Tagarchief: spiritualiteit

Theologie en nieuwe spiritualiteit

Een van de eerste bezoekers na het overlijden van mijn man Peter was onze dierbare vriendin: Marieke de Vrij

( Red: Zij is een bekende mediamieke vrouw)

Zich verdiepte zich samen met ons en ontving de boodschap dat Peter in zijn nieuwe leven als voornaamste taak zou krijgen het inspireren van geestelijken in allerlei religies om hen de vernieuwing van spiritualiteit door te geven.

Hierbij volgt een artikel van hem uit een nieuwsbrief van 2007 dat hierover gaat….

Theologie en nieuwe spiritualiteit

door Peter Lamb( theoloog)

Wat in het artikel “Hoe een brug te slaan tussen het reguliere denken en de

vernieuwende spirituele kennis?”, elders in de Nieuwsbrief beschreven,

ervaar ik ook, zij het op een ander vlak.

Vorig jaar plaatste ik een boekbespreking in een landelijk tijdschrift voor

theologie. Voor een studiegroep van psychologen, theologen, politicologen

e.a. te Utrecht een aanleiding mij uit te nodigen van hun groep lid te

worden. Daar ben ik op in gegaan.

In een bijeenkomst om de twee maanden wordt een thema aangesneden dat – voor mij aanvankelijk onverwacht – relatie zou kunnen leggen tussen theologie en nieuwe spiritualiteit. Dit gaat niet zonder slag of stoot. Ook hier gaan ”

heilige huisjes” tegen de vlakte

Tot ver in de middeleeuwen gold de natuur en de bijbel als een open boek

waaruit de zin van het leven gelezen kon worden. Nieuwe inzichten, vanuit de

natuurwetenschap als eerste, maakten het echter noodzakelijk een religieuze

duiding van mens en wereld kritisch te bevragen. Want niet alleen werd wat

mensen in geloof ervoeren door de jaren heen in onwrikbare begrippen

vastgelegd, maar zelfs als maatgevend ( van buitenaf dus) anderen ter

beleving voorgehouden. Deze veruiterlijking werd ( wordt nog) bij uitstek

verbeeld in vormen van machtsvertoon in instituten als de kerken. Voor

beweging en verandering, inspiratie en vernieuwing was geen plaats meer en

maakte de gelovige onmondig en op z’n minst apathisch.

Alles wat sindsdien daaruit en daarna voortgekomen is leidde uiteindelijk

zelfs tot de vraag of er voor God, van oudsher hét mysterie, nog wel plaats

is. ( de polemiek heden ten dage over de ontpersoonlijking van ‘t Godsbeeld

illustreert dit duidelijk)

Het gaat er nu om de bronnen van de theologie opnieuw te lezen en in te

stappen in een traditie van mystiek, die eeuwen lang in geloofsbeleving

aanwezig was.

Mystici van alle tijden hebben op de mogelijkheid gewezen het oude – door

opvoeding, frustratie en ambitie vernauwde – ik te laten sterven om plaats

te maken voor een nieuw besef, van zelfbesef, van individualiteit in

verbondenheid.  Dit kan niet  zonder ‘n eerlijke en kritische manier van

kijken, naar jezelf en de wereld. Ook met niet-weten; de bereidheid alles

waarvan je dacht dat het waar was los te laten en opnieuw te bezien en je

door anderen te laten voeden. Dit in een zoektocht naar het hogere Zelf of

naar de goddelijke vonk ín ons, dus niet buiten ons. Ik heb wel eens gezegd

dat christenen, met hun de wereld overstijgend godsbeeld, atheïsten bij

uitstek kunnen zijn.

In het nieuwetijdse denken nu is een aantal impulsen te ontdekken die te

belangrijk zijn om er geen gebruik van te maken, zoals het idee dat het

goddelijke binnen de aardse werkelijkheid te ervaren is. (Dat hiermee ook

een link wordt gelegd naar andere levensbeschouwingen, zoals het boeddhisme,

laat ik  nu even buiten beschouwing)

Wat we nu doen is o.m. de bijbel naar zijn inhoud niet aan te passen aan de huidige tijd, wél de tekst, met behulp van wetenschappelijk verworven kennis en eigentijds beleven in begrijpbare taal te formuleren.

Menig verhaal in het Oude en in het Nieuwe Boek blijkt dan b.v. een ( nu verzwegen) visie op geloof in reïncarnatie te bevatten. Hiervan zijn voorbeelden te over.

Menigmaal wordt vóór de geboorte erkend, dat menselijke wezens niet pas bij

hun geboorte ontstaan. Waarom zou een leven vóór de geboorte ook niet een

periode op aarde kunnen zijn? ( zoals ook verondersteld wordt dat er een

leven na dit leven is).

Wij kunnen niet aanhouden dat wat niet in de Schriften staat, dús onwaar zou zijn.

Wil de theologie méér zijn dan het aanreiken van gestolde waarheden, maar

vertolken wat gelovig onder mensen leeft dan dient zij daarvoor dus ook open

te staan en tot  “vertaling” te brengen. Om te beginnen met:  Stel eens dat

het waar is dat ……

Is er een andere wetenschap te noemen, die niet eerst van een

veronderstelling uitgaat om daarna een theorie te formuleren die een praxis

mogelijk maakt? In de natuurwetenschap  kennen we sowieso niet anders. Alles

wordt juist proefondervindelijk bewezen. En ook dan loopt men nog tegen

grenzen aan waarachter het grote onbekende ligt.

Dat de wereld zich in een stormachtige ontwikkeling bevindt ( letterlijk en

figuurlijk) is een open deur intrappen. Maar ik  ben er van overtuigd dat de

betekenis en oplossing van vele vragen ( b.v. racisme en geestelijk armoede,

de waarde van een leven van 2 dagen en een van 91 jaar, om er maar twee  te

noemen) mede bekeken en gevonden kan worden vanuit het gegeven van

reïncarnatie en wedergeboorte.

Een groeiende aandacht voor het spirituele, met allerlei valkuilen evenwel,

is duidelijk aantoonbaar en niet langer te veronachtzamen. Het is alleen te

betreuren hoe geloofsgemeenschappen zich daar tegen zo afwerend opstellen.

De nieuwetijds gedachte zouden zij als een opstapje kunnen zien als de brug tussen de oude naar een nieuwe theologie te overspannen.

De nieuwe wereldorde

Door Anna Lamb

Wij zijn allen afkomstig uit de universele broederschap.

De universele broederschap is daar waar wij Geest zijn, daar waar ons Hogere zijn functioneert, daar waar ons Hogere zijn zich steeds meer verdicht door de sferen heen en een individu wordt totdat het uiteindelijk gekomen is in de stof.

Dat stoffelijk zijn is de materie.

Dit is het evolutieproces waar wij inzitten; waar de hele mensheid in zit. Het betekent voor deze tijd dat de realisatie van Geest in de materie, steeds meer binnen ons bereik komt. We zullen hierdoor ook tot een steeds diepere verbinding met elkáár komen, waardoor we vanuit een grotere vrede en vreugde met elkaar kunnen leven. Dan is er geen wantrouwen meer, geen angst, geen schuld geen macht. We hebben wel nog een lange weg te gaan.

We zijn op weg naar de eigen en gezamenlijke vernieuwing.

Nieuwe inzichten geven ons steeds meer licht op ons pad. Een nieuw respect voor onszelf en dus ook voor de ander ontstaat. Zo kunnen we op weg gaan naar de eigen en gezamenlijke vernieuwing. Om dit te bereiken zullen we ons meer en meer dienen te verbinden met ons innerlijk hogere zijn en van daaruit met het hogere zijn van de ander. Hierdoor kunnen we samen, daadwerkelijk een gemeenschappelijk veld van licht zijn.

Laten we ons met aandacht te richten op subtiele veranderingen, vernieuwingen in ons.

Vernieuwing in jezelf ontstaat al door respect voor jezelf en de ander.Vanuit het Hogere zijn in jezelf daalt dan het licht in je, tot in het uiterste stoffelijke van je zijn.Door de transformatie die we dan laten plaatsvinden, verandert dit licht in goud door de liefde en keert zo weer terug naar dat Hoogste zijn.

Dankbaarheid voor het leven

Dit heeft bijvoorbeeld tot gevolg dat we op weg naar transformatie van al die processen, zaken die zich steeds weer en meer aandienen; lijden dat zich weer en meer aandient, waardoor we verward en soms stuurloos lijken te geraken, er toch dankbaar naar kunnen kijken.

Je bent nu niet langer alleen maar slachtoffer; je opent je opnieuw door de pijn heen voor de diepe transformerende processen die in je werkzaam zijn. Je wordt dan niet langer je lijden, de lijdende. Je identiteit is nu meer dan dat.

Het is onze eigen identiteit in zijn totaliteit die in het leven staat.

We verbinden ons daarna nog meer met Hogere gebieden in onszelf. We laten steeds meer grote oude dwingende emoties los. Niet dat we deze dan onder- drukken, verkleinen of ontkennen, maar we verliezen ons niet langer in de dwingende werking ervan. We herkennen de druk, de onderdrukking, maar wij wensen ons er niet meer door te laten bepalen. Telkens weer kiezen we voor de afstemming op een diepere zin, de diepere betekenis van onze ervaringen.

Wat is toch de drang in ons om ons als mens te vervolmaken?

In ons sluimert nog steeds de herinnering van een zeer lang verleden, waarin Lucifer besloot het Goddelijk bewustzijn in de stof te realiseren. Vanaf toen is de oerdrang in ons gekomen om ons als mens te vervolmaken. Deze hoogwaardige drang vertaalde zich in ons als begeerte.

BV De begeerte naar macht en aanzien, rijkdom, roem en opvallend uiterlijk vertoon.Bij al deze begeertes reiken we naar volmaking, maar op een oneigenlijke wijze, op een manier die er slechts zijdelings op lijkt.

We moeten natuurlijk niet van deze oerdrang afstappen, maar we begrijpen steeds meer dat wij deze oerdrang weer vanuit onze Hógere gebieden in de stof kunnen brengen en de lagere gebieden niet meer bepalend hoeven laten zijn.

Macht wordt dan kracht,

Kennis wordt dan wijsheid,

Rijkdom wordt vrijheid,

Erotiek, liefde,

Strijd, vrede,

IJdelheid, innerlijke schoonheid enz

We hebben nu, door de evolutie van ons denken, de mogelijkheid gekregen ons denken te sturen.

Wij kunnen ons denken immers gebruiken om de lagere gebieden te doorzien en hun werking zo te belichten.Dit heeft tot gevolg dat de universele broederschap van geest, van het volmaakte zijn, dat deze zich in de mens op hoog niveau van bewustzijn nu in de materie kan realiseren.

Hoe hoger het bewustzijn, hoe groter kracht die de mens in zich krijgt, dus in zijn stoffelijke gebieden om dit hoger bewustzijn te realiseren in zijn stoffelijk zijn.

Voor sommigen lijkt deze nieuwe manier van spiritueel bewustzijn zweverig. Maar als je het echt, werkelijk, gaat beleven zul je dit juist als zeer stoffelijk ervaren, maar op een hoogstaande wijze.

Hoe kunnen we de manier waarop we dit eerst realiseerden nu doorlichten met onze vernieuwing van inzichten en in de stof reëel laten worden?

Waar het om gaat is de volgende werking:

  • De nieuwe inzichten rondom spiritueel bewustzijn worden opgevangen in het Hogere denken, het Hogere mentale.
  • Dit dient in ons gewone, dus lagere denken, geaccepteerd te worden. Dat kan door tot overgave te komen aan deze impuls van vernieuwende kennis, die ons bereikt.
  • Dan kan ons denken, de emoties waaraan we onderhevig zijn, deze zodanig gaan doorlichten dat wij ze kunnen reguleren, sturen.
  • Dan ontstaat al een verandering in ons menszijn.
  • Hierdoor krijgt ons Hoger mentale opnieuw een impuls enz..

We gaan het mannelijk en vrouwelijk aspect in ons steeds minder als een tegenstelling, een dualiteit, ervaren, maar als een eenheid: als twee aspecten van het Goddelijke in ons, die tezamen ons tot transformatie brengen.

Dus zullen we eerst veranderen, daarna weer vernieuwen en zo komen tot het overstijgen, het opheffen, waardoor we weer tot verdere vernieuwing kunnen komen.

Belangrijk is allereerst dat we het lagere denken vanuit overgave accepteren.

BV.(Door miskenning in mij heb ik de neiging mezelf te verrijken om zo meer aanzien te krijgen) Begin met deze herkenning te accepteren.

Pas dan kunnen en durven we de grenzen te verleggen. Herken hier in je eigen waarde; word je bewust van die waarde, van dat Hogere zijn in je; door die herkenning wordt je bewustzijn van die waarde weer groter. Hierdoor zal in je persoonlijkheid de versmelting van die twee aspecten een vonk tot realisatie gebracht worden in je bewustzijn. Dit zal in op allerlei verschillende niveaus plaatsvinden.

Zo ontstaat een kosmische trilling van energie in ons allen; een kettingreactie van vernieuwing.

Verruiming van bewustzijn die zich in de stof realiseert, dus ontvangen wordt, en zo tot versmelting komt, is in wezen herkenning van de waarheid. Dan heeft een nieuwe schepping plaats, met als gevolg vernieuwing en verhoging van bewustzijn; met als gevolg de integratie en realisatie hiervan in de stof.

Dit is de geboorte van een nieuwe Ik.

Men noemt dit een nieuwe Christus.Dit is dus bij ieder mens gaande; in ieder van ons wordt de nieuwe Christus dus de Kosmische Christus geboren Twee duizend jaar geleden heeft de historische Christus het Christusbewustzijn tot een totale integratie in de persoonlijkheid gebracht en verwerkelijkt. Zo werd via hem de liefde herkenbaar in het stoffelijk zijn van de mens. Wij hebben twee duizend jaar nodig gehad om tot dezelfde integratie in ons eigen wezen te kunnen komen. Steeds heeft de mensheid dit gebeuren gezien als los van zichzelf, als een gebeurtenis ver weg en niet in zichzelf. Nu komt de tijd dat wij de historische Christus in zijn essentie in onszelf herkennen en zo in ons eigen zijn gaan brengen.

Pas nu kunnen wij beseffen dat en hoe de historische Christus, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen; en dat dit behoort tot de mogelijkheden van elk mens, op ieders eigen niveau. We begrijpen nu hoe de historische Christus, dit Christusbewustzijn tot werkelijkheid heeft kunnen brengen en dit besef heeft verstrekkende consequenties.

BV. Het betekent dat we nu innerlijk werkelijk inzien dat niemand het recht heeft zijn medemens, man of vrouw, kind of volwassene, arm of rijk, lichamelijk en/of verstandelijk gehandicapt of niet, vanuit de lagere emotiegebieden en lagere mentale gebieden, te overheersen, te beoordelen of te bekritiseren. Wij, die deze leringen ook werkelijk willen integreren, zullen dan nu zeer liefdevol, vanuit de eigen verantwoordelijkheid, anderen in hun waarde laten. Dan zal in de ander en in ons het goddelijke herkenbaar worden.

Dat gaat niet zomaar.

We zullen ons in het dagelijks leven steeds weer dienen af te stemmen op de eigen bron, de eigen inspiratie.

Pas dan komen we tot een werkelijk beleven.Want deze kennis mag niet blijven steken op het niveau van het kennen, maar moet tot leven komen. En deze beleving zullen we moeten doorworstelen van niveau tot niveau, op alle aspecten in onszelf en zo komen tot integratie.( zie hier de inhoud van de IWS)

Nu is er in de mensheid dit verlangen, als een oproepende kracht, om tot nieuwe bewustwording te komen en deze inzichten tot een dagelijkse beleving te maken.

Deze vernieuwing van geestkracht is de impuls die de aarde nu bereikt heeft.

Niet dat we nu klaar zijn..

Maar nu kunnen we al bewust kijken naar wat ons weerhoudt dit goddelijke in ons tot werkelijkheid te maken door ons af te vragen: Wat doen we toch waardoor dit niet gebeurt? Wanneer we onszelf hier toe brengen komt uiteindelijk de totale mensheid tot vernieuwing. In onze persoonlijkheid kan deze enorme hoge, mystieke, esoterische, en materiële evolutie nu plaatsvinden.

* Mede vanuit Psychosofia

Spiritualiteit in het dagelijks leven

Door Anna Lamb

Kristallen bruggen bouwen, d.w.z. het bouwen van bruggen tussen twee oevers; de oever van het gebied van het reguliere denken en de oever van het gebied van de nieuwe spirituele kennis. Bruggen als van kristal,  zonder de versluiering van eigenbelang of elke andere vorm van liefdeloosheid ook.

Hoe kunnen we zo’n brug slaan tussen het reguliere denken en vernieuwende spirituele kennis?

Er werd me gevraagd een lezing over het sterven te geven aan de groep vrijwilligers van een hospice. Natuurlijk wilde ik dat. Wat een uitdaging. Immers de medewerkers van een hospice komen dagelijks in aanraking met processen rond het sterven. Het zullen bewust levende mensen moeten zijn die hiervoor hun hart, energie en vrije tijd beschikbaar stellen. Dacht ik.

Zowel de persoon die mij uitnodigde als, de coördinator die mij later belde, vroeg ik nadrukkelijk of ik vrijuit over de nieuwetijds gedachten kon praten.

Beiden verzekerden me dat ik dit kon doen daar deze mensen zoveel ervaringen hebben met het zien van reeds overleden familieleden door patiënten en verhalen over paranormale ervaringen; kortom bijzondere ervaringen tijdens het sterven, dat hierdoor hun visie zodanig zou zijn dat een lezing als ik over het algemeen geef, voor hen vooral herkenning zou oproepen. Ook het bespreken van een gegeven als reïncarnatie zou zeker geen problemen geven. Het moest juist een reden worden om tot discussie te komen met elkaar. Mijn gevoel zei echter iets anders.

Ongeveer een jaar geleden was me terloops door een paragnost gezegd dat ik er rekening mee moest houden dat ik meer en meer lezingen zou gaan geven voor een regulier publiek. Iets waar geen enkele spreker van de onderwerpen die ik geef, op zit te wachten.

Immers er moet zeer voorzichtig en uitgebalanceerd, een brug geslagen worden tussen het reguliere denken en de vernieuwende kennis. Mensen worden anders dikwijls agressief of lacherig als je hierbij over zaken als reïncarnatie en/of levensopdrachten e.d spreekt. Hiermee had en heb ik inmiddels al een aantal ervaringen gehad. Maar het leek me een verrijking als de nieuwe kennis in het omgaan met stervenden mee uitgedragen zou gaan worden.

Ik besloot de lezing enigszins aan te passen.

Zo begon ik met een brede uitleg van waaruit onze visie ontstaan was en hoe wij onze inspiraties ontvangen. Ook op het gegeven reïncarnatie ging ik uitgebreider in dan anders.

De reactie van een deel van het publiek was heel naar.

Er werden zowel boze reacties gegeven, als zaken belachelijk gemaakt. Een aantal geïnteresseerde mensen durfde hun vragen niet meer openlijk te stellen.Zoiets verwacht je niet van ?n groep, meestal al wat oudere mensen, die zulk bijzonder werk doen.

Wat aangeslagen reden we naar huis.

In de week hier op volgend, sprak ik er over met een aantal geestverwanten. Ook hier hoorde ik van familieleden en collega?s die in gesprekken over spirituele onderwerpen met minachting en spot reageerden. Een leerkracht werd zelfs verboden er over te spreken met de kans op ontslag. Ik hoorde al eerder over partners die weigeren te luisteren naar bepaalde ervaringen, waar nog al eens relatieproblemen uit voort vloeien. Ook ouders of oudere kinderen keren zich rond deze thema?s menigmaal af van hun dochter, zoon, moeder of vader.

Toch is er een sterke behoefte bij velen, bijzondere ervaringen en nieuwe inzichten te delen, bij familie, op het werk; bij vrienden en juist bij degene die hen het meest na staan. We werden en worden diep in onze ziel geraakt door spirituele ervaringen, inspiraties, meditaties, vieringen e.a. Hierdoor kan onze essentie meer en meer ervaarbaar worden in ons dagelijks leven en zo naar buiten toe zichtbaar worden. Juist de innerlijke vervulling die daar het gevolg van is, dikwijls gepaard gaand met een gevoel van geluk, wil je delen met je meest nabije naasten.

Zohra Noach,( initiator van Psychosofia) waarmee ik hier eens over sprak, zei dat men een kristallen brug moest slaan tussen de reguliere wereld en inzichten van de nieuwe tijd tijdens  lezingen en ander werk.

Voor mij kunnen we deze kristallen brug pas betreden, wanneer we ons respectvol afstemmen op waar de ander staat en daarna in eenvoud, stap voor stap zichtbaar maken waar wij staan. Dit zo aan te reiken, wel krachtig en met zelfrespect, maar in vrijheid naar de ander, zonder ons op wat voor een manier ook op te dringen of ons meer en beter te voelen. Anders kunnen we onszelf zelfs beter terug houden.

Ben ik dus ver genoeg uitgereikt naar waar de ander stond tijdens de lezing voor de medewerkers van het hospice? Nee.

Maar ik wil ook geen zieltjes winnen, die behoefte heb ik absoluut niet, daarvoor heb ik bovendien teveel respect voor de eigenheid van de mens. Een aantal signalen uit de zaal getuigde van angst. Voor een aantal toehoorders was het te veel, onveilig, te bedreigend, werden te veel, voor hen dagelijkse, aanvaardbare goede gewoontes door de nieuwe inzichten onderuit gehaald.

Wat was mijn eigen aandeel daar in? Hoewel ik zo integer mogelijk met mensen om wens te gaan, ben ik opnieuw in mijn oude valkuil gestapt nl: Waarom heb ik niet beter naar mijn eigen gevoel geluisterd?

Antwoord: Omdat ik opnieuw de ander, in dit geval de organisatoren, meer serieus nam dan mezelf. Mijn oude pijnplek: ‘miskenning’ heeft me uiteindelijk doen besluiten te veel concessies te doen aan de mening van de leiding van de groep medewerkers aan het hospice, waardoor de lezing jammerlijk mislukte. Deze dwingende emotie had ik moeten herkennen bij de voorbereiding en ik had bij mijn Hoger bewustzijn te raden moeten gaan.

Wat zou ik dan anders hebben gedaan?

Een mooie vraag voor de volgende terugkomdag van de Inwijdingsschool.

Spiritualiteit in het onderwijs

Tekst Anna Lamb

(Uit de Nieuwsbrief van de Landelijke Werkgroep Spiritualiteit in de Opvoeding, september 1990)

Zelfbeeld?

Wat een schrik, deze laatste tekenles in mei, waarin we de mandalatekeningen voor vaderdag afmaakten. We waren al vroeg begonnen met een overtekening te maken, waarvan het midden was open gelaten om er later een foto in te kunnen plakken. Wie dat wilde mocht hem meenemen als een cadeau voor vaderdag. Het grootste gedeelte van de klas was snel klaar en ik gaf hen een tussenopdracht die luidde: “Teken jezelf in de cirkel als een dier.”
Toen het eerste kind de tekening af had en zichzelf toonde in de tekening als haai, bekeek ik dat kind eens aandachtig. Maar toen een half uur later bleek dat het grootste deel van de klas zichzelf als: haai, krokodil, beer, pitbull, slang etc. tekende, sloeg mijn opmerkzaamheid om in enige bezorgdheid.
Bij het in ontvangst nemen van elke tekening voerde ik een kort gesprekje, in de trant van: “Houd je van haaien? En wat een gemene tanden heeft je krokodil.”  Daarna liet ik hun een tekening maken van een vriendje of vriendinnetje. Deze tekeningen waren heel anders. Hier zag ik dolfijnen, poezen, uilen, herten etc.
Maar de vraag die mij bezig houdt is: Wat is er gebeurd met deze kinderen, dat zij zichzelf zien als zulke agressieve, gevaarlijke en onaantrekkelijke dieren? Hoe komen zij aan zo?n zelfbeeld? Mijn collega’s die deze kinderen eerder in de klas hebben gehad, zijn echt niet zulke negatieve leerkrachten. Wanneer en waar is dit gebeurd? Een groot gedeelte van deze kinderen heeft al veel meegemaakt in hun korte leventje. Meer dan de helft komt uit “onvolledige” gezinnen en 40% is afkomstig uit een ander land, maar toch. ( deze getallen dateren uit 1990 en zijn afkomstig van een basisschool in het centrum van Rotterdam)

Ik heb besloten deze opdrachten uit te breiden. Ik laat de kinderen ook hun ouders tekenen, hun broertjes en zusjes en hun vriendjes uit de klas als dier Aan de hand van deze tekeningen begin ik een kringgesprek, want als je jezelf ziet als haai en een ander ziet je als een prachtig hert, zoals dit bij een kind het geval was, dan gebeurt er iets in je denk ik. Heel diep in me klinkt een stem: “Hoe zie jij jezelf, Anna?” en “Hoe zien de kinderen jou?”
Een leuk onderwerp voor een volgende les?

Spiritualiteit rondom de geboorte

Door Coby de Jong

Het besef van spiritualiteit geeft een nieuwe dimensie aan de beleving van zwangerschap, geboorte en  de opvoeding van  kinderen.

Wat is nu eigenlijk spiritualiteit?

Het besef dat wij leven vanuit een geestelijke oorsprong. En dat een mens meerdere levens heeft waarin de mens verbonden met zijn geestelijke oorsprong zichzelf tot realisatie brengt in het leven. (evolutiedrang van de ziel)

Het besef dat een kind zowel een volwassen ziel heeft als wel een kind overeenkomstig zijn/haar leeftijdsfase is heeft gevolgen voor  de opvoeding.

De ziel is vaak al aanwezig voor de conceptie.

De ziel communiceert met de ouders nog voor de conceptie om zich in te leven in de relatie van de gezinsleden zodat de ziel zich kan voorbereiden op het komende leven; de incarnatie.

De ziel heeft voor de conceptie en vlak voor de geboorte een overzicht over het komende leven en overziet ook de thema?s die in dit leven aan bod gaan komen. Wij zouden de baby hier veel meer in kunnen steunen als wij onszelf hier meer van bewust zouden zijn.

De ziel kiest (bewust – onbewust) de ouders die bij haar levensopdracht passen. Levensopdracht wil eigenlijk zeggen: een pakket met levenslessen.

Ouders helpen dit (mede) bij een kind tot bewustwording te brengen, zodat het zijn levensopdracht herinnert. Je zou kunnen zeggen dat de levensopdracht een verzamelnaam is voor een aantal items die jouw richting geven in je leven. Je ziel wordt voortgestuwd een bepaalde richting uit te gaan. Dat kunnen allerlei thema?s zijn; zelfrespect – minachting, liefde – miskenning, geduld – ongeduld, leiderschap, vreugde, liefde, discipline.

Voor de conceptie helpen voorouders mee aan de vorming van het astrale lichaam, zodat het kind mede hierdoor zich z?n levensopdracht gemakkelijker zal herinneren. Het kind voelt zich godgelijk? bij conceptie, zwangerschap, geboorte en in zijn jongere leven; het kind is vooral nog geestelijk en maakt  uittredingen en ziet bijvoorbeeld zijn eigen geestelijke begeleiding; hiervoor hoeft het kind niet – zoals wij dat benoemen – paranormaal begaafd te zijn. Het kind heeft diep in zichzelf nog een gevoel van eenheid met al wat leeft en voelt ook innerlijk de verbinding met zijn oorsprong.

Het kind heeft een eigen innerlijke sturing door het contact met het eigen hoger zelf. Het hoger zelf zou je kunnen omschrijven als dat deel van ons dat verbonden is met onze ziel.

Het kind heeft ook vaak herinneringen aan de geestelijke wereld en kan die ook beschrijven aan de ouders als het kind iets ouder is. (Boek van Johanna Klink: “Vroeger toen ik groot was”, en Rozemarijn Roes: “Mama, luister je”. Omdat wij hier niet voor open staan, luisteren we vaak niet goed naar wat het kind vertelt. Het kind heeft (doordat het een wijze ziel is) ook vaak veel inzichten in de persoonlijkheid van de ouders. Het kind wil ons vaak helpen in onze persoonlijke ontwikkeling en ons daarin liefde en steun geven. Het kind is in dat opzicht -geestelijk- vaak verder ontwikkeld dan wij zijn. Omdat wij hier vaak niet voor open staan en denken dat wij vanuit onze rol als opvoeder het kind moeten opvoeden en stimuleren is het meestal een eenrichtingsverkeer; vanuit ons naar het kind toe. Wij kunnen het kind hierin heel erg betuttelen. Het kind kan zich hierin erg verlaten voelen omdat het zich niet gehonoreerd voelt in wie het wezenlijk is.

Vanuit het besef van spiritualiteit ga je ook je kinderwens anders beleven.

Waarom wil je graag een kind? Vanuit een behoefte om jezelf te bevestigen? Vanuit een behoefte om liefde te ontvangen en te geven? Vanuit een gevoel van liefde voor jezelf – het leven – je partner?

Als je jezelf bewust wordt van de diepere betekenis van mens-zijn is het ook heel anders om zwanger te worden. Je begrijpt bijvoorbeeld dat het krijgen van een kind jou kan aanzetten tot bepaalde leerprocessen en dat het kind jou in bepaalde pijnen zal aanraken. En dat het uiteindelijke doel van ouderschap niet is dat je kind hoge cijfers haalt of carrière maakt en een groot huis koopt, maar dat het innerlijke vervulling vindt in zijn leven, en hopelijk ook met jou samen deze vervulling zal kunnen ervaren.

En wat als je kindje gehandicapt is? Ben je dan nog steeds blij met je zwangerschap?

Waarom zou deze ziel een gehandicapt lichaam of verstand kiezen om zichzelf mee uit te drukken? Wat wil de ziel hiermee zeggen? Welk leerproces wil de ziel hiermee in zichzelf en in relatie tot haar medemens?

In een leven met een verstandelijke of lichamelijke handicap komen we zoveel leermomenten tegen dat dit een voorbereiding kan vormen voor een volgend leven waarin veel wilskracht of overgave of liefde nodig is.

Aan de andere kant kunnen ouders zelf kiezen of zij wel of niet het leven aan zouden kunnen met een gehandicapt kind.

In ons streven naar perfectie, macht en kennis neemt soms de (medische) techniek een te grote vlucht boven de menselijke kwaliteiten van het leven zoals; medemenselijkheid, acceptatie en mededogen.

Als we uitgaan van de keuze van de ziel voor een bepaald leven hebben wij dit als (a.s.) ouders te respecteren. Dit kan ook inhouden dat de ziel bijvoorbeeld te vroeg wordt geboren of moeizaam geboren wordt. Deze bijzondere complicaties tijdens zwangerschap en geboorte zijn allemaal een unieke uitdrukking van de gevoelsmatige en lichamelijke ontwikkeling van de ouders in samengaan met de baby die geboren gaat worden.

Je kunt niet zeggen: “O, de baby ligt in een stuit, dus dat zal wel betekenen dat er sprake is van angst”. Dat is heel liefdeloos en helemaal niet spiritueel dat zo te zeggen! Je kunt wel invoelen (als vader, moeder van dit kind) waardoor die complicaties zijn ontstaan en je afstemmen op de baby in een gevoel van acceptatie en met begeleiding van de medische kennis ten dienste van moeder, vader en kind en niet zoals het nu is: De medische wetenschap  die bepaalt wanneer en hoe er ingegrepen wordt tijdens een zwangerschap en bevalling. De kwaliteit van leven is hier niet altijd mee gebaat. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor genetische manipulatie in relatie tot erfelijke afwijkingen. In hoeverre beïnvloedt je karma?

Ouderschap heeft in diepte te maken met jezelf te openen voor de kinderen die bij je komen en de processen aan te gaan die deze kinderen je brengen;  te vertrouwen dat hetgeen wat er in jouw leven gebeurt dat dat  voor jou een positieve ontwikkeling zal brengen die je diep in je ziel verlangt en nodig hebt om te groeien, zonder voorwaarden. Op een dieper niveau heeft dit met overgave aan het leven te maken. Dat je je openstelt voor het leven zoals dat zich aan je voordoet en van daaruit creatief met deze levenslessen omgaat. Je schenkt een kind het leven en je schenkt jezelf in overgave aan het leven.

Zoals we er nu vaak mee omgaan is dat wij nu wel graag een kind willen, maar dan een kind onder bepaalde voorwaarden: dat niet gehandicapt is, en bijzondere talenten heeft  en misschien hebben we qua uiterlijk ook nog bepaalde wensen.

In onze hang naar perfectie verliezen we onze menselijke waardigheid, onze menselijke natuur, onze vriendelijkheid.

We discussiëren nu heel veel over het milieu, en of het wel zin heeft om op deze wereld nog kinderen te zetten met alle oorlogen en milieurampen en voedselschaarste en onrechtvaardige  welvaart verdeling. We twijfelen ook heel erg aan onze eigen capaciteiten als opvoeders.

Uitgaande van een spirituele visie krijgt alles een heel nieuw perspectief.

Wij zijn scheppers van ons eigen leven……..  en onze kinderen die bij ons komen zijn dit dus ook. En zij hebben ons als ouders uitgekozen om dat wij de mogelijkheden in onszelf hebben die zij nodig hebben om zich optimaal te kunnen ontwikkelen.

Wat betekent deze zienswijze nu voor jou als je naar je eigen ouders kijkt?

En ook als je kijkt naar hoe je geboren bent en hoe je je in je leven ontwikkeld hebt? Deze visie vanuit een spiritueel mensbeeld helpt je je eigen keuzes in relatie tot je kinderwens te doorzien.

Tijdens een lezing die ik bijwoonde vertelde een jongen een verhaal dat hij zich steeds weer aan  getrokken voelde om naar de plek toe te gaan waar hij geboren was en hij vroeg zich af hoe dat kwam. De leraar die de lezing hield gaf als antwoord dat de betreffende jongen zichzelf tijdens de geboorte heel erg bewust was van zijn geestelijke oorsprong en dat hij tijdens de geboorte ook in die eenheid van geest en lichaam had kunnen blijven. Omdat dit in het normale leven heel moeilijk te realiseren is had deze jongen als het ware een stukje heimwee naar dat gevoel van eenheid.

De baby bereidt zich tijdens de zwangerschap voor op het komende leven en neemt afscheid van de geestelijke wereld.

Hoe kun je een kind zo bewust mogelijk ontvangen?

Tijdens de conceptie:

Het is een misvatting te denken dat je relatie eerst heel harmonisch moet zijn voordat je zwanger kunt raken. Het is ook een vergissing te denken dat je vanaf het moment dat je zwanger bent je thuis op de bank moet gaan zitten en je vooral niet op te winden, dat zou de baby negatief beïnvloeden en trauma?s veroorzaken.

Als je ervan uitgaat dat de baby bij jou en je partner komt om een bepaald leerproces door te maken en daarvoor een gezamenlijke weg met jou kiest dan ben jij precies geschikt voor je baby zoals je bent op dat moment. Dus het hele proces van zwanger worden heeft veel te maken met zelfbewustwording en zelfacceptatie. Dit kan bijvoorbeeld betekenen dat als jij en je partner een relatie hebben met veel conflicten en af en toe harmonie dat je baby (een volwassen ziel) ook een aantal leerprocessen wil doormaken die raken aan het thema “conflicten”. Dit wil ook niet zeggen dat je er maar onverantwoordelijk op los moet leven; en al je problemen onder het hoofdstukje “karma” kan wegmoffelen.

Tijdens de seksuele gemeenschap vormen de man en vrouw een energieveld waardoor een ziel wordt aangetrokken die hiermee resoneert. Dit energieveld dat gevormd wordt reikt tot in de (geestelijke) sferen.

De periode voor de geboorte waarin de ziel nog vertoeft in de geestelijke wereld – oftewel in een geestelijk volwassen sfeer – oftewel in een kinder hemel – is een plek die bij de ontwikkelingsweg van de ziel past; afhankelijk van het vorige leven, de periode van verwerking die de ziel nodig heeft, de wijze van sterven in het voorgaande leven, de tijdsspanne tussen twee levens in en het verlangen van de ziel om een nieuw leven te beginnen.

De levensopdracht van de ziel is afhankelijk van hetgeen de ziel tot ontwikkeling wil brengen in zichzelf – in de wereld – in relatie tot anderen. En vlak voor de conceptie en de geboorte krijgt de ziel hier een overzicht van in samengaan met de geestelijke begeleiding. Omdat de ziel alle kwaliteiten die nodig zijn om deze levensopdracht aan te gaan nog dient te ontwikkelen kan zij behoorlijke processen van ontmoediging, eenzaamheid en machteloosheid ervaren die zich kunnen uiten in onverwachte bewegingen van de baby of juist het niet bewegen, het zich ongemakkelijk voelen van de moeder en allerlei zwangerschapskwaaltjes (zoals hoge bloeddruk, harde buiken, zwangerschapsvergiftiging).

Wat hierbij helpend kan zijn is o.a. het wiegen van het lichaam, de tijd nemen om naar je dromen te luisteren, de tijd nemen om je even op je partner af te stemmen voordat je gaat slapen. Veel te neuriën zodat je kindje zich welkom ontvangen kan voelen. Praten en innerlijk communiceren met je kindje. Je eigen gevoelens accepteren. Je voorbereiden op je ouderschap. Tijd nemen om beelden gedachten en gevoelens die je hebt omhoog te laten komen. Vrij uit te spreken met anderen over je gevoelens en gedachten.

De ziel heeft volwassen en kinderlijke behoeften aan communicatie tijdens de zwangerschap.

Dit kun je ervaren door ingevingen in je gevoelsbeleving. Je baby is via een etherisch netwerk verbonden met jouw energielichaam en jullie vangen elkaars gevoelens – gedachten op via allerlei lijntjes die tussen jullie lopen. Misschien krijg je hele andere ingevingen dan toen je nog niet zwanger was. Je wilt bijvoorbeeld ineens veel in de natuur zijn. Of je bent heel assertief tegen mensen. Of je gaat intensiever naar muziek luisteren, of je wordt ineens heel gevoelig. Dat zijn niet alleen je hormonen, maar ook de aanwezigheid van je baby die jou aanraakt in jouw etherisch lichaam. Doordat je je openstelt voor je baby voelt het zich reeds gezien door jou en bevestigd in zijn/haar hele kleine persoonlijkheid.

De aanwezigheid van de baby kan ook hele onprettige associaties bij je oproepen; zoals het besef dat je je vrijheid kwijtraakt; het gevoel dat je lichaam in dienst staat van een ander mens die wil groeien; je veranderende lichaam waar je blij en minder blij mee kunt zijn; je bent minder mobiel en flexibel en op je werk kunnen ze niet meer alle grote opdrachten aan jou geven; kortom een zwangerschap heeft veel consequenties voor jouw persoonlijke leven.

Ongemakken die je ervaart tijdens je zwangerschap kunnen ook ingegeven worden doordat je in elkaars energieveld pijnplekken aanraakt die nog om nadere uitwerking vragen. Dit kan zich bijvoorbeeld uiten in zwangerschapsvergiftiging, hoge bloeddruk of harde buiken. Ook kan de baby – die in zichzelf twijfelt aan zijn eigen vermogen om de levensopdracht aan te kunnen – zich tegen het komende leven keren door zich om te draaien (stuitligging), of zich uitdrukken in allerlei complicaties bij de bevalling of vroeggeboorten. Dit beseffende zou betekenen dat er tijdens de zwangerschap en bevalling meer aandacht zou moeten komen voor de baby die zich voorbereidt om het leven aan te gaan. De medici, verpleegkundigen, vroedvrouwen en omstanders zouden zich veel meer kunnen realiseren wat de geboorte werkelijk betekent voor ouders en baby: Een werkelijke geestelijke en gevoelsmatige verbinding wensen aan te gaan van de ziel met het stoffelijke leven.

Tijdens de geboorte vindt de werkelijke  – eerste – integratie plaats van de ziel met het lichaam. Nu is het medische aspect te veel op de voorgrond en het geestelijk gevoelsmatige te veel op de achtergrond.

Als er zich complicaties voordoen tijdens de zwangerschap en geboorte wordt er medisch gelijk handelend opgetreden, zonder afstemming op de moeder/vader en de baby. Dit zou uitgebreid moeten worden. Bijvoorbeeld als de ontsluiting niet vordert zou er contact gelegd kunnen worden met het kindje door het bewust uit te nodigen te komen, of naar de moeder toe meer in haar overgave te komen.

Ook de wijze waarop de baby zich ontwikkelt in de eerste 3 maanden en verder naar het eerste levensjaar toe, zou niet alleen via lichamelijke maatstaven gemeten moeten worden, ook de geestelijke en gevoelsmatige aspecten vragen om aandacht.

De eerste 7 dagen na de geboorte zijn de geestelijke begeleiders nog aanwezig bij het kind en de ouders om de baby te helpen met het aangaan van het leven.

De eerste 6 weken zijn belangrijk voor de gevoelsontwikkeling. Als er bijvoorbeeld te veel kraambezoek is kan de baby zich niet openen naar buiten toe; het is te druk en te lawaaiig.

Non-verbale communicatie: In de eerste weken na de bevalling is het belangrijk om veel oogcontact te maken en te praten met de baby. Door het oogcontact voelt de baby zich gezien. In de communicatie kun je je richten op het volwassen deel van de ziel en het kinderlijke deel van de ziel. Door vanuit gelijkwaardigheid met de baby om te gaan ontstaat er een geheel nieuwe relatie. Ook door in de dagelijkse verzorging niet alle problemen voor de baby op te lossen maar in je communicatie naar de baby toe mee te nemen dat de baby zelf ook een eigen verantwoordelijkheid aangegaan is voor zijn eigen leven. Door ook aandacht voor de geestelijke ontwikkeling van de baby te hebben geef je de baby de tijd om te acclimatiseren in zijn nieuwe omgeving. Dit betekent niet dat we “soft” moeten worden.

De baby leeft in twee werelden: de geestelijke wereld (waar zij vandaan komt) en de stoffelijke wereld (waar zij nu is aangekomen). Als mens probeer je die twee werelden in jezelf in balans te brengen in je hele leven. (en dat doe je niet door een deel te ontkennen!)

Vooral voor de baby is de periode na de geboorte een moeilijke periode. De baby is een pasgeboren engeltje. (zonder vleugeltjes) Etherisch nog heel verfijnd. (een kind tussen twee werelden)

Je kunt het energieveld en de verschillende energie lagen daarin van de baby vergelijken met de blaadjes van een klaproos, heel teer. Je zou kunnen zeggen dat de baby nog heel transparant is; doorzichtig. Alle laagjes van zijn persoonlijkheid zijn nog transparant en nog niet gevormd. Daarom kan de baby ook zo gemakkelijk van stemming veranderen. De baby glijdt van de ene gevoelsstemming naar de andere en ook van het onderbewuste naar het hoger bewustzijn en weer terug. In de komende drie jaren gaat de baby zijn kleine “ik” vormen in relatie met de ouders en andere gezinsleden.

Literatuur: Rozemarijn Roes: “Mama, luister je?” Johanna Klink: “Vroeger toen ik groot was.” Givaudan: “De negen maanden”

Lichaam en spiritualiteit

Door Ed Brink

De mens en alles om ons heen heeft een spirituele oorsprong. Dit betekent dat alles om ons heen meerdere dimensies in zich draagt dan met de gebruikelijke lichamelijke vijf zintuigen te bemerken is. Bij spiritualiteit denken we aan de geestelijke oorsprong van de wereld ?het hogere? en ontstaat snel de vergissing die al lange tijd begaan wordt, dat het aardse en het meest aardse van de mens het lichaam, minderwaardig zou zijn t.o.v. het geestelijke. Echter alles is van geestelijke oorsprong en zo ook het lichaam. Het lichaam volgt de meest aardse wetten en is relatief het traagst reagerend. Het emotionele van de mens reageert sneller en het mentale weer sneller.

In de huidige maatschappij hebben we de verbinding met onze geestelijke deel merendeels verbroken. We denken dat alles wat we gewaar kunnen worden via onze lichamelijke zintuigen het enige ware is. Dit heeft als gevolg dat we vrij zijn komen te staan van het geestelijke. Echter dit is maar schijn. De verbinding die tussen de geestelijke wereld via de ziel met de persoon is, is nooit weg geweest. Wel door te denken dat deze verbinding er niet is zijn we bewust de verbinding kwijt geraakt. De energie volgt de gedachte.

Een ieder van ons heeft een eigen wereldbeeld opgebouwd door de ervaringen, die we opgedaan hebben in het huidige en vorige levens, en leeft vandaar uit. Dit wereldbeeld, bijvoorbeeld de wereld is boosaardig of de wereld is een groot lijden, roept via de betreffende trillingen dezelfde trilling op en zal het wereldbeeld bevestigen. Als ik wantrouwig ben naar de wereld toe dan zal alles wat ik mee maak verkleurd worden door deze blik en zal ik overal iets achter zoeken ook al bedoelt de ander dat niet zo. Je zult steeds bevestigd worden in je eigen beeld van de wereld.

Alleen open en oprecht naar jezelf kijken kan een opening geven je eigen overtuigingen te gaan doorzien.

Alle overtuigingen hebben hun weerslag op het lichaam. Het lichaam vertegenwoordigt in de meest vaste vorm hetgeen je in spiritueel oogpunt bent. Het lichaam volgt de spirituale wetmatigheden op de meest aardse vorm. Oorzaak en gevolg zijn ook  hier werkzaam. Bij de conceptie ben je het verbond met het lichaam aangegaan een leerschool op aarde te doorgaan.

Het lichaam dat je daarbij hebt gekregen is je daarbij van dienst. Het lichaam is een zeer intelligent instrument dat direct reageert op de gemoedstoestand van de persoon. Langdurige blokkaden in het gevoelsleven geven hun neerslag in het lichaam. En het lichaam reageert daarop met sensaties als pijnen en andere ongemakken.

Deze ongemakken vinden we meestal maar lastig en proberen we zo snel mogelijk kwijt te raken door bv. pillen. We gaan hierbij voorbij aan het feit dat het lichaam reageert op de gemoedstoestand van de persoon. Deze toestand wordt door pillen niet aangepakt. Het idee dat klachten iets zeggen over je eigen functioneren is alleen maar lastig en voelen we vaak als een bedreiging. De klachten moeten zo snel mogelijk over zijn. Op die manier gaan we voorbij aan de lessen die het lichaam ons geeft. We verbreken de band met het lichaam. We willen het niet voelen.  Door het lichaam worden we echter uiteindelijk  gedwongen  tot inkeer  te komen, omdat het echt niet meer verder gaat. We moeten wel luisteren. Als we beter hadden geluisterd dan hadden we al eerder gemerkt dat er iets niet klopte.

De verbinding tussen de persoon en zijn/haar lichaam is vaak grotendeels verbroken. Het herstel van de verbinding is vaak het eerste vereiste om tot genezing te komen. In mijn praktijk kom ik dit probleem bij velen tegen. Velen begrijpen dat er iets niet klopt maar hoe het zit is onduidelijk. De verbinding tussen de persoon en het lichaam is vaak al zeer lang verbroken.

Hoe krijgen we de verbinding weer terug?

Het lichaam kan als een zelfstandige eenheid benaderd worden en uitgenodigd worden weer contact te maken. Dit is niet iets wat eventjes gebeurd.

Het is nodig regelmatig stil te worden door bijvoorbeeld een halfuur stil te zitten en tot rust te komen. In rust wordt het weer mogelijk signalen van het lichaam te gaan herkennen. Je kunt het lichaam letterlijk uitnodigen te vertellen wat er aan de hand is. Door de intentie voor jezelf uit te spreken dat je weer contact wilt hebben met het lichaam en weer wilt luisteren naar het lichaam zal de opening geven voor een hernieuwd contact. Door bijvoorbeeld je aandacht te vestigen op de plek met de meeste spanning kan je proberen contact te maken met die plek en het uitnodigen te vertellen wat er aan de hand is. Veelal gebeurt er de eerste keren niets. Echter de aanhouder wint. Als je werkelijk serieus bereid bent naar je lichaam te luisteren dan zal er weer contact ontstaan en je duidelijk worden wat er aan de hand is. Dit kan op verschillende manieren gebeuren, doordat er een gevoel omhoog komt, doordat er een beeld zichtbaar wordt, doordat je een ingeving krijgt, een droom krijgt etc. Het antwoord kan op een onverwacht moment komen. Het is de kunst het signaal te leren herkennen en er bij stil te willen staan.

Meestal komt het op een onverwacht moment. Een moment waarop je even de controle loslaat op je denken en voelen. Op zo?n moment kan er plots een inzicht ontstaan. Neem het serieus en kijk ernaar. Vaak hebben we het idee dat kan niet waar zijn of het is niets. Waar het omgaat is alles wat je voelt, ervaart, etc. serieus te nemen en er aandacht aan te geven. Neem je lijf serieus. Het is een pracht van een tempel voor de geest waardoor allerlei aardse lessen geleerd kunnen worden.