gehouden met bevestiging van onze persoonlijkheid in de materie, dat we geen ruimte meer
overhielden voor contact met ons innerlijk zijn, ons Hogere Zelf. Hierdoor hebben we de herkenning van het vertrouwen, het wezenlijke vertrouwen in de zin van ons bestaan, verloren. Wij hebben in onze persoonlijkheid de neiging steeds met zichtbare bewijzen te werken, voordat we vertrouwen wensen te schenken.
“Eerst zien en dan geloven” is een bekend gevleugeld woord. Hierdoor konden we veel van wat in ons onverwoord werd ervaren en geweten niet langer bevestigen in de stof en tenslotte niet meer herkennen.