WEZENLIJKE VERVULLING IN DE LAATSTE LEVENSFASE

Veel ouderen schouwen terug in het verleden en zien soms met zorg en terughoudendheid vooruit naar wat hen te wachten staat. Zij zijn dan weg bij hun beleving in het nu. En juist het nu bepaalt wat men morgen zal ervaren. Nu is men wat men geworden is, dankzij het verleden. Men zou zich niet zo bezig moeten houden met de tijd. De zelfbeleving in het nu zou beter zijn.

Belangrijk is dat de oudere mens zichzelf toestaat volledig tot rust te komen. Wanneer men door alle moeizame beperkingen heen zich toch volledig wenst in te spannen, gaat men gehaast leven. Hierbij ontneemt men zichzelf het hebben van het plezier bij het verrichten van de dingen van alle dag.

Men zal mild en bewogen de eigen lichamelijke beperking kunnen bezien. Hierdoor wordt de intentie van zijn handelingen veelzeggender naar buiten toe. Veel ouderen durven bijna niet naar buiten toe of hebben weinig behoefte om te gaan lopen. Angst om te vallen, aangevallen te worden en onevenwichtigheid zijn hiervan dikwijls de oorzaak. Door deze onzekerheden heen te gaan verbetert hun lichamelijke en geestelijke constitutie.

Geestelijk stimuleert het hen ook voort te gaan ondanks tegendruk.
De oudere mens moet zich meer en meer bewust zijn van wat zijn of haar wezenlijke verlangens zijn. En deze dan ook verwezenlijken. Velen willen contact, maar durven hieraan niet toe te geven. Zij kunnen zichzelf er toe bewegen zelf contacten op te nemen indien zij dit wensen.Lichamelijk verval.
De mens die ouder wordt ondergaat geestelijk en lichamelijk veranderingen. Naarmate de geest zich zuivert, trekt de geestelijke energie zich stelselmatig terug uit het fysieke lichaam. Het lichaam verstoffelijkt meer en meer, maar wanneer de geestkracht zich teruggetrokken heeft, blijven slechts luttele resten over.
In aanvang van dit geestelijk terugtrekkingsproces zullen vele veranderingen het lichaam een stigma van verval geven.
Echter wat zich lichamelijk onttrekt voegt zich bij de geest/ziel. Immers vele lessen zijn geleerd, inzichten doorzien.

De mens in onze wereld is vervuld met weerzin tegen lichamelijk verval, daar dit verbonden is met het idee dat verval en vernietiging één zijn.Verval roept associatie op met minderwaardigheid. Dit geeft bij zowel de oude als de jonge mens, als zij met elkaar te maken krijgen, gevoelens van onbehagen, waarbij de oudere zich er op aangekeken voelt en de jongere zich afstandelijk, soms met weerzin, gedraagt.
De oude mens dient zich te realiseren wat het lichaam werkelijk is en de jonge mens dient voorbereid te worden hoe hiermee nu en later om te gaan.

ANNA LAMB

De zin van het bestaan in de laatste levensfase

(door: Johanna Béaart)

Als lid van de werkgroep  ”De laatste levensfase”, wil graag ik iets vertellen over deze nu nog vaak zo moeilijke, maar tevens belangrijke periode in een mensenleven.

Een van onze doelen is de mens bewuster te maken van de zin van zijn bestaan binnen de specifieke kenmerken van de laatste levensfase, zodat men deze fase bewuster zal aangaan.

Kort geleden hoorde ik op de televisie een 92-jarige vrouw zeggen: “Het gaat niet om de lengte, maar om de inhoud van je leven.” En dat is nou precies wat wij als werkgroep willen uitdragen.

De maatschappij gaat dikwijls voorbij aan de belangrijke inhoudelijke betekenis van deze periode van ons leven.De nadruk ligt meestal op de beperking van het lichamelijk functioneren, de fysieke achteruitgang; aftakeling zoals men dat menigmaal noemt.

Rimpels zijn voor velen in hun ogen al een teken van verval, dus wèg er mee, òp naar de plastisch chirurg. De maakbaarheid van het leven is ons met de paplepel ingegoten.

De meeste mensen verzetten zich tegen lichamelijke beperkingen, waardoor hun lijden eigenlijk nog meer wordt vergroot. Zij zouden er meer baat bij hebben wanneer zij zouden kijken naar wat deze ziekte of kwaal aan bewustwordingsmogelijkheden in zich kan dragen.

Menigeen voelt zich slachtoffer. Hierbij kijkt men alleen maar naar wat men niet meer kan en vergeet de mogelijkheden die er nog wel zijn.

Ik spreek uit eigen ervaring als ik zeg dat het absoluut niet makkelijk is om te leren omgaan met een lichamelijke beperking. Maar naarmate je leeftijd stijgt, krijgt iedereen in mindere of meerdere mate met pijntjes en kwaaltjes te maken. Vaak is het een signaal vanuit je ziel; een oproep anders met je leven om te gaan.


Doordat mijn moeder in een aanleuningwoning woont, kom ik regelmatig in kontact met bejaarden die zeggen dat hun leven geen zin meer heeft; dat ze alleen maar op hun dood zitten te wachten..

Als lid van de werkgroep hoop ik verandering te brengen in de negatieve spiraal waar deze ouderen in terecht zijn gekomen, waarbij zij steeds minder zin in hun bestaan ervaren. Heel voorzichtig probeer ik bij deze tachtigers en negentigers een opening te vinden voor het besef van de nog steeds waardevolle kanten van hun leven. 20Ik vertel hun dat doorleefde gezichten en handen vele malen mooier zijn dan een kunstmatig gepolijste babyface.

Wat ik ook vaak benadruk is, dat ziekte geen straf van God is. Ik merk dat dit nog steeds een diepe angst bij oudere gelovige mensen is. Het vergroot bovendien hun angst voor de dood.

Ook zou ik het liefst grote groepen ouderen in bejaarden- en verpleeghuizen over de zinvolheid van “de laatste levensfase” willen vertellen en hun brengen bij wat echt wezenlijk belangrijk in het leven is om daarna op het einde ervan met een gerust hart te kunnen sterven.

Overal zouden ouderen de kans moeten krijgen het spirituele aspect in hun leven te meer aandacht te schenken, door middel van lezingen en meditatieochtenden. In bejaardencentra ontbreken die mogelijkheden.

Ook om die reden zit ik in de werkgroep, want ik voel het als een steeds sterker wordende wens de ouderen meer te bieden dan hun tijd slechts te vullen met hen te laten zitten wachten op hun dood. Ik zou hun willen helpen de betekenis van hun bijna voorbije leven te vinden.

Ik hoop zo een bijdrage te gaan leveren opdat velen op het einde van hun leven tevreden en in overgave kunnen sterven….

Want dit en meer …vormt een diepe zin van mijn bestaan…..

Johanna Béaart

Bewustwording en integratie van spiritualiteit